บทที่ 559 โอกาสเป็นของคนที่พร้อม

หร่วนซิงหว่านเดิมทีคิดจะบอกว่า มันไม่มีประโยชน์ที่จะกล่าวคำอวยพรวันเกิด แต่คิดว่าอย่าพูดคำที่ทำให้เสียบรรยากาศในเวลานี้เลยดีกว่า

เมื่อเธอกำลังจะลุกขึ้นและต้องการจะกลับไป โจวฉือเซินก็บรรจงจูบลงมาแล้ว

จูบของเขาทั้งเร่งรีบและหนักหน่วง หร่วนซิงหว่านไม่ทันได้เตรียมตัว แทบจะหายใจไม่ออก

หลังจากนั้นไม่นาน โจวฉือเซินปล่อยเธอ ให้โอกาสเธอหายใจ มีความปรารถนาอย่างลึกซึ้งในดวงตาสีดำ

ก่อนที่เขาจะจูบเขาอีกครั้ง หร่วนซิงหว่านก็รีบยื่นมือออกมา ปิดปากของเขา โมโหจนหน้าดำหน้าแดงพูด ว่า "กลับบ้าน!"

ที่นี่ก็ไม่รู้ว่ามีกล้องวงจรปิดหรือเปล่า จริงๆเลยนะ......อายคนชะมัด

ริมฝีปากบางของโจวฉือเซิน ก้มลงมาและกระซิบข้างหูเธอว่า: "หลังจากที่กลับบ้าน ผมอยากทำยังไงก็ทำได้?"

หร่วนซิงหว่านไม่สนใจเขา รีบลุกขึ้นจากตักเขาอย่างรวดเร็ว หลังจากจัดเสื้อผ้าเรียบร้อย ก็หยิบกระเป๋าและเดินก้มหน้าออกไป

โจวฉือเซินล้วงมือข้างหนึ่งเข้าไปในกระเป๋ากางเกงของเขา เขาเดินตามเธอไปอย่างสบายๆ

ตอนที่กลับไปถึงคฤหาสน์ซิงหู ก็เกือบจะตี 1 แล้ว

หร่วนซิงหว่านรู้สึกว่าทั้งตัวมีกลิ่นเหล้า ตรงไปที่ห้องน้ำพร้อมเปลี่ยนชุดอาบน้ำ

เธอเพิ่งถอดเสื้อผ้าเสร็จ ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออก

โจวฉือเซินพิงประตู ใช้นิ้วยาวเกี่ยวผ้าผืนเล็กๆ: "คุณลืมหยิบของ"

หร่วนซิงหว่าน:"......"

ไอ้หมอนี่!

เธอหยิบผ้าเช็ดตัวที่อยู่ถัดจากเธอมาทุบใส่เขา แต่โจวฉือเซินหลบได้อย่างง่ายดาย

เขาเดินก้าวขายาวๆเข้าไปด้านใน พูดอย่างช้าๆว่า: "ไม่ต้องเกรงใจผมหรอก"

หมอกหนาทึบปกคลุมทั่วห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ลมหายใจออก ก็เริ่มเปลี่ยนเป็นคลุมเครือและรักใคร่สุดซึ้ง

หร่วนซิงหว่านถูกขวางอยู่ที่มุมห้อง ปล่อยให้เขาทำทุกอย่างที่ต้องการ

เมื่ออาบน้ำเสร็จและออกมา หร่วนซิงหว่านรู้สึกว่าตัวเองเหงื่อยังออก เธอเหนื่อยและนอนอยู่บนเตียงไม่อยากขยับตัว

โจวฉือเซินเอนตัวลงและกัดที่หูของเธอ: "ของขวัญวันเกิดผมล่ะ?"

หร่วนซิงหว่านรู้สึกจั๊กจี้นิดหน่อย หลบ แต่หลบไม่ได้ เธอกล่าวว่า: "ฉันยังไม่คิดเลยว่าจะให้อะไร คุณอยากได้อะไรหรือเปล่า"

"ที่อยากได้เหรอ? งั้นก็เยอะแล้ว"

หร่วนซิงหว่านรู้สึกว่าเขาไม่ได้มีคำพูดอะไรที่ดีๆ หันตัวกลับมาวางมือบนหน้าอก: "คุณ......คุณไม่ต้องพูดแล้ว ฉันค่อยคิดละกัน"

โจวฉือเซินวางมือข้างเธอแล้วมองลงมาที่เธอ: "อยากได้ลูกไหม"

ได้ยินดังนั้น หร่วนซิงหว่านตะลึงครู่หนึ่ง ประมาณว่าไม่รู้ว่าทำไมเขาพูดถึงหัวข้อนี้อีก

เธอเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า: "หมอบอกแล้ว โอกาสมีน้อย"

"โอกาสมีไว้ให้สำหรับคนที่พร้อม"

หร่วนซิงหว่าน:"......"

คำด่าคนของเธอติดอยู่ที่ปากแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะคิดเรื่องวันเกิดเขาในวันนี้ ยังไงก็ไม่ทักถามอะไรแบบนี้หรอก

รอยยิ้มปรากฏขึ้นในดวงตาที่ดำสนิทของโจวฉือเซิน และจูบลงบนหน้าผากเธอเบาๆ: "ก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอ ผมจะพยายาม ขอเพียงแค่คุณต้องการ ลูกก็อาจจะมีได้นะ"

หร่วนซิงหว่านเม้มปากเล็กน้อย: "คุณต้องการเหรอ ถ้าคุณต้องการ พรุ่งนี้ฉันจะไปโรงพยาบาล ไปถามหมอว่าควรจะให้ความร่วมมือในการรักษาอย่างไร ไม่ว่าจะกินยาหรือฉีดยา ถ้าไม่สามารถตั้งครรภ์ได้จริงๆ คุณก็เปลี่ยนคนอื่นเถอะ"

โจวฉือเซิน:"......"

เขาพูดอย่างไม่พอใจ: "ต้องการอะไร ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น"

"งั้นคุณหมายความว่าไง"