บทที่ 558 วันนี้ทำไมคุณน้ำเน่าจัง

แม้ว่าโจวฉือเซินจะไม่พอใจ นั่งนิ่งเหมือนภูเขาน้ำแข็งตรงนั้น แต่ก็ไม่ได้กระทบบรรยากาศในห้องส่วนตัวแต่อย่างใด

หร่วนซิงหว่านหยิบเค้กมาก้อนหนึ่ง โจวฉือเซินยื่นมือไปหยิบ ทันใดนั้นเธอก็ปาดครีมที่มุมปากของเขา: "คุณทำหน้าบึ้งตึงตลอด ยิ้มหน่อยเถอะ"

โจวฉือเซินจับมือของเธอ ดึงเข้าหาตัวเอง และกระซิบที่หูของเธอว่า: "คุณบอกว่า มาเดทกันไม่ใช่เหรอ?"

หร่วนซิงหว่านยิ้ม กะพริบตา: "นี่ก็ถือว่าเดทไม่ใช่เหรอ"

"สองคน ถึงจะเรียกว่าเดทนะ"

หร่วนซิงหว่านผลักเขา: "พอแล้ว คุณน่ะพอได้แล้ว พวกเขามาฉลองวันเกิดให้คุณ ไม่ได้มาหาเรื่องทะเลาะกับคุณ"

โจวฉือเซินเลิกคิ้วเล็กน้อย: "งั้นคุณเตรียมของขวัญอะไรให้ผมเหรอ?"

น้ำเสียงของเขา มีความคลุมเครือเล็กน้อย

หร่วนซิงหว่าน :"......"

เธออดไม่ได้ที่จะหน้าแดง และพูดเสียงเล็กว่า: "ฉันยังไม่ได้เลือกของขวัญเลย เดี๋ยว......กลับบ้านค่อยว่ากันนะ"

ผู้คนที่อยู่ไม่ไกลเห็นฉากนี้ ก็ค่อยๆถอยห่างจากพวกเขา

หลังจากที่หร่วนซิงหว่าน เพ้ยซานซานและสวี่วานไปห้องน้ำด้วยกัน หร่วนเฉินไปตรงหน้าโจวฉือเซิน สีหน้าไม่ดีเหมือนก่อนหน้านี้: "ฉันมีเรื่องถามคุณ"

โจวฉือเซินเคาะเข่าด้วยนิ้วเรียวยาวและพูดเบาๆว่า: "ผมรู้คุณอยากถามอะไร บอกคุณไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก อย่างมากหนึ่งสัปดาห์เรื่องก็สามารถจัดการได้แล้ว"

"ดังนั้น......"

หร่วนเฉินพูดได้ครึ่งหนึ่ง เขาตระหนักได้ว่าที่นี่ยังมีคนอื่นอยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในมุมที่ทำเหมือนว่าไม่มีอะไร ครึ่งตัวเอนไปทาง Danielที่อยู่ทางฝั่งนี้

เมื่อไม่กี่วันก่อน เขาเห็นข่าวว่าไฟไหม้คอนโดบนอินเทอร์เน็ต และเคยไปที่คอนโดมาหนึ่งครั้ง ของทุกอย่างที่อยู่ข้างในยังอยู่ แต่คนไม่มีแล้ว

หร่วนเฉินโทรศัพท์หาเฉินเป่ย แต่คำอธิบายต่อจากนั้นกลับว่าคลุมเครืออย่างมาก

สัญชาตญาณบอกเขาว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น

เหตุผลที่มาในวันนี้คือถามโจวฉือเซินด้วยตัวเอง

หร่วนเฉินขมวดคิ้ว มุมปากเกร็งเล็กน้อย

เสิ่นจื่อซีเห็นดังนั้น ก็แตะข้อศอกของเจียงย่าน และขอให้เขาพูดอะไรสักอย่างเพื่อทำลายบรรยากาศที่ดูตึงเครียดเล็กน้อย

เจียงย่านดื่มเหล้า ทำท่าว่าถ้าจะไปเขาไปเอง

ผ่านไปครู่หนึ่ง หร่วนเฉินถามว่า: "งั้นพวกเขา จะมีปัญหาอะไรไหม?"

"ไม่หรอก"

หร่วนเฉินไม่พูดอะไรอีก หันหลังกลับมาห้องส่วนตัว

Daniel เห็นดังนั้น ก็รีบตามไป

หลังจากที่เขาเดินไป เสิ่นจื่อซีพูดทำลายความเงียบ: "ตอนนี้......เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

เจียงย่านกล่าว: "เจอผู้ชายคนนั้นที่เอารูปเฉินเป่ยให้นักแสดงกลุ่มนั้นแล้ว เขาคือคู่หูของท่านใหญ่ คาดว่าคงจะถามไม่ได้อะไรในเวลาสั้นๆ"

"งั้นทำยังไง?"

โจวฉือเซินเงยหน้าขึ้น และดื่มไวน์ในแก้วโดยไม่แสดงสีหน้าเลยแม้แต่น้อย ราวกับถูกปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็งชั้นหนึ่ง: "ปากแข็งแค่ไหน ก็ไม่มีทางแงะได้หรอก"

ได้ยินดังนั้น เสิ่นจื่อซีตัวสั่นโดยไม่ตั้งใจ

โจวฉือเซินคนนี้สินะ เขาเติบโตมาในตระกูลโจวที่ทั้งอำมหิตทั้งละโมบ โดยเฉพาะหลังจากที่ได้รับช่วงต่อของโจวซื่อกรุ๊ป ถ้าวิธีการของเขาไม่โหดร้าย ที่มานั่งในวันนี้ ก็เป็นเพียงแค่หุ่นเชิดของท่านใหญ่โจว และไม่ใช่โจวฉือเซิน

เพียงแต่หลังจากกำจัดกองกำลังมากมายในตระกูลโจวออกไปแล้ว เขาไม่ได้เห็นสีหน้าของโจวฉือเซินเช่นนี้มาเป็นเวลานานแล้ว

เจียงย่านกล่าวอีก: "คุณยังไม่คิดที่จะบอกหร่วนซิงหว่านอีกเหรอ?"

โจวฉือเซินเม้มริมฝีปากบางๆเล็กน้อย และหลังจากนั้นไม่กี่วินาทีก็พูดว่า: "คุณคิดว่า ถ้าฉันบอกเธอไป คืนนี้จะมีปาร์ตี้วันเกิดที่นี่เหรอ?"

เงียบไปครู่หนึ่ง เสิ่นจื่อซีทนความอัปยศและกล่าวว่า: "พูดแบบนี้ไม่ได้ สุดท้ายแล้วไอเดียนี้ฉันเป็นคนคิดออกมา"

โจวฉือเซินมองเขา: "อ๋อ?"

ในห้องน้ำ

บนใบหน้าของเพ้ยซานซานเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น มองสวี่วาน: "คุณกับเสี่ยวเฉินเกิดอะไรขึ้นเหรอ?"

สวี่วานล้างมือ: "อะไรเกิดอะไรขึ้น?"