บทที่ 109 สะกดรอยตามกับปล้ำจูบก็ถือเป็นการทะเลาะเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?

อะไรนะ

ให้มะนาวแก่เขา?

ลุงฝูหันหน้าไปมองต้นมะนาวสูงตระหง่านในสวนหลังบ้าน ที่ไปด้วยผลมะนาวสีเหลือง...

ลุงฝูเป็นชายชรา และเขากลัวการกินเปรี้ยวที่สุด ไม่ต้องพูดถึงการกินมะนาวสดๆจากต้นไม้ ต่อให้กินแค่ลูกเดียวก็แทบฆ่าเขาได้

ลุงฝู: คุณผู้ชาย หรือผมต้องคุกเข่า?

ลุงฝูมองคุณนายหญิงอีกครั้ง —- คุณนายหญิง ช่วยผใด้วย!

นายหญิงลู่แอบชำเลืองมองลุงฝู พร้อมกับส่งซิกว่า —-นิ่งไว้ก่อน อย่างเพิ่งลน!

จากนั้นนายหญิงลู่ก็มองไปที่ลู่หานถิงอย่างใจดี "หานถิง ลุงฝูแก่แล้ว จะไปกินมะนาวสดๆจนหมดต้นได้ยังไง เอาเป็นครึ่งหนึ่งได้ไหม?”

ลุงฝู “…”

ลู่หานถิงเหลือบมองนายหญิงลู่ “ผมลืมไปว่าคุณย่าก็ชอบมะนาวเหมือนกัน งั้นครึ่งหนึ่งให้ลุงฝู อีกครึ่งหนึ่งให้คุณย่าก็แล้วกัน”

นายหญิงลู่ตบโต๊ะอย่างแรง “ลุงฝู ลุงฝูทำไม่ถูกนะ คนเราเวลาทำผิด ก็ต้องกล้ายอมรับผิดสิ มะนาวทั้งต้นนั้นลุงฝูเอาไปคนเดียวเลย”

ลุงฝู “…”

ในเวลานี้ เซี่ยซีหวั่นก็กระตุกริมฝีปากสีแดงของเธอ เธอยื่นมือเล็กๆ ของเธอไปดึงแขนเสื้อของลู่หานถิง "คุณย่ากับลุงฝูไม่ต้องคิดมาก หานถิงก็แค่ล้อเล่นเฉยๆ….ใช่ไหม?”

ลู่หานถิงมองไปที่ดวงตาสีดำฉ่ำน้ำของเซี่ยซีหวั่น และตอนนี้เธอก็เงยหน้ามองเขาพร้อมกะพริบตาปริบๆ มองมาที่เขาอย่างอ้อนวอน

ลู่หานถิงขมวดคิ้วอยู่ครู่หนึ่ง

เซี่ยซีหวั่นชะโงกหน้าขึ้นไปจูบแก้มของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว

คิ้วที่ขมวดของลู่หานถิงพลันคลายออก เขาเอ่ยพูดอย่างสบายๆ “ในเมื่อคุณนายพูดมาถึงขนาดนี้ เรื่องครั้งนี้ผมจะลืมมันไปก็แล้วกัน”

นายหญิงลู่รีบมองไปที่ลุงฝู พร้อมส่งซิกว่า—-เห็นไหมบอกแล้วว่าจะไม่เป็นอะไร

ลุงฝูที่ขาอ่อนไปแล้วแอบคิดเงียบๆว่า—-หลังจากนี้อยู่กับคุณนายซีหวั่นดีกว่า

ในเวลานี้ เซี่ยซีหวั่นก็ลุกขึ้นยืน "คุณย่า ขอขึ้นไปข้างบนก่อนนะคะ"

นายหญิงลู่โบกมือ "ไปเถอะหวั่นหวั่น"

เมื่อเซี่ยซีหวั่นขึ้นไปชั้นบน ลู่หานถิงก็ลุกขึ้นทันที "คุณย่า ผมก็จะขึ้นไปชั้นบนด้วย"

นายหญิงลู่พ่นลมหายใจสองครั้ง “ไปเถอะไป”

...

ลู่หานถิงเดินเข้ามาในห้องนอน และเห็นเซี่ยซีหวั่นยืนอยู่ข้างเตียง กำลังจัดหนังสือทางการแพทย์สองสามเล่ม

“คุณนายลู่ คุณจะออกไปข้างนอกเหรอ”

“คุณลู่ ฉันมีเรื่องจะปรึกษา”เซี่ยซีหวั่นมองเขาด้วยดวงตาที่สดใส

"พูดมาสิ"

“คืนนี้ฉันจะไปนอนที่สถาบันวิจัย ต่อจากนี้ไป เราแกล้งทำเป็นทะเลาะและก่อสงครามเย็นกันไปก่อนนะ อีกไม่นานเซี่ยเหยียนเหยียนก็คงมาหาคุณ คุณอย่าเพิ่งปฏิเสธเธอ ให้ความหวังเธอไปก่อน”

ลู่หานถิงยกมือขึ้น และปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา เมื่อได้ยินดังนั้น เขาก็หยุดและก้าวขายาวเข้าไปหา เขาเหยียดแขนที่แข็งแรงออกไปคว้าเอวบางของเธอ แล้วดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน ” คุณนายลู่ เรามีเรื่องต้องชำระใช่หรือเปล่า?”

หัวใจของเซี่ยซีหวั่นเต้นไม่เป็นจังหวะ โดยรู้ว่าเขากำลังจะชำระบัญชีอะไรกับเธอ

ร่างผอมเพรียวกะพริบตา เธอแสร้งทำเป็นไร้เดียงสา และมองเขาอย่างใจเย็น "อะ…อะไร"

ลมหายใจที่รุนแรงและอันตรายของลู่หานถิงขยับเข้ามาใกล้เธอ "ผมเป็นไอ้หนุ่มหน้าขาว ... เป็นคนซื่อบื้อ ...แล้วก็เป็นชู้อย่างนั้นเหรอ?"

ลู่หานถิงไม่ได้ทำอะไรเลย แต่เขารู้ทุกอย่าง เพราะวันนี้ในห้องทำงานเลขาส่วนตัวอย่างเหยียนยี่เอาแต่มองมาที่เขาด้วยสายตาที่หลบๆ ซ่อนๆ

เซี่ยซีหวั่นยืดแผ่นหลังที่เรียวยาวและสวยงามของเธอให้ตรงอย่างรวดเร็ว “ใครจะไปกล้าพูดแบบนั้น คุณลู่ของฉันยิ่งใหญ่และพิเศษขนาดนี้ ไม่รู้ว่าไปทำเอาสาวๆที่ไหนหลงเสน่ห์มาบ้าง!"

ลู่หานถิงมองที่คนปากหวานตรงหน้า ซึ่งเหมือนกับว่าอีกฝ่ายกำลังพูดโกหก เขาพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “จริงจังหน่อย อย่าพูดเอาใจผม!”