ตอนที่ 8 การไปเยี่ยมคนเดียวของวี

“ใช่” ธันวาตอบเพื่อแค่ทำให้เด็กมีอารมณ์ขันก็เท่านั้น เขาคิดว่ามันคงจะใช้เวลาเพียงแค่ไม่กี่วันที่วีจะลืมทุกอย่างเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้ และเขายิ่งคิดไปอีกว่าไม่มีทางที่ผู้หญิงที่ไม่เป็นที่รู้จักสำหรับตระกูลโยธาบดีจะสร้างความประทับใจยาวนานให้กับเด็กอายุน้อย

อนิจจา ธันวาได้ใช้เวลาสามวันทุกวันในช่วงเวลาตื่นนอนเพื่ออยู่เป็นเพื่อนวีที่คร่ำครวญอยากจะไปเจอน้ำขิง

ในขณะที่ธันวาก็ได้หาข้อแก้ตัวต่างๆเพื่อที่จะชะลอแผนการในการไปเจอน้ำขิง วีได้หมดความอดทนและขู่ว่าจะเมินเขาไปตลอดชีวิต จากนั้นราชาตัวน้อยก็ขังตัวเองอยู่ในห้องและปฏิเสธที่จะออกมาหรือให้ใครเข้าไป

เมื่อมองไปที่ประตูห้องที่ปิดสนิท ธันวาก็เริ่มจะโกรธขึ้นมา เขาไม่มีเวลาสำหรับเรื่องนี้ แน่นอนว่าต้องไม่ใช่วันที่เขาจะต้องเข้าไปที่บริษัทเพื่อไปประชุมระหว่างทวีป

ดังนั้น เขาจึงเรียกพ่อบ้านและสั่งอย่างเข้มงวดว่า “จับตาดูวีไว้ และอย่าปล่อยให้เขามีเรื่องไร้สาระ โทรหาฉันหากมีอะไรไม่คาดคิดเกิดขึ้น”

“ได้ครับท่าน!” แดนพ่อบ้านพูดอย่างขึงขังพร้อมกับพยักหน้าอย่างให้ความเคารพ

จากนั้นธันวาก็เดินตรงและออกไปนอกประตูไป ร่างสูงตระหง่านของเขาก็หายไปหลังประตูรถเบนท์ลีย์ที่งดงามซึ่งแล่นเบาๆอยู่บนถนน และรถก็ขับออกไปจากขอบถนนบ้าน

ตอนนี้วีก็หมกตัวอยู่ในห้อง เขาเดือดปุดๆด้วยความโกรธแบบเด็กๆขณะที่ก็กดตัวเองเข้ากับระเบียงและมองรถของพ่อเขาขับออกไปพ้นระยะสายตา

เมื่อรถได้หายไปลับสายตา วีก็หันหลังและกลับเข้าไปในห้องนอนของเขา แล้วก็สะพายเป้ซุปเปอร์แมนขึ้นบนไหล่เล็กๆของเขา หลังจากนั้น เขาก็แอบหนีออกไปผ่านรูกำแพงสวนหลังบ้านและลบการบันทึกภาพจากกล้องวงจรปิดออกทั้งหมดที่จะบันทึกภาพการหลบหนีของเขา

อันที่จริงแล้ว เขาได้ค้นหาที่อยู่ของที่ตั้งวงออเคสตราของน้ำขิงจากทางออนไลน์แล้ว ถ้าพ่อไม่พาฉันไปเจอเธอ ฉันก็จะไปด้วยตัวเอง!

ตอนนี้ภารกิจของเข้าก็สำเร็จ วีปัดฝุ่นออกจากมือที่เหมือนปลาดาวของเขาและเขาก็ส่งเสียงร้องออกมาอย่างมีชัย “เธอคงจะประเมินฉันต่ำไปแล้วถ้าคิดว่าจะขังฉันไวได้!”

เด็กน้อยเพิ่งได้ทำการหลบหนีอันแสนยิ่งใหญ่เมื่อเขาเรียกรถผ่านแอพพลิเคชันในโทรศัพท์ เขาปักหมุดไปที่สวรรค์ของออเคสตราซึ่งห่างออกไปอย่างน่าตกใจราวร้อยไมล์

เกือบจะสองชั่วโมงต่อมา วีก็ก้าวออกมาจากรถและเงยหน้าขึ้นมองทางเข้าอาคารสวรรค์ของออเคสตรา

เขากระชับสายสะพายเป้ของเขาไว้แน่นก่อนที่จะสูดหายใจเข้าลึก และเดินผ่านประตูเข้าไป เขามองหาแผนกต้อนรับและถามอย่างอ่อนโยนว่า “สวัสดีครับคุณผู้หญิง ผมมาหาแม่ผมฮะ เธอชื่อน้ำขิง รณพีร์ และเธอก็ทำงานที่นี่! คุณช่วยโทรหาเธอให้ผมหน่อยได้ไหมฮะ?”

พนักงานต้อนรับรู้สึกชอบเด็กน้อยขึ้นมาในทันที แต่เมื่อเธอได้ยินว่าเขาเป็นลูกของน้ำขิง เธอก็ไม่สามารถซ่อนความประหลาดใจเอาไว้ได้

น้ำขิงได้ทำงานที่นี่มาหลายปี แต่เธอไม่เคยพูดถึงเลยว่าเธอมีลูกชายที่น่ารักขนาดนี้ “เธอมาที่นี่คนเดียวเหรอจ๊ะเจ้าตัวน้อย? ให้เวลาฉันสักครู่นะ ฉันจะโทรหาแม่เธอเดี๋ยวนี้แหละ”

“โอเค ขอบคุณนะฮะคุณผู้หญิงใจดี” วีตอบอย่างร่าเริง จากนั้นก็ยืนรออยู่หน้าโต๊ะทำงาน

ในขณะเดียวกัน เมื่อน้ำขิงได้รับโทรศัพท์จากพนักงานต้อนรับว่ามีใครบางคนมาที่นี่เพื่อจะขอพบกับเธอ เธอคิดว่าน่าจะเป็นสมาชิกของผู้ชมจากหนึ่งในการแสดงของเธอ แต่สิ่งที่พนักงานต้อนรับบอกกับเธอก็คือ “คุณรณพีร์ ลูกชายของคุณมาที่นี่เพื่อที่จะพบคุณค่ะ และเขาก็มาคนเดียว ช่วยมาที่นี่โดยเร็วที่สุดเลยค่ะ มันไม่ปลอดภัยสำหรับเด็กที่จะเดินเตร็ดเตร่ที่นี่เพียงลำพัง สวรรค์รู้ว่าจะมีพวกคนไม่ดีที่พยายามจะลักพาตัวเขา!”

“เอ่อ…” น้ำขิงถึงกับผงะ เธอกระพริบตาและตอบกลับไปในท้ายที่สุดว่า “โอเค เข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”