บทที่ 544 ก็ทำผลงานไง?

โจวฉือเซินมองไปที่หลังของเธอและเลียฟัน หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ก็ก้มศีรษะลงแล้วจัดการเอกสารตรงหน้าต่อไป

เวลาผ่านไปทีละนาที ไม่นาน เสียงหายใจของหร่วนซิงหว่านก็ดังขึ้น

โจวฉือเซินลุกขึ้น ปิดไฟในห้อง เหลือเพียงโคมไฟตั้งโต๊ะขนาดเล็กข้างเตียง

เขายืนอยู่ข้างเตียง จ้องมองหร่วนซินหว่านอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ยกมุมหมอนขึ้นเบาๆ แล้วดึงกระดาษออกมาช้าๆ

ทันใดนั้นภาพของหมาที่เหมือนจริงตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้า

โจวฉือเซิน "........."

เขาโน้มตัวและบีบจมูกของหร่วนซิงหว่าน รอเธอกำลังจะหายใจ จึงปล่อย และกระซิบว่า "ผู้หญิงที่ไม่มีมโนธรรม"

หร่วนซิงหว่านลูบจมูก คงจะรู้สึกไม่สบายตัว หันกลับมา แล้วนอนต่อโดยหันหลังให้เขา

โจวฉือเซินยัดกระดาษกลับเข้าไปใต้หมอน หันหลังแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ

เมื่อหร่วนซิงหว่านตื่นขึ้นในวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้ายังไม่สว่าง เธอมองดูผู้ชายที่สวมเสื้อผ้าอยู่ข้างๆ ขยี้ตาแล้วลุกขึ้นนั่ง "คุณจะไปบริษัทเช้าขนาดนี้เลยหรอ?"

โจวฉือเซินกล่าวว่า "ทำงานเสร็จเร็วๆ จะได้มารับคุณออกจากโรงพยาบาลได้ในตอนบ่าย"

"ฉันก็บอกแล้วว่าฉันกลับเองได้......"

โจวฉือเซินวางเนกไทไว้ในมือของเธอ "ในเมื่อตื่นแล้วก็อย่าเกียจคร้าน"

หร่วนซิงหว่านทำหน้าบึ้ง ขยับตัว ไม่อยากลุกจากเตียง แค่คุกเข่าบนเตียง เอาเนกไทคล้องที่คอของเขา และดึงเขาเข้ามา พูดพึมพำเบาๆว่า "ไม่รู้หรอว่าฉันอยู่โรงพยาบาล เป็นความคิดอะไรที่คุณแทบจะย้ายบ้านมาที่นี่แล้ว"

โจวฉือเซินยกมุมปากกระตุก แล้วกอดเอวเธอไว้ "รู้ก็ดีแล้ว คราวหน้าถ้าฉันป่วย คุณก็ต้องอยู่กับฉันแบบนี้ไม่ห่างไปไหน"

"พูดไร้สาระอะไร ไม่เคยเห็นคนแบบคุณที่ตั้งหน้าตั้งตาเฝ้ารอคนป่วยขนาดนี้มาก่อน" หร่วนซิงหว่านผูกเนกไทให้เรียบร้อยแล้ว ก็นั่งลงบนเตียง "ถ้าตอนบ่ายคุณยุ่งมาก ถ้างั้นก็......."

หลังจากหยุดชั่วครู่ หร่วนซิงหว่านก็ยังคงประนีประนอม "ให้หลินหนานมารับฉันออกจากโรงพยาบาลก็ได้"

โจวฉือเซินโน้มตัวและจูบระหว่างคิ้วของเธอ "ไม่ต้องกังวล ฉันบอกว่าจะมาก็จะต้องมาแน่นอน รอฉันอยู่ที่นี่ก็พอ"

"เข้าใจแล้ว"

หลังจากที่โจวฉือเซินออกไป หร่วนซิงหว่านก็ยืดเส้นยืดสาย และเข้าไปในห้องน้ำเพื่อล้างหน้าแปรงฟัน

เมื่อคืนนอนแต่หัวค่ำ ตอนนี้ก็เลยไม่อยากนอนแล้ว

เมื่อเธอออกจากห้องน้ำ ด้านนอกก็สว่างขึ้นเล็กน้อย และมองเห็นแสงแดดส่องผ่านเมฆในระยะไกล

ดูเหมือนว่า วันนี้อากาศดี

ตอนที่หร่วนซิงหว่านกำลังจัดผ้าปูที่เตียง เห็นภาพใต้หมอน รอยยิ้มบนใบหน้าก็อดไม่ได้ที่จะขยายออกไป

และไม่รู้ว่าสีหน้าของโจวฉือเซินจะเป็นอย่างไรเมื่อเขาเห็นมัน

ยังมีเวลาอีกสองสามชั่วโมงก่อนออกจากโรงพยาบาล หร่วนซิงหว่านก็ว่างอยู่ หยิบกระดาษและปากกาจากลิ้นชักออกมา จากนั้นก็วางบนโต๊ะกาแฟและเริ่มวาดเส้น

ตอนเที่ยง หร่วนซิงหว่านก็วาดภาพเสร็จแล้วสามภาพ

คราวนี้ก็สามารถหยุดปากของผู้ชายสารเลวคนนั้นได้แล้ว

หร่วนซิงหว่านลุกขึ้น และกำลังขยับคอ โทรศัพท์ที่ข้างเตียงก็ดังขึ้น

เธอเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และเห็นว่าDanielโทรมา

หร่วนซิงหว่านพอจะรู้จุดประสงค์ของการโทรของเขาคืออะไร และนิ่งไปสักครู่ก่อนที่จะรับสาย "ฮัลโหล"

Danielถามว่า "คุณหร่วน คุณ...ยุ่งอยู่รึเปล่า?"

"ไม่ยุ่ง คุณพูดเถอะ"

"Williamจะขึ้นเครื่องบินตอนบ่าย 3 โมง ออกจากเมืองหนานเฉิง"

หร่วนซิงหว่านเม้มริมฝีปาก "ฉันรู้"

Danielกล่าวว่า "โจวฉือเซินบอกคุณหรอ"

"อืม"

"แล้ว... คุณคิดยังไง"

หร่วนซิงหว่านสูดลมหายใจ และมองออกไปนอกหน้าต่าง "ฉันก็ไม่รู้ ค่อยว่ากันทีหลัง"

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เธอพูดอีกครั้งว่า "สองสามวันนี้ซานซานเป็นยังไงบ้าง"

"ดีขึ้นมากแล้ว เมื่อวานฉันพาเธอไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกาย หมอบอกว่าสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระแล้ว อย่าให้กระตุ้นความรู้สึกมาก ให้ระวังหน่อยก็พอ"

หร่วนซิงหว่านอ้าปาก แต่ยังคงไม่พูดอะไร

เรื่องเหล่านี้ เป็นเรื่องของพวกเขาสองคน เธอพูดอะไรที่ไร้ประโยชน์ และมันไม่มีประโยชน์ที่จะเข้าไปยุ่งมากเกินไป

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง หร่วนซิงหว่านกล่าวต่อ "โอเค สองสามวันนี้ฉันมีธุระนิดหน่อย อีกสองวันฉันค่อยไปหาเธอ"

"โอเค ฉันจะบอกเธอ"