บทที่ 55 ให้เข็มขัดเป็นของขวัญ

บทที่ 55 ให้เข็มขัดเป็นของขวัญ

หยวนหยวนน้อยถูกโยนลงบนพรม ...

เหมียว เหมียว เหมียว~

ฉันเป็นแมวนะ ไม่ใช่สุนัข ทำไมต้องยัดอาหารสุนัขของฉันเนี่ย (หมายถึง แสดงความรักในที่สาธารณะ)

ในเวลานั้น คุณนายหญิงก็ออกมาจากห้องครัวเช่นกัน "หานถิง หวั่นหวั่นอาหารเย็นพร้อมแล้ว ...อ๊าย หานถิงทำอะไร บัดสีบัดเถลิง รีบวางหวั่นหวั่นลงมาเดี๋ยวนี้"

คุณนายหญิงกำลังจะไล่ตามไป แตลู่หานถิงรีบอุ้มเซี่ยซีหวั่นเข้าห้องนอนอย่างรวดเร็ว และปิดประตูห้องพร้อม

คุณนายหญิง

……

ในห้องนอน

เซี่ยซีหวั่นไม่ได้คาดคิดเลยว่าเขาจะอุ้มตัวเองอีกครั้ง เธอแค่อยากซ่อนตัวและทำให้เขาตกใจเองนะ จะรู้ปฏิกิริยาของเขาได้อย่างไรว่าเป็นอย่างนี้

เธอน้ำหนักตั้งเก้าสิบจิน(45กิโลกรัม) เขานึกอยากจะอุ้มท่าเจ้าสาวก็อุ้มเหรอ กำลังกายดีเกินไปแล้ว

เธอยังคงได้ยินเสียงร้องอย่างโกรธเกรี้ยวของคุณย่า เขาช่าง..ไร้ยางอายจริงๆ

“คุณลู่ คุณปล่อยฉันก่อน ฉันมีอะไรจะบอกคุณ” เซี่ยซีหวั่นกล่าวอย่างรวดเร็ว

ดวงตาของลู่หานถิงเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน "คุณนายลู่ ตอนนี้ผมไม่อยากฟังคุณ เว้นแต่คุณจะบอกว่าช่วงนี้คุณคิดถึงผม"

"...คุณลู่ คุณปล่อยฉันก่อน ฉันซื้อของขวัญให้คุณแล้วนะ”

ลู่หานถิงเลิกคิ้วของตน และรู้สักพม่าสนใจเล็กน้อย “จริงเหรอ”

“ใช่ ฉันจะให้คุณเดี๋ยวนี้เลย”

เซี่ยซีหวั่นกระโดดออกจากอ้อมแขนของเขา แล้วไปเอาของขวัญ

...

แผ่นหลังของลู่หานถิงพิงกับแผงประตูอย่างเฉื่อยชา เขาเพิ่งถอดเสื้อสูทออก ชุดที่เขาสวมอยู่จึงเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวกับเสื้อกั๊กสำหรับนักธุรกิจ แผงอกที่สวยงามของชายชาตรีกับไหล่ที่แข็งแรงทำให้เกิดส่วนโค้งที่ดูเซ็กซี่ เอาและช่วงล่างก็แน่น กับขาที่ใหญ่ยาว แม้จะยืนเฉยๆไม่ขยับก็เปรียบได้กับนายแบบต่างประเทศที่เดินบนเวที

การจ้องมองของลู่หานถิงตามร่างที่เรียวยาวของเซี่ยซีหวั่น เธอสวมชุดเดรสลูกไม้สีขาวตัวเล็กๆ ผมพลิ้วๆ ผมข้างแก้มของเธอก็ถูกทัดไปอยู่หลังใบหูของเธอ ร่างกายที่บอบบางและอ้อนแอ้นของเธอดูมีเสน่ห์ยั่วยวน

ลูกกระเดือกของลู่หานถิงคลึงขึ้นลง เขาก็ยื่นมือออกไปเพื่อดึงเน็คไทระหว่างคอของเขา

เมื่อเซี่ยซีหวั่นมองย้อนกลับไปก็เจอกับสายตาเขา เขาพิงติดอยู่กับประตูอย่างเกียจคร้าน สายตาของเขาจ้องมองเธอ มองจากบนลงล่าง เหมือนกำลังพินิจพิจารณา

มือข้างหนึ่งยังคงอยู่ในกระเป๋ากางเกง แต่เน็คไทกลับเบี้ยวไปอีกข้าง ราวกับ...ความอ่อนโยนจอมปลอม (ภายนอกดูอ่อนโยนแต่ภายในรอตะคลุบเยื่อ)

เซี่ยซีหวั่นเปิดกล่องที่ดูสวยหรู แล้วยื่นเข็มขัดที่เธอเลือกให้เขา "อะ คุณลู่ ฉันให้คุณ"

ลู่หานถิงเหลือบมองไปที่มัน เข็มขัดสีดำ หัวเข็มขัดโลหะเย็นนั้น ดูเรียบง่ายแต่ประณีต เป็นสไตล์ที่เขาใส่ประจำ

ลู่หานถิงเอื้อมมือไปหยิบมัน

เซี่ยซีหวั่นอยากดึงมือกลับ แต่ท่าทางของลู่หานถิงรวดเร็วกว่ามาก เธอก็ตกลงไปในอ้อมแขนของเขาทันที

“คุณลู่ คุณจะทำอะไร” เซี่ยซีหวั่นรีบยืนอย่างมั่นคง

ตอนนี้ลู่หานถิงจับมือเล็กทั้งสองข้างของเธอไว้แล้ว แล้ววางมือของเธอไว้ที่เข็มขัดรอบเอวของเขา “แกะออกสิ ผมจะใส่ของขวัญที่คุณให้ตอนนี้เลย”

คนนี้เผด็จการจนชินแล้ว ชอบของขวัญที่เธอให้ก็ไม่พูดตรงๆ แล้วยังมาสั่งให้เธอทำบางสิ่งที่ทำให้หน้าแดงและหัวใจเต้นแรงอีก

เซี่ยซีหวั่นรู้สึกอ่อนหวานในใจ จึงช่วยเขาแกะเข็มขัดอย่างเชื่อฟัง

ในเวลานี้ก็ได้ยินเสียงหัวเราะที่ลึกล้ำและมีแรงดำดูดอยู่เหนือหัวของเธอ "ครั้งที่แล้วยังแกะเข็มขัดไม่ได้ แต่ครั้งนี้เปิดมันได้แล้วเหรอ เรื่องที่คุณไม่รู้ไม่เข้าใจ ต่อไปผมจะค่อยๆสอนคุณเอง"

“…”