บทที่ 545 หายไปหมดแล้ว

Williamลงจากรถ และเห็นโจวฉือเซินยืนอยู่ตรงนั้น แปลกใจเล็กน้อย จึงเดินเข้ามาแล้วพูดว่า "ประธานโจวมาที่นี่ได้ไง"

"ฉันได้ยินมาว่าวันนี้ท่านจะกลับอังกฤษ จึงมาส่ง" ขณะพูด โจวฉือเซินก็พูดอีกครั้ง "เรื่องที่ผ่านมา ก็ไม่มีโอกาสได้กล่าวขอบคุณท่านเลย"

Williamพูดเบาๆ "เรื่องเล็กน้อย แต่ก็ยังปล่อยให้เขาหนีไปได้ รอได้รายละเอียดที่ชัดเจนของเขากว่านี้ แล้วฉันจะให้คนไปบอกคุณ"

โจวฉือเซินพยักหน้าเล็กน้อย "เช่นนั้นก็รบกวนแล้ว"

William ".........."

ต้องบอกว่า นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นโจวฉือเซินสุภาพกับคนอื่นขนาดนี้

โจวฉือเซินและพ่อของเขา ต่างก็เป็นคนใจร้อนสามารถต่อสู้ได้ตลอดเวลา

แต่ปฏิกิริยาในตอนนี้ ทำให้คาดเดาได้ยาก

หลังจากนั้นไม่นาน Williamก็พูดว่า "ประธานโจวเกรงใจมากเกินไปแล้ว"

ในเวลานี้ กระจกรถถูกลดลง เสี่ยวไป๋ก็ยื่นศีรษะออกมา "คุณลุงWilliam พวกเราไปกันได้หรือยัง"

Williamหันไปมองผู้ใต้บังคับบัญชา "คุณพาเขาเข้าไปก่อน"

"ครับ"

โจวฉือเซินขมวดคิ้วเล็กน้อย "คุณจะพาเขาไปอังกฤษ?"

Williamกล่าวว่า "พ่อแม่ของเด็กคนนี้ตายหมดแล้ว ถ้าให้เขาอยู่ที่นี่ต่อไป จะเป็นการทำร้ายเขา"

การแสดงออกของโจวฉือเซินเย็นลงเล็กน้อย และน้ำเสียงก็ไม่สุภาพเหมือนเมื่อครู่ "คุณWilliam ใส่ใจเรื่องลูกของคนอื่นมากเลย"

Williamรู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร และเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "ฉันแค่ทำในสิ่งที่ฉันทำได้ก็เท่านั้น"

"แล้วหลังจากที่คุณกลับไปที่อังกฤษในคราวนี้ จะไม่กลับมาเมืองหนานเฉิงแล้วหรอ"

Williamไม่พูดอะไรเลยสักครู่

โจวฉือเซินกล่าวว่า "เมื่อยี่สิบปีที่แล้วคุณได้หลงเชื่อในศัตรูอย่างผิดๆ ซึ่งนำไปสู่โศกนาฏกรรม สิ่งที่คุณควรทำตอนนี้คือพยายามเพื่อกอบกู้สิ่งทั้งหมดนี้ ไม่ใช่การหลบหนี"

"ฉันไม่ได้หนี ฉันแค่......" Williamหยุดแล้วพูดว่า "ไม่อยากให้เธอบาดเจ็บ"

"วิธีการมนุษย์เป็นคนคิดขึ้นเอง"

Williamมองมาที่เขา และพูดช้าๆว่า "ฉันรู้สึกขอบคุณมากที่ประธานโจวที่มาบอกฉันในวันนี้ แต่ประธานโจวก็ต้องรู้ดีว่า ถ้าฉันมีลูกสาว ฉันจะไม่ยอมให้เธอแต่งงานกับคุณแน่นอน เพราะอะไร ฉันคิดว่าคุณก็น่าจะรู้ดี"

โจว ฉีเซิน "........."

เขามองลงไปที่นาฬิกาของเขา "ใกล้เวลาแล้ว ฉันขอส่งคุณWilliamแค่นี้ แล้วพบกัน"

ในเวลานี้ ผู้ใต้บังคับบัญชาที่อยู่ข้างๆก็มากแจ้งด้วย

William กล่าวว่า "ช่วงที่ฉันไม่ได้อยู่ในเมืองหนานเฉิง ทุกอย่างก็ต้องรบกวนประธานโจวด้วย"

"ไม่ต้องเกรงใจ เป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้ว"

หลังจากWilliamเข้าไปในสนามบิน โจวฉือเซินก็เลียฟันอย่างสงบ

หร่วนซิงหว่านเปิดประตูรถ และถามเบาๆ "เมื่อกี้คุณพูดอะไรกับเขา นานมาก"

โจวฉือเซินมองกลับมา "ก็แค่ทักทายเพียงไม่กี่คำ"

หร่วนซิงหว่านถอนหายใจอย่างเงียบๆ "พวกเรากลับกันเถอะ"

"โอเค"

乔恩นั่งดูฉากนี้ ในรถสีดำที่อยู่ไม่ไกล มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วโทรออกไป "คนออกไปแล้ว เริ่มเคลื่อนไหวได้แล้ว"

......

เมื่อกลับถึงบ้าน หร่วนซิงหว่านอาบน้ำเสร็จออกมา รู้สึกสบายตัวขึ้นมาก และร่างกายก็ไม่มีกลิ่นยาฆ่าเชื้อจากโรงพยาบาลแล้ว

เธอเช็ดผมไปด้วย และเดินไปเปิดตู้เย็น "เดี๋ยวคุณอยากทานอะไร ฉันจะไปซื้อผักที่ซุปเปอร์มาร์เก็ต"

โจวฉือเซินเดินไปข้างเธอ "ให้หลินหนานไปซื้อ คุณเพิ่งออกจากโรงพยาบาล ต้องพักผ่อนมากๆ"

หร่วนซิงหว่านมุ่ยปาก "คุณเป็นคนดีบ้างเถอะ หลินหนานทำงานหนักทุกวัน ฉันยังกลัวว่าเขาจะหัวล้านสักวัน และในอนาคตหาเมียไม่ได้จะทำอย่างไร"

โจวฉือเซินยักคิ้วขึ้น "งานหนัก? เงินเดือนประจำปีของเขาสูงกว่ากำไรทั้งหมดของสตูดิโอของคุณอีก"