บทที่ 528 ฉันเป็นคนจ่ายเงิน

หร่วนซิงหว่านชะโงกศีรษะออกมาจากอ้อมกอดเขา ดวงตาใสสว่าง มีหยาดน้ำจางๆ หยดน้ำตายังอยู่บนขนตา ไม่ไหลลงมา

เธอสูดจมูก แล้วพูดเสียงเบา "เรื่องอะไร?"

โจวฉือเซินเห็นแบบนี้ ในใจที่เหมือนพังทลาย ก็ตื่นได้สติขึ้นมาเล็กน้อย

เขาเลียริมฝีปากอย่างสงบ ยื่นมือไปเช็ดน้ำตาบนขนตาเธอ แต่พอจะพูดกลับเปลี่ยนคำพูด "ถ้าคุณชอบเด็ก รับเลี้ยงสักคนก็ไม่เป็นไร"

ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมที่สุด

กว่าหร่วนซิงหว่านจะให้อภัยเขา ตอนนี้ยอมย้ายกลับมาอยู่ที่คฤหาสน์ซิงหูด้วย

ถ้าเขาบอกเธอตอนนี้ว่าจริงๆ แล้วเด็กยังมีชีวิตอยู่ และเขาก็ใช้วิธีต่างๆ นานาโกหกเธอมาตลอด

เธอคงอุ้มลูกออกไปจากที่นี่ได้เลย ไปยังที่ที่เขาหาไม่เจอ ไม่ให้อภัยเขาอีกตลอดชีวิต

หร่วนซิงหว่านไม่พูดอะไร

โจวฉือเซินบีบหูเธอ "เอาล่ะ เพราะเรื่องเล็กแค่นี้ ไม่ต้องทำขนาดนั้นหรอก อีกอย่างหมอก็บอกไม่ใช่เหรอว่าเป็นแค่ความเป็นไปได้ ไม่ได้แน่นอน ให้ฉันพยายามสักหน่อย?"

หร่วนซิงหว่านพูดเสียงเบา "นี่ไม่ใช่ว่าคุณพยายามแล้วมันจะได้ผล"

"งั้นคุณกับฉันพยายามด้วยกัน?"

หร่วนซิงหว่าน: "......"

โจวฉือเซินหัวเราะเสียงทุ้ม กอดเธอในอ้อมแขนอีกครั้ง "อย่าไปคิดเยอะ ให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ มีก็มี ไม่มีก็ไม่เป็นไร"

หร่วนซิงหว่านอยู่ในอ้อมกอดเขาสักพัก ก่อนจะพูดขึ้นอย่างอุดอู้ "โจวฉือเซิน"

"หืม?"

"ช่างเถอะ ไม่มีอะไร"

โจวฉือเซิน: "?"

หร่วนซิงหว่านดันเขาออก "เอาล่ะ ดึกแล้ว กลับกันเถอะ มีเวลาค่อยย้ายของกลับมา"

ขณะที่พูด เธอก็เดินไปชั้นล่าง

โจวฉือเซินตามหลังเธอ ถามขึ้น "เมื่อกี้คุณอยากถามอะไรฉัน"

"ไม่มีอะไร"

"ไม่พูดเหรอ?"

"คุณไม่อยากฟังหรอก"

"คุณไม่พูดแล้วรู้ได้ไงว่าฉันไม่อยากฟัง?"

หร่วนซิงหว่านชะงักฝีเท้า มองเขาด้วยสีหน้าเรียบๆ "ฉันรู้สึกว่าสองวันนี้คุณมีท่าทีแปลกๆ"

โจวฉือเซินเลิกคิ้วเล็กน้อย "แปลกตรงไหน"

"เมื่อคืนพูดอะไรแปลกๆ อยากให้ฉันให้อภัยไม่ว่าคุณทำอะไร คืนนี้ก็พูดว่ามีเรื่องจะบอกฉันด้วยน้ำเสียงนั้น ฉันไม่อยากเดาแล้วจริงๆ นะ ไม่งั้นฉันจะคิดจริงๆ แล้วว่าฉันป่วย ตอนนั้นฉันพูดกับคุณชัดเจนแล้ว และเคยให้โอกาสคุณหลายครั้ง"

"ถ้าทุกอย่างฉันคิดเยอะไปเอง ฉันก็ยอมรับ ว่าฉันมีปัญหา แต่ถ้าในทางตรงกันข้าม คุณทำให้รู้สึกว่าฉันโง่มาตลอด ที่ถูกคุณปั่นหัวเล่น"

เผชิญหน้ากับคำพูดเหล่านี้ของเธอ สีหน้าโจวฉือเซินก็ไม่เปลี่ยน เป็นธรรมชาติและสงบนิ่ง "เวลาเล่นเราไม่ใช้สถานที่แบบนี้กัน กลับไปฉันจะสอนคุณ"

หร่วนซิงหว่าน: "......"

เธอขบฟัน "คุณเป็นคนดีหน่อยได้ไหม"

ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าอิตาบ้านี่เบี่ยงเบนความสนใจไปถึงไหนแล้ว

ก่อนจะไป หร่วนซิงหว่านมองเข้าไปด้านในอีกครั้ง เหมือนไม่ค่อยยินยอม

โจวฉือเซินนั่งเบาะคนขับ "พรุ่งนี้ฉันจะให้คนย้ายของมา ต่อไปคุณอยู่ที่นี่ได้ทุกวัน"

หร่วนซิงหว่านละสายตากลับมา คิดแล้วก็พูดขึ้น "อีกสักพักค่อยย้ายดีกว่า ที่อพาร์ตเมนต์นั่นไม่ว่าจะไปหลินซื่อหรือไปไหนก็สะดวกกว่า"

โจวฉือเซินเงียบไปสองวินาทีก่อนจะเอ่ยปาก "ได้"