บทที่ 527 คงมีลูกไม่ได้อีกแล้ว

โจวฉือเซินตอบอืมเสียงทุ้ม "เจอแล้ว"

หร่วนซิงหว่านไม่พูดอะไรอีก แค่คิดก็รู้ คงไม่ใช่สถานการณ์ที่น่ายินดีอะไร

หร่วนซิงหว่านยกมือขึ้นลูบหลังเขาเบาๆ ปลอบโยนอย่างไร้เสียง

ผ่านไปนานมาก เธอก็พูดขึ้นเบาๆ "กลับบ้านกัน ฉันจะทำอาหารให้คุณกิน คุณอยากกินอะไร"

โจวฉือเซินขึ้นเสียงเล็กน้อย มีจุดประสงค์อย่างเห็นได้ชัด "อะไรก็ได้งั้นเหรอ?"

หร่วนซิงหว่าน: "......"

เธอไม่ควรสงสารเขา!

หร่วนซิงหว่านชักมือกลับมา "เอาล่ะ ไปกันได้แล้ว"

นั่งบนรถ โจวฉือเซินหันไปมองเธอ "อย่ากลับบ้าน"

หร่วนซิงหว่านขับรถอยู่ เอ่ยถาม "งั้นคุณอยากไปไหน"

โจวฉือเซินพูด "คุณอยากไปไหน?"

หร่วนซิงหว่านพูดจริงจัง "กลับบ้านนอน"

"เป็นไปไม่ได้"

หร่วนซิงหว่านไม่พูดเรื่องนี้แล้ว แค่ปิดปากเงียบ

ผ่านไปไม่กี่วินาที โจวฉือเซินก็ป้อนสถานที่ที่หนึ่งในเครื่องนำทาง แล้วพูดขึ้นเรียบๆ "ไปที่นี่กัน"

หร่วนซิงหว่านมองแล้วพูดขึ้น "ได้"

สถานที่แห่งนี้ อยู่ภายในเขตเมืองเก่า

ต้องบอกว่า เมืองหนานเฉิงใหญ่มาก ใหญ่จนหร่วนซิงหว่านคิดว่าตัวเองไม่เคยมาที่นี่มาก่อน

ขับรถหนึ่งชั่วโมง กว่าจะถึงสถานที่แห่งนี้

หลังจากจอดรถ หร่วนซิงหว่านเปิดประตูรถ สิ่งที่ปรากฏในสายตาทั้งหมดคือบ้านทรุดโทรม รอบๆ เต็มไปด้วยกำแพงผุพัง ไร้ผู้คนอาศัยอยู่ ดูท่าแล้วไม่มีคนอาศัยอยู่มานานมากแล้ว

และที่นี่เก่าแก่เหมือนมุมหนึ่งที่ถูกผู้คนลืม ไม่เข้ากันกับในเมืองที่เจริญรุ่งเรือง

ขณะที่หร่วนซิงหว่านสงสัยว่าทำไมโจวฉือเซินพาเธอมาที่นี่ เขาเดินมาหยุดอยู่ข้างเธอ พิงหน้ารถ มองไปไกลๆ แล้วพูดขึ้น "ก่อนฉันจะถูกรับกลับไปที่บ้านตระกูลโจว ฉันอยู่ที่นี่แหละ"

หร่วนซิงหว่านตกตะลึง มองไปอีกครั้ง "ที่นี่?"

"อืม"

"แล้วทำไม......"

มันกลายเป็นแบบนี้ไปได้

โจวฉือเซินพูด "ไม่กี่ปีก่อน มีนักพัฒนาซื้อที่นี่ไป ทุกคนเลยย้ายออกไปหมดแล้ว"

หร่วนซิงหว่านพูด "คุณซื้อเหรอ?"

โจวฉือเซินมองไปทางเธอ แล้วยิ้ม "ไม่ใช่ฉัน"

"ฮะ?"

"ที่นักพัฒนาคนนั้นซื้อที่นี่ไป เพราะได้ยินว่ารัฐบาลอยากพัฒนาที่แห่งนี้ใหม่ แต่ไม่คิดว่าพอเปลี่ยนนายกเทศมนตรี โครงการก่อนหน้านี้ก็เปลี่ยนใหม่หมด ที่นี่ก็ไม่มีใครสนใจ จนกลายเป็นแบบนี้"

หลังจากหร่วนซิงหว่านเงียบไปสักพัก ก็พูดเบาๆ "ไม่เข้าใจโลกคนรวยอย่างพวกคุณ ใช้เงินมากขนาดนี้ซื้อมัน แล้วก็ทิ้งไว้ที่นี่แบบนี้"

โจวฉือเซินเอามือวางบนไหล่เธอ ค่อยๆ พูดขึ้น "ถ้าลงทุนสุ่มสี่สุ่มห้า แต่ไม่ได้กำไรใดๆ สู้หยุดขาดทุนได้ทันเวลาดีกว่า"

หร่วนซิงหว่านคิดแล้วก็รู้สึกมีเหตุผลเหมือนกัน

ที่นี่เดิมทีเป็นเขตเมืองเก่า และมุมนี้ก็อยู่ปลายๆ ของทั้งเมืองเก่าด้วย ถ้ารัฐบาลไม่อยากพัฒนาสถานที่แห่งนี้ ก็คงไม่มีอนาคตจริงๆ ไม่ว่าจะทำอะไร ก็เป็นธุรกิจที่ขาดทุน

ไกลออกไป พระอาทิตย์กำลังจะตกดินช้าๆ

หร่วนซิงหว่านพิงไหล่โจวฉือเซิน มองไปทางบ้านเรือนแต่ละแถวที่อยู่ตรงหน้า

ที่นี่เหมือนถนนอานเฉียวมาก เพื่อนบ้านติดกัน และมีซอยเล็กๆ มากมายเชื่อมโยงซับซ้อนกัน

ต้องบอกว่า ที่นี่เงียบสงบในสภาพแวดล้อมครึกครื้น

เดาว่าคงไม่มีใครเห็นที่นี่เป็นมุมหนึ่งของเหมืองหนานเฉิง

ผ่านไปสักพัก จู่ๆ หร่วนซิงหว่านก็รู้สึกประหลาดใจนิดหน่อย เงยหน้าขึ้นมาจากไหล่โจวฉือเซิน "คุณกับน้าสวี่ อยู่ที่นี่มาตลอดเลยเหรอ?"

"อืม"

"ไม่มีญาติคนอื่น?"

"ไม่มี"