ต่อไปไม่เรียกท่านลุงแล้ว

จูเหมยลี่เตรียมสะพายตะกร้าพาบุตรสาวลงจากเชิงเขา เพื่อเอาของไปเก็บก่อนนางได้กลิ่นลูกพีช นางอยากกินจะตายอยู่แล้ว เซียวจ้านเป่ยเดินมาหาก่อนจะแย่งเอาตะกร้ามาเอง

" ข้าเอาไปเก็บเอง อืมพอแล้วไหมเมียข้าจะยามเซินแล้วข้าซื้อของมามากมายนัก ยังไม่ได้ขนลงจากเกวียนเลย"

เซียวจ้านเป่ยเห็นของในตะกร้าก็แปลกใจ บางชนิดเขาเดินผ่านทุกวัน แต่นางกลับเก็บมันเสียทุกต้น มันกินได้จริงๆหรือ แต่ตั้งแต่เรื่องบัวหิมะเขาก็ไม่กล้าขัดใจนางอีก เห็นตัวเล็กๆ เท้าหนักไม่ใช่น้อย

"ข้าได้กลิ่นผลท้อน่ะ ข้าอยากกินท่านลุงท่านพาผิงผิงไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวข้ากลับทีหลังเอง"

พูดจบก็หมุนตัวไปบนเขา เซียวจ้านเป่ยคว้าแขนกลมกลึงของนางไว้ก่อนจะวางตะกร้าลง

"เอาตะกร้าไว้นี่ก่อนก็ได้ ที่นี่ไม่มีใครขึ้นมาไม่มีของหายหรอก ไปกันเถอะ"

จากนั้นเซียวจ้านเป่ยก็อุ้มเซียวลี่ผิงขี่คอ เดินตามจูเหมยลี่ไปสักพักไม่นาน ก็เจอต้นท้อจริงๆ ลูกท้อสีชมพูเข้มกลิ่นหอมมาก

จูเหมยลี่วิ่งเข้าหาทันที ก่อนจะเด็ดลงมาแล้วตัดเถาวัลย์ใกล้เคียงนำน้ำในเถาวัลย์มาล้างลูกท้องสองลูก เซียวจ้านเป่ยเป็นนายพรานยังไม่รู้วิธีนี้เลย ผู้หญิงคนนี้ใช่คนเดียวกับที่วันๆก้มหน้าอยู่แต่ในแปลงนาคนนั้นจริงๆหรือ

จูเหมยลี่ผ่าผลท้อออกแล้วแคะเม็ดทิ้ง ส่งให้เซียวจ้านเป่ยกับบุตรสาวคนละชิ้น เนื้อด้านในสีเหลืองทองตัดกับเปลือกนอกสีชมพูเข้ม กลิ่นหวานอมเปรี้ยวทำให้เด็กน้อยกัดคำโตทันที

"อืม ท่านแม่อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ ผิงผิงชอบมากๆเลย ท่านแม่ข้าช่วยท่านเก็บนะเจ้าคะ"

เซียวลี่ผิงขอบิดาลงมาช่วยมารดาเก็บลูกท้อ จูเหมยลี่อุ้มนางขึ้นมา ให้นางเด็ดทีละลูก เซียวจ้านเป่ยถือตะกร้าเดินตาม เขาเอาตะกร้าใบเล็กมาไม่รู้ว่าจะมีหลายสิบต้น

"เหมยลี่ เก็บเยอะไปกินไม่ทันจะเน่าเสียเปล่าๆนะ"

"ที่บ้านมีไหดินเผาอยู่กี่ใบกันท่านลุง ข้าจะทำท้อแช่อิ่ม อร่อยมากเลยท่านต้องไปกองทัพเอาไปด้วยสิเวลาหิวจะได้ไม่ต้องทรมาน"

เซียวจ้านเป่ยดีใจรู้สึกหวานนักที่นางนึกถึงเขา แต่เขาแยกแยะได้ตั้งแต่เจอหน้านางเรียกเขาว่าท่านลุงสองคำแล้ว คืนนี้จะจูบเจ้าให้ขาดใจเด็กบ้า ตกลงกันแล้วเรียกอีกจะถูกลงโทษเพราะฉะนั้นเจ้าจะโทษข้าไม่ได้นะ

เก็บได้เต็มตะกร้าแล้วก็พากันไปยังจุดที่พวกเขาจากมาเอาตะกร้าอีกใบที่ใส่ผลท้อวางไว้ จูเหมยลี่เอ่ยกับบุตรสาว

"ผิงผิง แม่คิดว่าแม่น่าจะเจอน้ำผึ้งหวานๆด้วย แต่ว่าผึ้งตัวน้อยๆต่อยเจ็บมาก เจ้าต้องนั่งอยู่ตรงนี้นะห้ามตามแม่ไปอยู่กับท่านพ่อ ลูกจะเป็นเด็กดีได้หรือไม่"

"อืม ลูกอยู่ตรงนี้คนเดียวได้เจ้าค่ะ ท่านพ่อไปกับท่านแม่นะเจ้าคะ ลูกไม่อยากให้ผึ้งตัวน้อยต่อยท่านแม่ ได้ไหมเจ้าคะท่านพ่อ"

บริเวณนี้เป็นป่าด้านนอกไม่อันตรายมากนัก นอกจากกระต่าย ไก่ป่าหรือเพียงพอนก็ไม่มีสัตว์ดุร้าย เซียวจ้านเป่ยจึงพยักหน้า จูนเหมยลี่รู้ดีว่านางหวาดกลัวว่าจะถูกทิ้งจึงพยักหน้า แล้วเรียกบุตรสาวมาหา

"มานี่เดี๋ยวแม่จะซ่อนลูกไว้ เผื่อผึ้งตัวน้อยบินมา ลูกก็ไม่ต้องทะเลาะกับพวกมันแล้ว"

จูเหมยลี่เอาของออกจากตะกร้าใบใหญ่วางกองไว้ข้าง ใต้ต้นไม้ใหญ่มีหลุมลึกประมาณหนึ่งฉื่อ กว้างพอดีกับปากตะกร้า จูเหมยลี่ถอดเสื้อตัวนอกออกปูในหลุม ให้บุตรสาวลงไปนอน

เด็กน้อยนอนลงมองหน้านาง จูเหมยลี่หอมหน้าผากแล้วบอกว่าไปไม่นาน จากนั้นก็เอาตะกร้ามาครอบไว้ ก่อนจะหันไปหาเซียวจ้านเป่ย

"ท่านลุง เอาเสื้อตัวนอกท่านคลุมตะกร้าไว้ เผื่อผึ้งบินมาทางนี้ลูกเราจะได้ปลอดภัย"

เซียวจ้านเป่ยถอดเสื้อตัวนอกออกคลุมตะกร้าที่บุตรสาวซ่อนอยู่

"แม่กับพ่อไปไม่นาน ผิงผิงนั่งอยู่ในนี้ก่อนนะ"

เซียวจ้านเป่ยเอ่ยบอกก็ได้ยินบุตรสาวตอบกลับมาว่าได้

จากนั้นทั้งคู่ก็พากันเดินไปยังต้นไม่ใหญ่ด้านหน้า ไม่ไกลจากที่เด็กน้อยอยู่ประมาณสิบจั้ง ก็เจอต้นไม้ใหญ่มีรวงผึ้งใหญ่ถึงสามรวง แต่อยู่สูงไปหน่อย จูเหมยลี่ที่สูงถึง175แทบอยากร้องไห้ เด็กคนนี้อายุสิบห้าย่างสิบหกสูงน่าจะ160เองมั้ง