Episode 09 หน้าที่ใหม่

Episode 09 หน้าที่ใหม่

หลังจากทำกิจวัตรประจำวันช่วงเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้วธีลินก็หยิบหนังสืออักษรเบรลล์เล่มโปรดที่อาคิราชอบอ่านก่อนนอนมาส่งให้เขาอย่างรู้ใจ

"อ่านให้ฟังหน่อย"

"ให้ฉันอ่านให้ฟังเหรอคะ?" เธอเปิดหน้าหนังสือดูก็พบว่ามันไม่มีตัวอักษรใดๆ บนหน้ากระดาษเลยมีเพียงสัญลักษณ์อักษรเบรลล์เท่านั้นซึ่งเธออ่านมันไม่ออก "มันไม่มีตัวหนังสือค่ะ ฉันอ่านไม่ออก"

"งั้นเล่าเรื่องที่เธอชอบฟังแทนละกัน" รู้ทั้งรู้ว่าหนังสือเล่มนี้มีเฉพาะอักษรเบรลล์ แต่ก็ยังเจ้าเล่ห์แกล้งบอกให้คนตัวเล็กอ่านให้ฟัง

ธีลินเงียบไปอยู่ครู่หนึ่งเธอพยายามคิดว่าตัวเองชอบเรื่องอะไร และควรจะเล่าอะไรให้เขาฟังดี

"ฉันไม่รู้จะเล่าอะไรค่ะ"

"เล่าอะไรก็ได้เกี่ยวกับตัวเธอ"

เป็นอีกครั้งที่คนตัวเล็กนิ่งเงียบไปเธอเดินไปหยิบครีมทามือมาจากโต๊ะเครื่องแป้งของอาคิรา ก่อนจะเดินกลับมานั่งลงข้างๆ เตียง เธอบีบครีมลงบนมือหนาทาให้เขา พร้อมกับออกแรงนวดเบาๆ ให้รู้สึกผ่อนคลาย

"ฉันชอบทำขนมค่ะ แล้วก็ชอบกินขนมหวานมากด้วย ตอนเด็กๆ บ้านจนเลยคิดว่าจะทำอะไรให้ได้เงินดีก็เลยลองชวนน้องชายมาทำขนมขายด้วยกัน ถึงน้องชายที่ฉันเคยเล่าให้คุณฟังจะชอบตีกับพ่อเลี้ยง แต่ว่าขยัน และทำขนมเก่งมากๆ เลยนะคะ ความฝันของฉันคือการได้เปิดร้านขนมเล็กๆ กับน้อง แต่ถึงจะเป็นร้านขนมเล็กๆ ก็ยังต้องใช้เงินทุนอยู่ดี ฉันเลยอยากได้เงินค่าจ้างของคุณไปสร้างธุรกิจเล็กๆ เลี้ยงปากท้องของฉันกับน้อง ซึ่งตอนนี้กำลังเรียนคหกรรมใกล้จบแล้วเหมือนกัน โชคดีที่พวกเราชอบอะไรเหมือนๆ กัน เลยจับมือต่อสู้กันมาตั้งแต่เล็กจนโต เรื่องของฉันไม่มีอะไรน่าสนใจหรอกค่ะออกจะน่าเบื่อด้วยซ้ำ" ธีลินแอบคลี่ยิ้มออกมา เธอชินกับชีวิตที่ต้องดิ้นรนของตัวเองไปตั้งนานแล้ว

"แต่ฉันชอบฟัง"

ใบหน้าหวานเงยหน้ามองมาเฟียหนุ่มด้วยสายตาหลากหลายความหมาย ถึงจะหวาดกลัวเขาอยู่ไม่น้อย แต่กลับรู้สึกขอบคุณที่เขารับฟังเรื่องราวของเธอด้วยความเต็มใจ

"แล้วพ่อแม่ของเธอล่ะ" เพราะไม่เห็นว่าเธอพูดถึงเรื่องพ่อกับแม่เลยจึงเกิดความสงสัย

"พ่อฉันแยกทางกับแม่ไม่ได้ติดต่อกันตั้งแต่ฉันกับน้องยังเด็กๆ แล้ว ส่วนแม่ก็มีสามีใหม่ค่ะ ฉันกับน้องเข้ากับพ่อเลี้ยงไม่ค่อยได้เลยมีปากเสียงกันบ่อยๆ พลอยให้ทะเลาะกับแม่ไปด้วยเลยไม่ค่อยสนิทกัน"

"อืม เข้าใจแล้ว"

"เข้าใจว่าอะไรคะ?"

"พ่อเลี้ยงมันทำไม่ดีกับเธอใช่ไหม?"

"…ฉันไม่อยากพูดถึงมัน"

"ทำไมไม่แจ้งความ?"

"กฎหมายมันศักดิ์สิทธิ์ขนาดนั้นเลยเหรอคะ ถ้ากฎหมายศักดิ์สิทธิ์คงไม่มีอาชีพแบบคุณอยู่บนโลกใบนี้หรอก พูดไปใครก็ไม่เชื่อหรอกค่ะว่าฉันกับน้องโดนอะไรมา" ขนาดคนที่เป็นแม่แท้ๆ ยังไม่เชื่อเธอจะกล้าเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้คนอื่นฟังได้ยังไง ธีลินได้แต่คิดยิ้มเยาะในใจ

"งั้นฉันคงศักดิ์สิทธิ์กว่ากฎหมาย เพราะฉันเป็นพวกที่ยืนอยู่เหนือกฎหมายไง"

"หมายความว่ายังไงคะ?"

"อยากให้ฉันช่วยไหม?"

"คุณจะช่วยฉันทำไมคะ ฉันไม่มีอะไรตอบแทนคุณหรอก ไม่อยากติดค้างบุญคุณใครโดยเฉพาะมาเฟียอย่างคุณฉันยิ่งไม่มีอะไรจะตอบแทน" ธีลินตอบติดตลก ถึงแม้จะรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ก็ตาม