Episode 05 เกินคาด

หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอไม่เคยได้ทำงานเป็นปกติเลยแม้แต่วินาทีเดียวตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาทำงานภายในบ้านหลังนี้

ภายในห้องน้ำถูกปกคลุมด้วยความเงียบอีกครั้งธีลินไม่ได้ตอบกลับไปในทันท่วงที เนื่องจากตอนนี้สมองของเธอกำลังทำงานอย่างหนักว่าควรทำเช่นไรกับสถานการณ์ในตอนนี้ดี

"นายน้อยหมายถึงเรื่องอะไรเหรอคะ ศพอะไรเหรอคะ?" ธีลินลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะพ่นคำโกหกคำโตออกไป

"หึ…" น้ำเสียงแค่นหัวเราะทำให้ธีลินชะโงกหน้าจากด้านหลังมาแอบดูสีหน้าของเขาด้วยความประหม่า ทว่าจู่ๆ เขาก็หันหน้ามาหาเธอจนปลายจมูกโด่งคมของเขาเฉียดแก้มของเธอไป ทำให้เธอรีบดึงตัวเองกลับมา

"ขะ…ขอโทษค่ะ" ธีลินมองด้านข้างของใบหน้าคมคายด้วยความหวาดระแวง หรือว่าเธอโดนจับได้แล้วงั้นเหรอ

"ไม่ได้ยินก็ดี พยายามอย่าไปได้ยินอะไรที่ไม่ควรได้ยินเข้าล่ะ"

"ค่ะ" ธีลินตอบกลับด้วยน้ำเสียงประหม่าจนซ่อนเอาไว้ไม่มิด

"ฉันจะขึ้นแล้ว"

ธีลินรีบลุกขึ้นประคองร่างหนาออกจากอ่างอาบน้ำด้วยความระมัดระวัง เธอมองชายหนุ่มที่ยืนกางแขนด้วยสภาพร่างกายเปียกโชกด้วยความงุนงง ทั้งที่เมื่อวานก็ทำเองได้เกือบทุกอย่างแท้ๆ พอมาวันนี้แม้กระทั่งเดินยังต้องให้เธอประคอง หนำซ้ำตอนนี้ยังให้เธอเช็ดตัวให้อีก นับว่ายังดีที่เขาใส่กางเกงบ็อกเซอร์เอาไว้ไม่ได้แก้ผ้าอาบน้ำจนหมดทุกชิ้นไม่อย่างงั้นเธอคงได้เป็นตากุ้งยิงเข้าสักวัน

คนตัวเล็กเดินถือผ้าขนหนูมาซับหยดน้ำที่เกาะอยู่บนผิวกายของชายหนุ่มอย่างเบามือ ระหว่างที่เช็ดตัวก็เหลือบมองใบหน้าราบเรียบของชายหนุ่มด้วยคำถามที่ผุดขึ้นยาวเป็นเรียงความด้วยความหนักใจ เพราะไม่สามารถถามอะไรเพื่อไขข้อข้องใจของตัวเองได้เลย หนำซ้ำยังต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรอีกต่างหาก

"นายน้อยลงไปทานข้าวเช้าเลยไหมคะ"

"อืม"

ธีลินจัดการเตรียมอุปกรณ์รับประทานอาหารให้อาคิราด้วยความตั้งใจ เนื่องจากเขาจะใช้ตำแหน่งเดิมในการช่วยให้หยิบจับอุปกรณ์รับประทานอาหารให้ง่ายขึ้น

"นั่งสิ"

"คะ?"

"นั่งลงกินข้าวเช้ากับฉัน"

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกินทีหลังดีกว่าค่ะนายน้อย…"

"ฉันไม่ได้ขอร้อง แต่ฉันสั่ง" ประโยคคำสั่งบ้าอำนาจของมาเฟียหนุ่มทำเอาธีลินถึงกับเม้มปากด้วยความหมั่นไส้ แต่ก็ยอมเดินไปนั่งร่วมโต๊ะอาหารกับเขาอยู่ดี

ธีลินนั่งทานมื้อเช้าเงียบๆ ระหว่างที่ทานเธอกลับเอาแต่จ้องมองใบหน้าคมคายอย่างพินิจพิจารณาไม่ได้สนใจมองอาหารเช้าของตัวเองเลยจนกระทั่งกายเดินเข้ามาทำลายความเงียบบนโต๊ะอาหาร

"นายน้อยครับเรื่อง…" กายที่กำลังจะรายงานความคืบหน้าของงานให้อาคิราฟังชะงักไป พลางหันมามองธีลินที่นั่งร่วมโต๊ะกับเจ้านายตัวเองด้วยความประหลาดใจ "ทำไมคุณธีลิน…?"

"นายน้อยสั่งค่ะ นายน้อยสั่งให้ฉันทานเป็นเพื่อนน่ะค่ะ" คนตัวเล็กรีบแก้ต่างให้กับตัวเองก่อนที่กายจะเข้าใจผิดไปมากกว่านี้

"พูดต่อสิ" อาคิราแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าดูน่าเกรงขามเหมือนทุกครั้ง

ความคิดเห็น