ตอนที่ 1441 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1341

เมื่อได้ยินเธอพูดอย่างนี้ หัวใจของติงยียีก็ตกลงไปถึงก้นบึ้ง เงินเพียง 1,000 หยวน เธอจะเลี้ยงดูตัวเองก็ยังลำบากมาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะทำให้พ่อของเธอมีชีวิตที่ดีขึ้นและทำให้เขาไม่ต้องวิ่งวุ่นไปทั่วทุกหนทุกแห่งเลย

เพิ่งจะสิบโมงเช้า ดวงอาทิตย์ก็แรงมาก ติงยียีเดินออกมาจากคฤหาสน์หลังใหญ่ แสงแดดสาดส่องลงมากระทบบนร่างกายของตัวเอง ผู้คนที่อยู่ข้างทางทยอยกันกางร่มเพื่อหลบแสงแดด แต่เธอกลับรู้สึกว่ามีเหงื่อเย็นๆออกไปทั่วร่างกาย

“กริ๊งๆๆ”เสียงโทรศัพท์ของติงยียีดังขึ้น แล้วเธอก็หยิบมันขึ้นมาอย่างอ่อนแรง

“ไม่ทราบว่านี่คือคุณติงยียีใช่ไหมครับ?”

“ค่ะ สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีค่ะ เราคือบริษัทออกแบบเครื่องประดับในเครือของบริษัทหลินซื่อค่ะ ตอนนี้เราอยากจะขอเชิญคุณมาสัมภาษณ์ที่บริษัทของเราในวันจันทร์ ถึงเวลาสัมภาษณ์กรุณานำประวัติส่วนตัวและผลงานจบการศึกษาของคุณมาด้วยนะคะ”

“ค่ะค่ะค่ะ! ฉันจะไปให้ตรงเวลาแน่นอนค่ะ!”

ติงยียีวางสายโทรศัพท์ลง เธอรู้สึกว่าร่างกายกำลังสั่นเทาเล็กน้อย บริษัทหลินซื่อ! บริษัทยักษ์ใหญ่อันดับต้นๆในเมืองตงเจียง ตัวเองช่างโชคดีอะไรอย่างนี้ที่มีโอกาสได้สัมภาษณ์แล้ว!

เกือบจะได้ฮัมเพลงกลับบ้านอยู่แล้ว ติงยียีก็เห็นเย่เนี่ยนโม่กำลังยืนพิงประตูรถอยู่หน้าปากซอยเข้า พอเห็นเธอ เย่เนี่ยนโม่ก็เดินตรงมาข้างหน้า แล้วจ้องมองเธอสักครู่หนึ่งและพูดว่า “กำลังอารมณ์ดีเหรอ?”

“อืม ฉันได้รับโอกาสให้เข้าสัมภาษณ์ในบริษัทเครื่องประดับหลินซื่อ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม จู่ๆพวกเขาถึงให้โอกาสฉันได้เข้าไปสัมภาษณ์ ดีใจจัง!” ติงยียีพูดไปยิ้มไป

เย่เนี่ยนโม่รู้มาตั้งนานแล้วว่าผลลัพธ์จะเป็นแบบนี้ แต่พอเห็นเธอมีความสุขมาก เขาก็มีความสุขขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ถูกเช่นกัน

แพนด้าได้ยินเสียงของติงยียี จึงดึงประตูเหล็กด้วยอุ้งเท้า แล้วแลบลิ้นใส่เธอและหมุนตัวไปมา

“แพนด้าเด็กดี หลายวันมานี้คงอุดอู้แย่เลยสินะ พรุ่งนี้ฉันจะพาแกไปเที่ยวนะ!” ติงยียีลูบศีรษะที่มีขนปุกปุยเต็มหมดของแพนด้าแล้วพูด

“จะไปไหนเหรอ?” เย่เนี่ยนโม่ถามอย่างไม่พอใจ ติงยียีเล่นกับแพนด้า แล้วพูดโดยไม่หันหน้ากลับมามองว่า “ฉันนัดกับชูหวินไว้แล้วว่าจะไปว่ายน้ำกันพรุ่งนี้!”

“ไม่อนุญาตให้ไป” เย่เนี่ยนโม่พูดออกมาทันทีโดยไม่รู้ตัว ติงยียีหันไปมองเขาที่จู่ๆก็กลายเป็นคนแข็งกร้าวขึ้นมาด้วยความแปลกใจ แล้วเย่เนี่ยนโม่ก็เลยไอแห้งๆและพูดว่า “ฉันหมายความว่าวันจันทร์เธอก็จะต้องไปสัมภาษณ์แล้ว แต่เธอยังไม่เตรียมตัวเลย ไปเที่ยวตอนนี้มันจะดีเหรอ!”

ติงยียีพึมพำว่า “กลับมาจากไปเที่ยวในวันพรุ่งนี้ค่อยเตรียมตัวก็ได้เหมือนกันนี่นา!”

“แล้วแต่เธอ!” เย่เนี่ยนโม่หันหลังกลับแล้วจากไป ในขณะที่ติงยียีกำลังมองเขาจากไปด้วยสีหน้าที่โกรธเกรี้ยวด้วยความประหลาดใจ เธอคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมเขาถึงเป็นอย่างนี้ไปได้?

เย่เนี่ยนโม่กลับถึงบ้านก็เริ่มรื้อกล่องและตู้เพื่อค้นหากางเกงว่ายน้ำ หลังจากที่หากางเกงว่ายน้ำเจอแล้วเขาก็เริ่มหาเสื้อผ้าที่จะใส่ในวันพรุ่งนี้ ไปว่ายน้ำก็จะต้องใส่ชุดว่ายน้ำ หรือว่าติงยียีผู้หญิงคนนั้นต้องการจะใส่ชุดว่ายน้ำเพื่อหลอกล่อเย่ชูหวิน? เขาจะไม่มีวันยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้หรอก!

เย่ชูฉิงเดินผ่านมาพอดี จึงถามด้วยความแปลกใจว่า “ทำไมพี่ถึงกลับมาในเวลานี้? กำลังเตรีอมตัวไปร่วมงานเลี้ยงตอนเย็นเหรอ?”

เย่เนี่ยนโม่ชี้ไปที่เสื้อผ้าที่เขาเตรียมจะใส่ในวันพรุ่งนี้แล้วพูดว่า “งานเลี้ยงตอนเย็น?”

เย่ชูฉิงพยักหน้า เย่เนี่ยนโม่จึงลากเธอเข้ามาทันที แล้วพูดกับเธอว่า “เร็วเข้า มาช่วยพี่เลือกชุดที่สามารถใส่ไปสระว่ายน้ำได้สักชุดหน่อยสิ”

“แต่บ้านเราก็มีสระว่ายน้ำนะ” เย่ชูฉิงถามด้วยความงุนงง เย่เนี่ยนโม่กดเธอไว้หน้าตูเสื้อผ้า และจับศีรษะของเธอเอาไว้นิ่งๆด้วยมือทั้งสองข้าง แล้วพูดว่า “ช่วยพี่เลือกเสื้อผ้าก่อน”

เย่ชูฉิงช่วยเขาเลือกเสื้อเชิ้ตลำลองสีฟ้าเรียบๆตัวหนึ่ง แล้วค่อยค้นหากางเกงตัวใหญ่ๆที่เขาเคยใส่ไปพักผ่อนที่มัลดีฟส์เมื่อปีที่แล้วออกมา เธอวางเสื้อผ้าลงบนเตียงและลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดว่า “พี่ พักนี้พี่กับพี่โจ๋ซวนกำลังทำอะไรกันเหรอ? ทุกครั้งที่ฉันไปหาเขาดูท่าทางเขาจะยุ่งมากเลย”

ในขณะที่เย่เนี่ยนโม่กำลังมองสีหน้าท่าทางที่ประหม่าของเธอ ก็รู้เลยว่าเธอกลัวว่าตัวเองจะโกรธ แต่ทว่าทันใดนั้นในใจของเขากลับเข้าใจแล้วว่าทำไมยัยน้องโง่ของตัวเองถึงได้ยึดติดกับไห่โจ๋ซวนอยู่ตลอดเวลา แท้จริงแล้วความรักมันไม่สามารถควบคุมได้จริงๆ

“เขายุ่งมากจริงๆ ศูนย์การค้านานาชาติได้เริ่มก่อสร้างแล้ว เขาเลยต้องไปสถานที่ก่อสร้างทุกวันน่ะ” ในขณะที่เย่เนี่ยนโม่กำลังมองเย่ชูฉิงที่ดวงตาสดใสเป็นประกายขึ้นมาในฉับพลัน เขาก็ถอนหายใจออกมาและพูดว่า “ถ้าได้รับความบอบซ้ำ จำไว้ว่าจะต้องบอกพี่นะ” เย่ชูฉิงพยักหน้าอย่างมีความสุข ก่อนหน้านี้ทำไมเธอถึงคิดว่าพี่ชายไม่รักตัวเองไปได้ล่ะเนี่ย?

“กรี๊ด! กรี๊ด! กรี๊ด!” เสียงกรีดร้องที่สูงและแหลมดังกึกก้องขึ้นภายในซอยเล็กๆในยามเช้าตรู่ หลังจากนั้นแพนด้าก็เห่าขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น หลายปีมานี้สุนัขตัวอื่นๆที่อยู่ในซอยรับฟังและทำตามมันตัวเพียงเดียวเท่านั้น พอแพนด้าเห่าขึ้นมา สุนัขอีกสิบกว่าตัวก็เห่าขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน

“คุณพระ เกือบจะตื่นสายซะแล้ว!” ติงยียีสวมรองเท้าแตะวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ และไล่แพนด้าที่กำลังวิ่งวุ่นไปด้านหนึ่ง แล้วจัดการตัวเองให้เรียบร้อย

ตอนที่เก็บพัสดุเธอจึงพบว่าชุดว่ายน้ำที่วางทับเอาไว้ใต้กล่องของตัวเองถูกกัดแทะจนเป็นรูไปแล้ว! จึงไม่มีทางอื่นนอกจากจำเป็นต้องตัดสินใจซื้อตัวใหม่ในระหว่างเดินทางไป

ติงต้าเฉินกำลังมองเธออย่างดีอกดีใจ แล้วถามหยั่งเชิงในขณะที่ทำโจ๊กออกไปว่า “ยียี ออกไปเที่ยวเนี่ย เป็นแฟนกันแล้วใช่หรือเปล่า?”

ติงยียีปักธูปให้แม่ และก็ทำความเคารพแล้วจึงกลับไปนั่งบนเก้าอี้ก่อนที่จะพูดออกมาว่า “เป็นแค่เพื่อนธรรมดาๆค่ะ!” แล้วติงต้าเฉินก็พูดด้วยความดีอกดีใจออกมาว่า “ชอบเขาเข้าแล้วเมื่อไหร่ก็พากลับมาทานข้าวที่บ้านอย่างเป็นทางการด้วยนะ!”

ติงยียีตอบไปแบบส่งๆ แล้วหยิบปาท่องโก๋หนึ่งชิ้นขึ้นมาทักทายแพนด้าและก็วิ่งออกไป ในขณะที่วิ่งอยู่ยังสามารถได้ยินเสียงกำชับที่อยู่ข้างหลังด้วย

ณ สระว่ายน้ำ ทันทีที่ติงยียีเดินเข้ามาก็โทรศัพท์ไปหาเย่ชูหวิน และหาสถานที่ตามคำอธิบายของอีกฝ่ายจนพบ ในสระหมายเลขหนึ่ง คลื่นบนพื้นผิวน้ำปั่นป่วน บังเอิญว่ามีร่างที่แข็งแรงและปราดเปรียวกำลังว่ายไปว่ายมาเหมือนกระสวย รวดเร็วและแม่นยำ โดยที่มีผู้ชายและผู้หญิงจำนวนหนึ่งกำลังมุงดูอยู่บนฝั่ง