บทที่ 1434 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1334

เย่ชูหวินส่ายศีรษะ เมื่อเห็นท่าทางที่ว้าวุ่นใจของเธอก็ยื่นมือออกไปลูบผมเธอ พลางเอ่ยว่า “รีบเข้าไปเถอะ”

ติงยียียังอยากจะพูดอะไรอีก แต่เย่ชูหวินหมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็วเสียแล้ว

“พี่ยียี!” เย่ชูฉิงเห็นพ่อบ้านพาติงยียีเดินเข้ามาก็รีบรุดเข้าไปต้อนรับ จูงมือติงยียีขึ้นวิ่งขึ้นไปยังชั้นบนโดยไม่ฟังคำอธิบายใดๆ

ภายในห้อง เงาร่างของคนสองคนที่ประสานร่างนัวเนียกันอยู่บนเตียงที่สั่นไหว และเสียงลมหายใจกระชั้นถี่นั้นสามารถมองออกเลยว่ากิจกรรมบนเตียงในครั้งนี้ร้อนแรงมากเพียงใด

หญิงสาวครางเสียงหอบ เรือนผมหยักเป็นลอนแผ่กระจายไปบนผ้าปูเตียงสีขาว ขาเพรียวยาวได้รูปขยับไปมาอย่างรู้สึกยากจะทนไหว มือทั้งสองข้างคล้องอยู่ที่ลำคอเย่เนี่ยนโม่อย่างต้องการจะจุมพิต

เย่เนี่ยนโม่เบนหน้าหลบจุมพิตของหญิงสาว เร่งความเร็วขึ้น ไร้ซึ่งความทะนุถนอม หญิงสาวเบิกตาโพลงอย่างทนไม่ไหว และค้นพบสิ่งที่น่าประหลาดใจ แม้ว่าแววตาของเย่เนี่ยนโม่จะมีความปรารถนา แต่ที่มีมากยิ่งกว่าคือความเย็นชา ราวกับว่าไม่ได้มีความรู้สึกสุขสมจากการมีเซ็กส์กันในครั้งนี้เลยแม้แต่น้อย

“ปังๆๆ! เย่เนี่ยนโม่ นายอยู่ไหม” ติงยียีตะโกนเสียงดังอยู่ด้านนอกประตู หญิงสาวเขินอาย คิดจะลุกขึ้น แต่ถูกเย่เนี่ยนโม่ดันกลับลงไป

“เย่เนี่ยนโม่!” ติงยียีได้ยินเพียงแค่เสียงเคลื่อนไหวภายในห้อง ภายใต้สถานการณ์อันเร่งรีบจึงเริ่มกระแทกประตู เย่เนี่ยนโม่ขมวดคิ้วพิจารณาสีหน้าหญิงสาวที่อยู่ใต้ร่าง ตอนที่ตัวเองไม่เอ่ยวาจาแม้แต่คำเดียวนั้น หญิงสาวผู้นี้คล้ายกับว่าหวาดกลัวตัวเองมากขึ้น หรือว่าผู้หญิงล้วนเป็นเช่นนี้! ทำเป็นมองไม่เห็นความอ่อนโยน และกระหายที่จะแย่งชิงความเลือดเย็นกัน?

“ปัง!” ประตูถูกกระแทกให้เปิดออก เย่เนี่ยนโม่ยืดตัวลุกขึ้นและหันไปมองติงยียีอย่างไม่หลบเลี่ยง “นาย...พวกนาย!” ติงยียีถอยหลังไปหลายก้าว ใบหน้าแดงก่ำ หัวใจเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว ที่เขาทำแบบนี้ก็เพื่อแก้แค้นหรือ

เย่เนี่ยนโม่ยืนขึ้นและพันผ้าเช็ดตัวรอบกาย เดินไปยังห้องอาบน้ำราวกับว่าไม่มีใครอยู่รอบด้าน หลังออกมาจากห้องอาบน้ำก็ไม่เหลือบมองคนที่ขวยอายอยู่บนเตียงสักแวบหนึ่ง คว้ากุญแจรถขึ้นมาแล้วเดินลงไปที่ชั้นล่าง

“พี่ชาย!” เย่ชูฉิงที่ยืนอยู่หน้าบันไดมองมาที่เขาอย่างขลาดเขลา เธอรู้สึกแปลกหน้ากับพี่ชายที่เป็นแบบนี้ เดิมเย่เนี่ยนโม่คิดอยากจะยื่นมือออกไปลูบศีรษะเธอ แต่เมื่อเห็นแววตาหวาดกลัวของเธอแล้วก็หยุดเท้า ภายในค่ำคืนหนึ่ง กระทั่งน้องสาวตัวเองก็หวาดกลัวตัวเองเช่นกันหรือ

โรงจอดรถตระกูลเย่ รถปอร์เช่สีฟ้าคันหนึ่งค่อยๆเคลื่อนตัวออกไปจากประตูใหญ่บ้านตระกูลเย่ ติงยียีพุ่งตัวออกมาจากตัวบ้าน เตะเข้าที่ตัวรถอยู่พักหนึ่ง

เย่เนี่ยนโม่ลงจากรถ เหลือบตามองรอยขีดข่วยบนตัวรถแล้วเอ่ยว่า “เธออาจจะต้องใช้เวลาทำงานหลายสิบปีถึงจะสามารถชดใช้ค่าซ่อมแซมรถคันนี้ได้!”

“เย่เนี่ยนโม่ นายมันคนห่วยแตก ก็แค่สูญเสียความรักไปเท่านั้นเอง ถึงกับต้องหมดอาลัยตายอยากขนาดนี้เลยหรือ!” ติงยียีโวยวายเสียงดัง หลังเกิดเรื่องลอกเลียนการออกแบบจบการศึกษา การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันของเย่เนี่ยนโม่ทำให้เธอรู้สึกยากที่จะยอมรับได้ หยดน้ำตาเม็ดใหญ่รินไหลลงมา

เย่เนี่ยนโม่เดินมาถึงด้านหน้าเธอ ขมวดคิ้วมองเธอ ในใจก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงร้องไห้? เพื่อตัวเองอย่างนั้นหรือ? แต่ว่าความรักของตัวเองเกี่ยวข้องอะไรกับเธอ?

เย่เนี่ยนโม่ยื่นมือออกไปรับหยดน้ำตาที่รินไหลลงมาของเธอเอาไว้โดยไม่รู้ตัว ติงยียีมองฝ่ามือเขาที่แนบลงอย่างแผ่วเบาด้วยความตะลึง พลางขมวดคิ้วและเอ่ยว่า “ขมจริงๆ!”

ติงยียีลืมตอบสนองไปในทันที เย่เนี่ยนโม่หมุนกายกลับไปที่รถ ผ่านไปครู่หนึ่งก็ขับรถ SUV อีกคันออกไป ติงยียีวิ่งขึ้นไปขวางด้านหน้ารถ SUV ตะโกนเสียงดังว่า “หยุดรถนะ!”

รถยนต์ยังคงขับตรงมาทางเธอโดยไม่หยุด เย่เนี่ยนโม่ที่อยู่ในห้องคนขับมีสีหน้าเคร่งขรึม ไฟส่องทางส่องลงบนตัวติงยียี ระยะห่างระหว่างตัวรถและเธอใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

“พี่ยียี!” เย่ชูฉิงโผเข้ามาผลักติงยียีที่ยืนตะลึงค้างออกไปในวินาทีสุดท้าย รถยนต์ขับผ่านจุดที่ติงยียียืนอยู่ไป หลังจากนั้นก็เหยียบเบรก

“เย่เนี่ยนโม่ ถ้าหากว่านายจะหมดอาลัยตายอยากแบบนี้ต่อไปอีก ฉันจะไม่สนใจนายแล้ว!” ติงยียีมองไปที่เขาด้วยความเสียใจ ถ้าหากว่าไม่มีเย่ชูฉิง เมื่อครู่นี้เขาจะขับผ่านร่างของตัวเองไปใช่หรือไม่!

“เป็นตามที่ปรารถนา” เย่เนี่ยนโม่สตาร์ทรถใหม่อีกครั้ง เคลื่อนตัวออกไป ภายในคฤหาสน์ตระกูลเย่ พ่อบ้านมองหญิงสาวที่ห่อตัวเองอยู่บนเตียงอย่างมิดชิดโดยไม่เอ่ยอะไร

“อย่ามองฉันอย่างนั้น ทุกคนล้วนเล่นสนุกกันที่บาร์ เห็นแล้วถูกใจก็ขึ้นเตียงได้แล้ว ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสักหน่อย!” หญิงสาวเห็นสายตาของพ่อบ้านที่มองมาอย่างลึกซึ้งจนคาดเดาไม่ถูกแล้วก็เอ่ยด้วยความระมัดระวัง

พ่อบ้านผงกศีรษะ นายหญิงและนายท่านไม่อยู่ เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับคุณชาย แน่นอนว่าเขาต้องจัดการให้ดี เขาโบกมือขณะที่เอ่ยอะไรบางอย่างกับคนรับใช้ คนรับใช้จากไปอย่างรวดเร็ว และตอนที่กลับมาอีกครั้ง ในมือก็มีบัตร ATM ใบหนึ่งมาด้วย

“คุณผู้หญิง ในนี้มีเงินห้าพันหยวน คืนที่ผ่านมาคุณเอาใจคุณชายของพวกเรา เพียงแต่ผมหวังว่าเมื่อคุณออกจากประตูบ้านไปแล้ว ก็ให้ลืมเรื่องเมื่อคืนไปทันที” พ่อบ้านยื่นบัตรไปด้านหน้าหญิงสาว

นัยน์ตาหญิงสาวกลอกมองไปรอบห้อง เมื่อเห็นเฟอร์นิเจอร์แล้วก็เกิดอาการหวั่นไหวเล็กน้อย ตั้งแต่ที่เข้าประตูมา เธอก็รู้ว่าครอบครัวนี้ร่ำรวยเป็นอย่างมาก เมื่อสายตามองไปยังร่างพ่อบ้านที่ยืนอยู่ด้านข้างแล้ว เธอก็ถูกสายตาที่เผยความเย็นยะเยือกของพ่อบ้านทำให้ตกใจ ความคิดเมื่อครู่นี้เลือนหายวับไปในทันที

หญิงสาวที่ห่อตัวด้วยผ้าห่มกระโดดลงจากเตียง รับบัตร ATM เอาไว้ ฝืนกดความรู้สึกหวาดกลัวในใจที่มีต่อพ่อบ้านเอาไว้ พลางเอ่ยเสียงดัง “ถ้าหากว่าเขามาหาฉัน อย่างนั้นฉันจะไม่สนใจนะคะ!”

เมื่อเห็นหญิงสาวออกมาหลังจากเข้าไปในห้องอาบน้ำ และกรีดกรายจากไป พ่อบ้านก็ถอนหายใจอย่างไร้เสียง ควรจะจัดการอย่างไรกับสภาพของคุณชายในตอนนี้ดีนะ!

ติงยียีไม่ได้ไปหาเย่เนี่ยนโม่อีก ตลอดระยะเวลาครึ่งฤดูร้อนแทบจะหมกตัวอยู่ในบ้าน ช่วงเย็น รู้ว่านอกบานหน้าต่างมีเสียงเห่าไม่หยุด อากาศเริ่มเย็นสบายขึ้นมา แพนด้าเอาจมูกดุนเธอ เมื่อเห็นว่าติงยียีไม่สนใจตัวเอง จึงตัดสินใจไปนั่งขวางช่องทางระบายลมของพัดลมที่มีอยู่แห่งเดียวในห้องเสียเลย