นางเป็นแค่สินค้าที่ใครจะซื้อนางก็ขาย1

เซียวจ้านเป่ยตรงไปโรงเตี้ยมสุขสราญย์ทันที หมูป่าเพิ่งตายไม่นานก็จริง แต่หากไม่ใช่เพราะว่าเขาจะเข้าเมืองมาซื้อเสื้อผ้ากับของให้เมียล่ะก็ หมูนี่คงชำแหละขายในหมู่บ้านแล้ว อยากกลับบ้านจะแย่แล้วต้องรีบขาย

"อ้าวนายพรานเซียวหรือ วันนี้ได้อะไรมากันเล่า ท่านไม่ขึ้นเขานานแล้วนี่ตั้งเกือบปีแล้ว"

หยวนเหอเป็นหลงจู๊ของโรงเตี้ยมแห่งนี้ หลงจู๊คนนี้นิสัยดี ไม่กดราคา จึงทักทายเขากลับ

"อ้อ พี่หยวนเหอพอดีข้าวางกับดักไว้ ได้หมูป่ามาสองตัวเลยนำมาให้ท่าน ไม่ทราบว่าท่านรับซื้อหรือไม่ขอรับ" หยวนเหอเหมือนสวรรค์มาโปรด

"เฮ้อ ที่จริงนะอาเซียวหมูป่าตายแล้วชั่งละห้าสิบอีแปะเท่านั้น แต่ช่วงนี้ฝนตกนายพรานขึ้นเขาไม่ได้ อีกทั้งมีคนมาจากเมืองหลวง เป็นคุณชายตระกูลใหญ่มาเที่ยวเมืองกว่างโจวของเรา คนของขาอยากกินเนื้อแต่ข้าไม่มี เถ้าแก่กำลังกลุ้มใจเลยว่าจะทำเช่นไร เฮ้อข้าหยวนเหอคงมีบุญวาสนา สวรรค์ถึงส่งเจ้ามาเอาเช่นนี้ข้าให้ราคาเท่ากับหมูเป็นชั่งละแปดสิบอีแปะแล้วกัน อาจูมาเอาหมูไปขึ้นตาชั่ง"

หยวนเหอสั่งคนงานไม่ช้าก็นำหมูป่าสองตัวไป เซียวจ้านเป่ยเลียบๆเคียงๆถามหยวนเหอถึงคนที่มา หากเกี่ยวข้องกับหรานซินชายารองเสด็จพ่อเขาต้องวางแผนให้ลูกกับเมียใหม่

"เอ่อ คนที่มาเป็นผู้ใดหรือขอรับพี่หยวนเหอ ถึงทำให้เถ้าแก่ของท่านถึงกับลำบาก ปกติกว่างโจวนี่เถ้าแก่ฉินก็ถือว่าเทียบเคียงฮ่องเต้แล้วไม่ใช่หรือขอรับ"

เซียวจ้านเป่ยเอ่ยเสียงเบา เหอหยวนส่ายหน้า

"จุ๊ๆๆๆอย่าดังไป ข้าได้ยินว่าคนเหล่านั้นมาตามหาทายาทอ๋องคนหนึ่ง หลายปีก่อนสูญหายแถวชายแดนอี้โจว พอดีที่นี่มีโรงเตี้ยมจึงแวะพักก่อนจะเดินทางต่อ คนที่มาเห็นว่าชื่อคังหยุนน่ะ"

อาจูเดินกลับมาจากข้างในก่อนจะแจ้งแก่เหอหยวน

"นายท่านหมูป่าสองตัวทั้งหมด732ชั่งขอรับ"

"อ้อ อาเซียว732ชั่งๆละ80อีแปะเป็นเงิน50ตำลึงกับ560อีแปะ ข้าปัดเศษให้เจ้าเป็น60ตำลึงแล้วกัน พวกเขายังอยู่ที่นี่อีกหลายวัน หากเจ้าล่าอะไรได้ก็ส่งมาเถอะ เดือนหน้าเจ้าก็ไปทหารแล้วเอ่อ เดี๋ยวขากลับแวะมาเอาขนมไปให้บุตรสาวเจ้าด้วย"

เซียวจ้านเป่ยรับปาก เขาจะไปโรงฝากเงินเปิดเป็นชื่อของจูเหมยลี่ เขาต้องล่าสัตว์อีกสักสองสามครั้ง ในขณะที่หลานชายของเสนาบดีคังหยวนเป้ายังอยู่

ตอนอยู่เมืองหลวงพวกเขาไม่เคยเจอกันจึงไม่รู้จัก หลานชายเสนาบดีมาตามหาเขาเพื่ออะไร ตามหาแบบโจ่งแจ้งเสียด้วย

เซียวจ้านเป่ยอยากไปเบิกเงินท่านแม่ฝากไว้ให้ก็ไม่ไว้ใจสถานการณ์ มีเงินกว่าสิบล้านตำลึงแต่ได้แต่กอดป้ายฝากเงิน เขาช่างน่าเวทนาเสียจริงๆ

หากไม่ติดว่าต้องเป็นทหารอาจจะเบิกแล้วก็ไปใช้ชีวิตที่อื่นต่อ

คังหยุนกำลังชมทัศนียภาพของตำบลจิ่วโจวก็เหลือบไปเห็นบุรุษคนนึง ท่าเดินช่างดูองอาจนักคงเป็นนายพราน หนวดเครารุงรังกำลังเดินมาทางเขา จึงเอ่ยทักทายอย่างไม่ถือตัว

"เอ่อพี่ชาย ไม่ทราบว่าท่านเป็นนายพรานหรือเปล่า"

เซียวจ้านเป่ยที่ไม่อยากคุยกับเขาก็ส่ายหน้า แต่คังหยุนไม่ยอมแพ้ เขาอยากล่าสัตว์จึงตามตื๊อเซียวจ้านเป่ยไม่เลิก

"นี่พี่ชาย ข้าอยากล่าสัตว์ ถ้าท่านเป็นนายพรานก็ช่วยนำทางได้ไหม ข้าให้ท่านห้าสิบตำลึง ไม่พอหรือ งั้นหนึ่งร้อยตำลึง พี่ชายอย่าเดินหนีสิ ห้าร้อยตำลึงพาข้าขึ้นเขาไปล่าสัตว์ ตกลงไหม หากล่าได้หนึ่งตัวจ่ายเพิ่มตัวละยี่สิบตำลึง"