บทที่ 1440 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1340

เย่เนี่ยนโม่ไม่ได้โต้แย้งที่หญิงชราเข้าใจผิดถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองคน เขาดึงติงยียีให้เดิน แต่เธอไม่ยอม พยายามเดินไปทางกลุ่มหญิงชราสุดชีวิต พลางงึมงำว่า “ในตอนนี้ทำไมถึงได้หางานได้ยากเย็นขนาดนี้ จะเต้นก็ไม่ยอมให้เต้น!”

เย่เนี่ยนโม่เห็นว่าเธอเมาไม่น้อย จึงทำได้เพียงแค่หยุดเท้าแล้วปลอบอย่างอดทน “พวกเราไปพักผ่อนกันสักหน่อย อีกครู่ค่อยกลับมาเต้นดีไหม?”

นัยน์ตาทอประกายทั้งคู่ของติงยียีมองมาที่เขา เบะปาก เอ่ยขึ้นด้วยความน้อยใจว่า “นายโกหก นายคิดจะบีบให้ฉันดื่มเหล้าขาวใช่หรือไม่ เหล้านั้นไม่อร่อยเลย!”

“มีคนบังคับให้เธอดื่มเหล้า?” เย่เนี่ยนโม่ตาเป็นประกายวาบ เสียงก็ส่อแววอันตรายขึ้นมา

ติงยียีไม่ตอบ แต่กลับนั่งลงบนพื้น เงยหน้ามองเขา เย่เนี่ยนโม่ย่อตัวลงให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับเธอ เสียงก็อ่อนลงโดยไม่รู้สึก ทั้งยังเจือไปด้วยรอยยิ้ม “วันนี้ด้านนอกมีอุณหภูมิ 40 องศา เธอนั่งบนพื้นไม่กลัวว่าจะลวกก้นหรือ”

ติงยียีเอียงคอมองเขา คล้ายกับว่ากำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ ผ่านไปครู่หนึ่งถึงได้พยักหน้า พลางเอ่ยว่า “ลวก! แต่ฉันไม่ลุก!”

หมดหนทางที่จะสื่อสารกับคนเมาจริงๆ! เย่เนี่ยนโม่ลุกขึ้นยืนด้วยความโมโหแล้วเดินออกไปด้านนอกโดยทิ้งเธอเอาไว้ เธออยากจะนั่งอยู่ตรงนี้ทั้งคืน ก็นั่งไปเลย!

“ฮือๆๆๆ!” เสียงร้องไห้แผ่วเบาดังมาจากด้านหลังเขา คุณลุงคุณป้าที่อยู่รอบๆพากันเดินเข้ามา “พ่อหนุ่ม อย่าทิ้งภรรยาเธอไว้ที่นี่เพราะเธอดื่มเหล้านะ ที่นี่มีคนเลวเยอะมาก!”

เย่เนี่ยนโม่มองคุณลุงคุณป้ารอบๆอย่างหมดคำบรรยาย เขาถอนหายใจแล้วเดินกลับไปข้างกายติงยียี เขายอมรับว่า ตอนที่ได้ยินเสียงร้องไห้ของเธอแล้วมีความคิดหุนหันที่จะจูบเธอ

เย่เนี่ยนโม่ย่อตัวลงสบตากับติงยียีที่ร้องไห้จนตาพร่าเลือนไปด้วยน้ำตา เธอที่นั่งอยู่ทำได้เพียงแค่พยายามเงยหน้า

“ฉันจะไปช่วยเธอจัดการคนเลวที่รังแกเธอดีไหม ลุกขึ้นมาจากพื้นก่อน ไม่อย่างนั้นจะถูกลวกจนพองเข้าจริงๆแล้ว” เย่เนี่ยนโม่เอ่ยเสียงอ่อน

ติงยียีก้มหน้าครุ่นคิด และเงยหน้าขึ้นมาเบะปากออดอ้อน “นายต้องให้สัญญาก่อน!”

เย่เนี่ยนโม่รู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังปลอบเย่ชูฉิงในตอนเด็ก แต่ความยากในการปลอบติงยียีที่เมานั้นมากกว่าตอนที่ปลอบเย่ชูฉิงมากกว่าสิบเท่า เมื่อเห็นเธอเอ่ยเงื่อนไขไม่เลิก ก็ทำได้เพียงแค่พยักหน้า

“หอมแก้ม!” ติงยียีที่เมาจนมึนงงยังคงจำได้ว่าตอนเด็กๆที่คุณแม่รับปากตัวเองว่าจะทำเรื่องอะไรล้วนหอมแก้มตัวเอง บางทีความรู้สึกตรงหน้านี้มีความคุ้นเคยและอบอุ่นมากเกินไป เธอจึงขอให้ทำแบบเดียวกันตามจิตใต้สำนึก

ข้างแก้มมีสัมผัสอุ่นร้อนลอยมา แวบเดียวก็จากไปในทันที เธอเงยหน้าอย่างมึนงง ได้สติกลับมาเล็กน้อย เมื่อหรี่ตามองก็เอ่ยเสียงเบาว่า “เย่เนี่ยนโม่? ไม่ถูกๆ สายตาของเขาจะอ่อนโยนขนาดนี้ได้อย่างไรกัน?”

เย่เนี่ยนโม่ได้ยินที่เธอพูดไม่ชัด ทั้งไม่สนใจ และถือว่าเธอโวยวายเพราะความเมา จากนั้นก็ดึงเธอที่เชื่อฟังขึ้นมานั่งบนม้าหินที่อยู่ด้านข้าง

ลมยามเย็นพัดผ่านไป ทำให้เส้นผมของติงยียีพันกันเล็กน้อย มือคู่หนึ่งค่อยๆเกลี่ยปอยผมที่อยู่บนเปลือกตาของเธอออกอย่างเบามือ

ติงยียีรู้สึกสบายจนงึมงำเสียงเบา และเข้าสู่สภาวะหลับลึกยิ่งกว่าเดิม เย่เนี่ยนโม่หันหน้าไปมองเธอที่หลับสนิทอยู่บนไหล่ของตัวเองเล็กน้อย และมองนาฬิกา หนึ่งชั่วโมงใกล้จะผ่านไปแล้ว เขาจำเป็นต้องไปแล้ว จึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและกดเบอร์โทรศัพท์มือถือหมายเลขหนึ่ง

หลังจากได้รับโทรศัพท์จากเขา เย่ชูหวินก็รีบบึ่งมาด้วยความรวดเร็ว และรับติงยียีที่กำลังหลับสนิทเอาไว้ด้วยความระมัดระวัง

เย่เนี่ยนโม่ลุกขึ้นยืน ลูบรอยยับบนกางเกงให้เรียบ และเอ่ยเรียบๆว่า “ดื่มเหล้าขาวแล้วก็เบียร์ นอนหลับสักหน่อยก็น่าจะไม่มีอะไรแล้ว”

เย่ชูหวินพยักหน้า เย่เนี่ยนโม่ยังคงไม่ไว้ใจอยู่บ้าง เมื่อก้าวไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมาเอ่ยว่า “จำเอาไว้ว่าต้องซื้อยาแก้เมาให้เธอด้วย ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้เธอจะปวดหัว!”

“เนี่ยนโม่ ดูเหมือนว่านายจะลืมไปว่าฉันก็ชอบเธอมากเช่นกัน” เย่ชูหวินคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ฝีเท้าเย่เนี่ยนโม่ชะงัก พยักหน้าให้กับเขาและจากไปอย่างรวดเร็ว

“รู้อยู่แท้ๆว่าฉันชอบเธอ แต่คนแรกที่เธอเลือกก็ยังคงเป็นเขาหรือ” เย่ชูหวินยิ้มเฝื่อน มองหญิงสาวที่กำลังหลับสนิทในอ้อมแขนของตัวเอง

ท้องถนนในช่วงเวลาใกล้รุ่งสางมีรถบางตา เย่เนี่ยนโม่ที่ขับรถด้วยความเร็วสูงมาตลอดเป็นเวลานานก็หยุดลงกะทันหัน สมองของเขามีคำพูดของเย่ชูหวินที่พูดเมื่อครู่ดังสะท้อนอยู่ตลอด หรือว่าตัวเองจะชอบติงยียีขนาดนั้นจริงๆกันนะ?

เพียงแค่เอ่ยออกมา คำตอบก็จะปรากฏ เย่เนี่ยนโม่พบว่าเขาไม่ได้รังเกียจคำตอบนี้ มุมปากยกขึ้นแย้มเป็นรอยยิ้ม ในเมื่อหาคำตอบได้แล้ว อย่างนั้นก็ไม่มีอะไรต้องสับสนอีก หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและโทรออกไปอย่างรวดเร็ว “สวัสดีครับลุงหลิน ผมคือเนี่ยนโม่ ผมอยากจะขอให้คุณช่วยอะไรอย่างหนึ่ง!”

ติงยียีถูกเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือของตัวเองรบกวนจนตื่น เธอสะดุ้งตัวขึ้นมา มองไปรอบๆด้วยความมึนงง เห็นได้ชัดว่าเป็นการตกแต่งสไตล์โรงแรม แต่ว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน?

เธอจำได้อย่างเลือนรางว่าเมื่อวานตอนบ่ายหลังจากตัวเองสัมภาษณ์งานเสร็จแล้วได้ซื้อเบียร์โหลหนึ่งไปที่ชายฝั่งตะวันตก หลังจากนั้นก็ดูเหมือนว่าจะเมาแล้ว? ดูเหมือนว่าเย่เนี่ยนโม่จะมา? เป็นเขาที่พาตัวเองมาส่งที่โรงแรมหรือ

“เย่เนี่ยนโม่!” ติงยียีตะโกนเสียงดัง กลางประตูบานเลื่อนห้องครัวปรากฏเงาร่างคนคนหนึ่ง ติงยียีที่นั่งอยู่บนเตียงโวยวายเสียงดัง “ทำไมถึงไม่ส่งฉันกลับบ้าน”