ตอนที่ 1 การพรากจากกันที่แสนเจ็บปวด

“เธอเป็นผู้หญิงที่อุ้มท้องให้ฉันได้อย่างงั้นเหรอ?”

“ใช่ครับคุณธันวา เธอเป็นคนเดียวในเมืองเบรนท์ที่ยีนเข้ากับคุณได้”

ในความมืดมิด น้ำขิง รณพีร์ ที่กำลังกึ่งเพ้อในขณะที่นอนอยู่บนเตียงคิงไซส์ มือเรียวกำและขีดข่วนลงบนเสื้อผ้าบางๆ เธอรู้สึกราวกับเปลวไฟกำลังโลมเลียไปทั่วทั้งร่างพร้อมกับคร่ำครวญว่า “ร้อนมาก ฉันทนไม่ไหวแล้ว…”

ประตูถูกปิดด้วยเสียงดังโครม และร่างสูงตระหง่านก็เดินทอดน่องไปที่เตียงนอน

น้ำขิงพยายามที่จะลืมตาเพื่อมองว่าใครที่กำลังเข้ามาใกล้เธอ แต่สิ่งที่เธอเห็นคือภาพอันพร่ามัวของใบหน้าราวกับแกะสลักนั่น

ถึงกระนั้น เธอก็สัมผัสได้ถึงอำนาจครอบงำจากบุคคลนั้น และเมื่อเขาเข้าไปใกล้เธอ อากาศโดยรอบพลันเปลี่ยนเป็นอึดอัดจนเธอแทบหายใจไม่ออก

วินาทีถัดมา เธอรู้สึกได้ถึงน้ำหนักที่กดทับลงบนตัวของเธอ ความร้อนในร่างกายของเธอดูเหมือนจะหายไปทันทีที่รูปร่างอันแข็งแกร่งของชายหนุ่มหล่อหลอมเข้ากับเธอ ความรู้สึกผ่อนคลายและถูกยั่วยวนด้วยความเย็นที่อธิบายไม่ได้ที่พัดมาปกคลุมเธอ น้ำขิงโค้งหลังของเธออย่างไม่รู้สึกเกรงกลัวเพื่อที่จะให้ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาใกล้ชิดกันมากขึ้น เธอดิ้นไปมาอย่างทนไม่ไหว ขณะที่เธอพึมพำ “เอาอีก...”

ในทันใดนั้น สายตาของธันวาก็มืดลง และความรู้สึกเร่งเร้าก็วิ่งลงไปยังกระดูกสันหลังของเขา “อย่าขยับ” เขากระซิบด้วยน้ำเสียงแหบแห้งและเย้ายวน เสียงของเขานั้นทั้งนุ่มและเบาราวกับกำมะหยี่

ครอบครัวโยธาบดีนั้นมีพันธุกรรมที่หายากมาก แต่ที่หายากกว่าคือผู้หญิงที่จะสามารถให้กำเนิดทายาทธันวาได้ และผู้หญิงที่พึมพำที่อยู่ใต้ร่างของเขาก็คือหนึ่งในนั้น

เขาไม่เคยต้องการเข้าใกล้ผู้หญิงเลยแม้แต่นิด ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการทำตัวเสเพลเหลวไหล เหตุผลเดียวที่เขาทำในเรื่องในคืนนี้ก็เพื่อทำหน้าที่ที่ อลัน โยธาบดี คุณปู่ของเขามอบหมายมาให้สำเร็จ

แต่เขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะถูกครอบงำโดยความปราถนาที่รุนแรงเพราะหญิงสาวตรงหน้าคนนี้ คนที่เขาไม่เคยแม้แต่จะเจอหน้ามาก่อน

ตอนนี้ผู้หญิงในอ้อมแขนของเขาไม่สนใจที่เขาสั่งเลยสักนิด เธอบิดตัวและเอามือลูบไล้ไปทั่วตัวเขา เงาทุกส่วนจาดร่างเว้าโค้งของหญิงสาวกดทับเขาไว้อย่างล่อแหลม

เขากลืนน้ำลายอย่างกระวนกระวาย ชายหนุ่มกลายเป็นสัตว์ร้ายที่หิวโหยรุนแรง ราวกับราคะความหื่นได้ท่วมท้นเขาและนั่นทำให้เขาคว้าเข้าที่เอวแล้วพลิกตัวเธอกลับ “เธอเป็นคนเรียกร้องมันเองนะ!”

“อา!” ทันใดนั้นเอง ความเจ็บปวดก็แผ่ซ่านไปทั่วตัวน้ำขิง และเธอก็รู้สึกแข็งทื่อเพราะความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงมากจนมีชั่วขณะหนึ่งที่เธอเกือบจะได้สติขึ้นมา เขาคือใคร? เธอถามตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ฉันมาทำอะไรที่นี่?

เธอจำได้ว่าไปหาแม่เลี้ยงเพื่อขอมรดกที่แม่ของเธอทิ้งไว้ให้คืน แต่กลับโดนแม่เลี้ยงของเธอวางยาใส่ แต่เมื่อเธอตื่นขึ้นมาในเวลาต่อมา เธอก็พบว่าตัวเองถูกขังอยู่ในสถานที่แปลกๆแห่งนี้

แรงกระแทกอย่างกะทันหันและหยาบกร้านหยุดความคิดของเธอ “โอ้ย...” เธอร้องออกมาอย่างน่าสงสาร พยายามต่อต้านความรุนแรงนั้น แต่ชายคนนี้ไม่ได้แสดงท่าทีจะหยุดในขณะที่เขายังคงทำแบบนั้นกับเธอ เขายืนยันอย่างชัดเจนที่จะเอาชนะ

หยาดเหงื่อไหลลงมาตามร่างกายของชายหนุ่ม ท่ามกลางเสียงคำรามต่ำๆของเขาและการหอบที่ทรมานของเธอ เขาก็พุ่งเข้าไปหาเธออย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เปลี่ยนตำแหน่งตามที่เขาพอใจราวกับเธอเป็นตุ๊กตาเศษผ้า

กรีดร้องครั้งสุดท้าย น้ำขิงรู้สึกได้ถึงคลื่นแห่งความสุขที่รุนแรงพุ่งชนเธอราวกับสึนามิ เธอเงยหน้าไปด้านหลังขณะขณะไต่ขึ้นไปยังแดนแห่งความสุขสันต์ จากนั้นก็ทรุดลงบนเตียง หมดสติลงโดยสิ้นเชิง

ผมยาวของเธอเลื่อนไปบนไหล่เรียวข้างหนึ่ง และธันวาก็เห็นปานของเธอซึ่งมีสีเข้มกว่าผิวที่ดูซีดเซียวของเธอเล็กน้อย มันมีรูปร่างเหมือนผีเสื้อที่เปราะบางกำลังจะโบยบิน