Episode 08 ไม่อยากเป็นนางบำเรอให้คุณ

ธีลินเงยหน้ามองอาคิราโดยไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เพราะสุดท้ายคำตอบของเธอมันก็ขึ้นอยู่กับเขาอยู่ดี ถ้าเขาไม่ให้ไปผู้หญิงธรรมดาอย่างเธอจะหนีมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลแบบเขาได้ยังไง

"ฉันเอาของไปเก็บก่อนนะคะ" คนตัวเล็กที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นตรงหน้าชายหนุ่มเตรียมลุกขึ้นยืนนำกล่องยาไปเก็บ

"วางไว้นี่แหละให้แม่บ้านมาเก็บ ส่วนเธอก็ตอบคำถามฉันมา"

"คำตอบมันขึ้นอยู่กับนายน้อยนี่คะ ถ้าไม่ให้ไปฉันก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ตอนนี้ได้แต่ภาวนาว่ามาเฟียอย่างคุณจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้ปล่อยฉันไปเมื่อถึงกำหนด"

"อยากไปจากฉันขนาดนั้นเลย?" ประโยคคำถามที่แฝงไปด้วยความไม่ชอบใจของอาคิรา ทำให้ธีลินสัมผัสได้ และเลือกที่จะเลี่ยงการตอบคำถามเขาตรงๆ เหมือนที่ผ่านมา

"แค่อยากกลับบ้านน่ะค่ะ…อื้อ!" ดวงตากลมโตเบิกโพลงด้วยความตกใจเมื่ออาคิรายื่นมือมาบีบแก้มของเธออย่างแรง

"ฉันเกลียดคนโกหก จำเอาไว้ว่าที่เธอยังมีลมหายใจนั่งอยู่ตรงนี้เพราะความซื่อสัตย์ของเธอ อย่าให้ฉันจับได้ว่าเธอโกหก ไม่อย่างนั้นฉันไม่แน่ใจว่าจะฉีกสัญญากับเธอเมื่อไหร่"

"แล้วถ้าฉันพูดตรงๆ ก็ทำให้นายน้อยไม่พอใจอยู่ดีไม่ใช่เหรอ" ธีลินยกมือขึ้นลูบแก้มตัวเองด้วยความหวาดกลัวเป็นครั้งแรกที่เขาเริ่มใช้ความรุนแรงกับเธอ

ถึงแม้จะคลายมือออกในไม่ช้าแต่ก็ทำให้เธอจินตนาการไปต่างๆ นานาว่าหลังจากนี้เธอจะต้องเจอกับอะไรบ้าง ร่างบางถอยตัวออกห่างจากชายหนุ่มที่แสดงท่าทีออกมาราวกับปีศาจร้ายด้วยความหวาดระแวง

"ไม่ว่ายังไงก็อย่าคิดจะโกหกฉันอีก"

"ซะ…ทราบแล้วค่ะ"

"อ้อ แล้วในห้องใต้ดินฉันได้ยินเธอเรียกชื่อฉันใช่ไหม?"

"ตอนนั้นฉันตกใจค่ะเลยเผลอหลุดปากออกไปแบบนั้น ขอโทษด้วยค่ะ" ธีลินตอบอย่างระมัดระวัง

"เขยิบมานี่สิ"

"ขะ…เขยิบไปทำไมคะ" หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความหวาดระแวงก่อนหน้านี้ไม่กี่นาทีเขาพึ่งจะใช้ความรุนแรงกับเธอแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับเรียกให้เข้าไปใกล้ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงจนเธอตามอารมณ์เขาไม่ทัน

คำถามที่ไร้ซึ่งคำตอบกลับมาทำให้คนตัวเล็กค่อยๆ คลานเข่ากลับไปนั่งตรงหน้าเขาด้วยร่างกายสั่นเทา ชายหนุ่มที่สัมผัสได้ถึงเสียงการขยับเข้ามาของคนตัวเล็ก อีกทั้งกลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัวของเธอทำให้เขาจับทิศทางของเธอได้ไม่ยาก

"กลัวฉันเหรอ?" ร่างสูงก้มตัวลงมาจับไหล่มนทั้งสองข้างของหญิงสาวประคองเอาไว้ ทันทีที่ปลายนิ้วแตะลงบนตัวเธอก็สัมผัสได้ถึงร่างกายที่สั่นเทาในทันที

"ค่ะ" เพราะไม่กล้าโกหกจึงตอบไปตามความรู้สึกหวาดกลัวที่จุกอยู่เต็มอก

"เป็นสิ่งที่เธอควรทำ เพราะฉันไม่เหมือนกับที่เธอเคยอ่านเจอมา"

"ค่ะ…นะ…นายน้อยเรียกฉันมาทำไมคะ" ธีลินเอ่ยถามเสียงสั่นเมื่อถูกอีกฝ่ายออกแรงบีบให้เธอค่อยๆ ลุกขึ้นไปตามแรงดึงของเขา

"คราม"

"คะ?…อ๊ะ!"

ความคิดเห็น