นางเป็นแค่สินค้าที่ใครจะซื้อนางก็ขาย2

เซียวจ้านเป่ยซื้อของตามรายการที่เมียสั่งครบทุกอย่าง เอ่อต้องหาซื้อผ้าห่ม ผ้านวมหนาๆปูเตียงสักหน่อย นางให้ซื้อข้าวเหนียวทำไมเยอะแยะนักนะ เขาแวะร้านผ้า ได้ยินมาว่านางตัดเย็บเสื้อผ้าเป็น ซื้อผ้าไปฝากนางสักหน่อยดีกว่า

"เอ่อท่านลุง ท่านมาซื้อผ้าหรือเจ้าคะ"

คนงานหญิงในร้านขายผ้ากลัวใบหน้าของเขาจึงเอ่ยตะกุกตะกัก ท่านลุงเขาดูแก่ขนาดนั้นเชียวหรือไง มิน่ายายเด็กบ้านั่นถึงเอาแต่เรียกเขาตาแก่ๆอยู่ได้ เจียวเหนียงเดินออกมาพอดี ทักทายเขาอย่างเป็นกันเอง

"ท่านลุงท่านนี้ ท่านจะซื้อผ้าไปฝากภรรยา หรือบุตรสาวกันเจ้าคะ หรือจะเป็นชุดสำเร็จร้านข้าก็มี"

เซียวจ้านเป่ยอยากจะบ้าตาย อืมพาไอ้หน้าอ่อนนั่นขึ้นเขาล่าสัตว์กลับมาก่อนจะโกนหนวดโกนเคราสักที ยายเด็กบ้านั่นคำก็ตาแก่สองคำก็ตาเฒ่า คอยดูเถอะตาเฒ่าอย่างข้าจะทำให้เจ้าขาอ่อนครางแต่ชื่อข้าสักวันแม่ตัวดี

"เอ่อ เถ้าแก่เนี๊ยข้าอยากได้ชุดสตรี สามชุดขนาดเท่านี้ กับชุดเด็กผู้หญิงสี่ขวบสามชุดขอรับ ขอผ้าห่มสี่ผืน ผ้านวมสี่ผืน แล้วก็ผ้าฝ้ายเนื้อดีท่านมีกี่ข้าเอาหมดสีละสองพับ ผ้าฝ้ายสีขาวห้าพับ ผ้าไหมเนื้อตีห้าพับ รองเท้าสตรีสามคู่ของเด็กสามคู แค่นี้แหละขอรับ"

คังหยุนที่เดินตามมาถึงกับหยุดฟัง ซื้ออะไรเยอะแยะ หรือเข้าไม่เคยมีเงิน พอได้สี่ร้อยตำลึงที่ได้จากเขาเอามาซื้อของขนาดนี้ หงซิ่วที่หันมาเห็นคังหยุนก็ถึงกับตะลึง

เขารูปงามมากนัก หงซิ่วใจเต้นจนหวั่นไหวอยากนอนทอดกายให้บุรุษตรงหน้าเหลือเกินต่อให้เปลืองตัวเปล่าๆนางก็ยอม

แต่เขาไม่ได้มองนางสักนิดกลับไปทักทายเซียวจ้านเป่ย หงซิ่วยิ่งรังเกียจเซียวจ้านเป่ยนัก

นางถูกแม่เลี้ยงขายให้เซียวหลงปู่ของเขาห้าสิบตำลึง เซียวจ้านเป่ยอัปลักษณ์ หนวดเครารุงรังหน้าตาสกปรก

อีกทั้งถูกปู่ของเซียวจ้านเป่ยวางยา นางกับเขามีสัมพันธ์กันแค่ครั้งเดียวในคืนนั้น นางก็ทนไม่ได้แล้ว ขยะแขยงเขาเหลือทน

ที่นางอดทนอยู่เพราะไม่มีที่ให้ไป หงซิ่วเกลียดอีมารหัวขนเซียวลี่ผิงนั่น จนในที่สุดก็ได้เจอเหลียงเถี่ยต้านจึงขโมยเงินเซียวจ้านเป่ยแล้วหนีตามมายอมเป็นอนุมีกินมีใช้ อีกทั้งเหลียงเถี่ยต้านนั้นหน้าตาดี แต่บุรุษตรงหน้านี้สิเรียกว่าหน้าตาแท้จริง แต่เขาไม่มองนางสักนิด กับส่งเสียงคุยกับเซียวจ้านเป่ยเจื้อยแจ้ว

"พี่ชาย ท่านซื้อผ้าเยอะแยะจะนำไปเป็นสินสอดให้สตรีบ้านใดกันเล่า"

คังหยุนเห็นเขาซื้อผ้ามากกว่าสิบพับอีกทั้งเครื่องนอน ปกติคนชนบทมักซื้อสิ่งเหล่านี้เป็นสินสอดหรือสินเดิมให้บุตรสาว

"เป็นสิ่งของที่ภรรยาให้ซื้อน่ะ นางสั่งเอาไว้เอ่อน้องชายข้าต้องกลับแล้ว นางไม่ชอบให้ข้าห่างนางนานๆ ข้าเพิ่งแต่งงานได้สี่วันน่ะ"

คังหยุนมองหน้าเขาสลับกับสตรีอีกคนที่ลูกน้องเพิ่งมารายงาน เขาขยะแขยงจึงถอยเท้าออกห่าง สตรีคบชู้น่ารังเกียจเสียจริงๆ ไม่ว่าบุรุษตรงหน้าจะเป็นเช่นไร น่าเกลียดหรืออัปลักษณ์แต่ก็แต่งกันแล้ว

หงซิ่วชม้อยตามองคังหยุนอย่างเอียงอาย คังหยุนรู้สึกคลื่นใส่รังเกียจนางยิ่งกว่าเดิม จากนั้นก็หันไปหาเซียวจ้านเป่ยแทน

"อ้อ อาซ้อคงงามมากสินะ ท่านจึงรักนางเช่นนี้ เป็นสามีที่ใส่ใจภรรยายิ่งนัก โชคดีของนางเหลือเกิน"

คำพูดนั้นของคังหยุนทำให้หงซิ่วริษยาทันที เซียวจ้านเป่ยไม่เคยมองหน้านางสักครั้งตลอดสี่ปี

ขนาดถูกวางยายังเอาเสื่อฟางมาปิดหน้านางไม่ยอมมอง ไม่เปลื้องกระทั่งผ้า แค่ถอดกางเกงครึ่งเดียว จับขานางแยกออกแล้วก็สอดใส่ทันทีนางเจ็บแทบฉีกขาดเขาก็ไม่สนใจจนเขาปลดปล่อย เดินจากไปอย่างไม่ไยดี