บทที่ 556 ต้องจัดปาร์ตี้ให้เขาไหม

ขณะที่ท่านใหญ่โจวได้ยินรายงานจากลูกน้อง ขมวดคิ้วอย่างดุเดือด: "ตอนนี้คนอยู่ที่ไหน?"

"พากลับไปแล้ว อยู่ที่ห้องโถง"

ท่านใหญ่โจวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเดินออกไปพร้อมกับไม้เท้า

ในห้องโถง หลี่เสวี่ยตัวเปียกโชก คุกเข่าอยู่ตรงมุมตัวสั่น ฝนปนเลือดมารวมกันที่พื้น

หยางเจิ้นนั่งอยู่บนเก้าอี้ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเธอ แม้ว่าตัวก็เปียกด้วยเช่นกัน แต่ก็ดีกว่าอาการของหลี่เสวี่ยมาก

หลังจากที่ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินมาจากประตู หยางเจิ้นก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

วินาทีต่อมา ร่างของท่านใหญ่โจวก็ปรากฏในสายตาของพวกเขา

หลังจากเข้ามาแล้ว เขากวาดตามองหลี่เสวี่ย ถามด้วยความไม่พอใจว่า: "เกิดอะไรขึ้น"

ลูกน้องรายงานทันที: "คุณท่าน เป็นความประมาทเลินเล่อของเรา ที่ให้เธอมีโอกาสหนีไป"

"ประมาทจนคนหนีออกไปก็ไม่รู้ตัวเลยงั้นเหรอ?" ท่านใหญ่โจวพูดเสียงดังขึ้น กระแทกไม้เท้ากับพื้น "พวกแกทำงานกันแบบนี้เหรอ!"

ทุกคนในห้องต่างก้มหน้าและนิ่งเงียบ

ท่านใหญ่โจวยิ้มเยาะอย่างเย็นชา และเดินไปตรงหน้าหลี่เสวี่ย: "แกเงยหน้าขึ้นสิ"

หลี่เสวี่ยตัวสั่น เงยหน้ามองไปที่เขา จากนั้นก้มศีรษะลงอย่างรวดเร็ว กอดขาของตัวเองไว้ และกัดริมฝีปากแน่น

ท่านใหญ่โจวกล่าว: "แกยอมเสี่ยงชีวิตของแก อยากจะหลบหนีจากที่นี่ เพียงเพื่อแอบไปรายงานโจวฉือเซินเหรอ? แกอยากให้เขาฆ่าฉัน?"

"ฉัน......" หลี่เสวี่ยกล่าว "ฉันเปล่า ฉันแค่อยากให้ประธานโจวมาช่วยน้าสวี่และ......"

"ช่วยเหรอ?"

ท่านใหญ่โจวเหมือนฟังเรื่องตลก: "แกเห็นตระกูลโจวเป็นแบบไหนเหรอ เด็กคนนั้นคือเมล็ดพันธุ์ของตระกูลโจว ที่นี่คือบ้านของเขา! โจวฉือเซินปล่อยให้คนโง่อย่างแกดูแลเด็ก ๆ ได้อย่างไร แยกอะไรผิดอะไรถูกยังไม่ออกเลย"

หลี่เสวี่ยไม่กล้าพูดอีก และตัวสั่นยิ่งกว่าเดิม

ท่านใหญ่โจวหันหลัง กวาดตามองลูกน้องทุกคน: "เป็นพวกไร้ประโยชน์กันทั้งนั้น แม้แต่เรื่องเล็กก็ทำได้ไม่ดี!"

เขาพูดแล้ว เริ่มเดินไปข้างนอก ราวกับว่าไม่อยากยุ่งกับเรื่องเล็กๆพวกนี้ แล้วสั่งว่า: "มันไม่มีประโยชน์ที่จะเก็บเธอไว้ และในเมื่อเธอต้องการจะหนี งั้นก็จัดการเลย"

มีคนตอบ: "รับทราบ"

ท่านใหญ่โจวเดินไปถึงหน้าประตู ทันใดนั้นก็หันหน้ามา มองหยางเจิ้น ยกมือไปที่เขา: "แก มา"

หยางเจิ้นเดินมาตรงหน้าเขา: "ประธานมีอะไรจะรับสั่งครับ"

ท่านใหญ่โจวพูดเสียงเคร่งขรึม: "เรื่องนี้แกทำได้ไม่เลว ฉันก็ไม่มีอะไรจะตอบแทนแก สู้ให้แกไปจัดการเองดีกว่า และจัดการให้เรียบร้อยหน่อย"

ได้ยินดังนั้น หยางเจิ้นแปลกใจครู่หนึ่ง: "ผมเหรอ?"

"ทำไม? แกไม่กล้าเหรอ?"

"ประธาน ผมไม่......"

ท่านใหญ่โจวขัดจังหวะเขา: "พอแล้ว ช่วยฉันทำธุระ ก็คือคนของฉัน แต่ในเมื่อแกเอาเงินฉันได้ ก็ต้องเอาเงินคนอื่นได้ ฉันไม่วางใจแก ถ้าแกไม่ฆ่าเธอด้วยตัวเอง งั้นพวกแกทั้งสองวันนี้ก็อย่าคิดจะออกไปจากที่นี่เลย"

หยางเจิ้นคิดไม่ถึงเลย ท่านใหญ่โจวจะโมโหโดยไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น

แต่เห็นได้ชัดว่า ท่านใหญ่โจวไม่ได้ปรึกษากับเขา หลังจากที่เขาพูดจบ ก็ออกคำสั่งกับลูกน้อง ให้พวกเขาคอยจับตามองไว้ แล้วก็เดินออกจากห้องโถงไป

หยางเจิ้นขมวดคิ้ว หันไปมองหลี่เสวี่ย ความโหดร้ายเล็กน้อยค่อยๆปรากฏบนดวงตาของเขา และเดินเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ

......

หร่วนซิงหว่านมองสายฝนด้านนอก เหม่อเล็กน้อย ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่

เสิ่นจื่อซีอยู่ตรงหน้าเธอและโบกมือ: "มองยานอวกาศเหรอ?"

หร่วนซิงหว่าน: "......"

เธอดึงสายตากลับ: "มีอะไรเหรอ"

เสิ่นจื่อซีพิงบนโซฟา: "คุณคงไม่ลืมหรอกนะวันนี้วันอะไร"

หร่วนซิงหว่านงงเล็กน้อย: "อะไรนะ"