บทที่ 1563 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1403

พอพูดถึงตรงนี้ คำพูดของติงยียีก็เหมือนก๊อกน้ำที่ถูกเปิด เธอเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนี้ทั้งหมดออกมาอีกครั้ง ยังไม่จบ เย่เนี่ยนโม่จับประเด็นสำคัญ “สรุปคุณก็เลยหลงทาง?”

ติงยียีทำเสียงยอมรับอย่างท้อใจ ในใจรู้สึกค่อนข้างอับอาย อีกฝ่ายจะต้องคิดว่าตัวเองที่เป็นแบบนี้นั้นโง่เขลาเกินบรรยาย อยู่ในโรงแรมยังจะไม่รู้อีกว่าเดินไปที่ไหน

เย่เนี่ยนโม่ให้เธอบอกสิ่งก่อสร้างรอบๆอีกครั้ง จากนั้นเหมือนว่าจะกดโทรศัพท์อีกเครื่อง ไม่นานนัก ติงยียีก็เห็นคนที่เหมือนจะเป็นพนักงานเสิร์ฟเดินตรงเข้ามาหาเธอ

พนักงานเสิร์ฟนำทางอยู่ด้านหน้าด้วยความเคารพ ติงยียีกำลังอยากจะพูดอะไร ข้างกายเย่เนี่ยนโม่เหมือนจะมีคนเข้ามา สองคนสนทนากันเบาๆสักพัก เย่เนี่ยนโม่กำชับติงยียีว่าหลังจากที่กลับถึงห้องแล้วให้ส่งข้อความหาตัวเองด้วยจากนั้นก็วางสายไป

ตระกูลเย่ เย่ป๋อสายตาเคร่งขรึม “คุณอ้าวเสว่ฟื้นแล้ว”

อ้าวเสว่พอเห็นเย่เนี่ยนโม่ก็ร้องไห้แทรกตัวเข้ามาในอ้อมกอดของเขา เย่เนี่ยนโม่ร่างกายแข็งทื่อ แต่ก็ไม่ได้ผลักเธอออก สวีเห้าเซิงที่อยู่ด้านข้างมองอย่างปวดใจไม่หยุด

ผ่านไปสักพัก เย่เนี่ยนโม่เดินถอยหลังไปหนึ่งก้าว ช่องว่างระหว่างคนสองคนเกิดเป็นช่วงว่าง เขาก้มหัวจ้องมองเธอ“พักผ่อนเยอะๆ”

เธอร้องไห้จนน้ำตาพร่าเลือน ความกลัวตายที่อยู่ภายในใจนั้นยังไม่จางหาย เธออยากจะให้เย่เนี่ยนโม่ปลอบโยนตัวเอง ต้องการแสวงหาอ้อมกอดอันอบอุ่น อยากจะเห็นใบหน้าของเขามีความกังวลร้อนใจหรือแม้แต่ท่าทางโมโห แต่นี่กลับไม่มีเลย อ้อมกอดของเขานั้นเย็นยะเยือกและแข็งทื่อ การแสดงออกของเขานั้นเรียบเฉยและเหินห่าง เขามีแค่เพียงประโยคเดียว นั่นก็คือให้ตัวเองนั้นพักผ่อนให้เต็มที่

อยู่ๆเธออยากจะหัวเราะขึ้นมา เพราะว่าเด็กหนึ่งคนทำให้เธอเข้าใจอย่างถ่องแท้ สำหรับเย่เนี่ยนโม่แล้ว เวลาที่เขาชอบคุณจะสามารถประคองคุณไว้อย่างเอาใจใส่สุดหัวใจ แต่เวลาที่ไม่ชอบคุณ ถึงคุณจะตายไป อีกฝ่ายก็คงไม่ขมวดคิ้วเลยด้วยซ้ำ

“ฉันรู้แล้วละ โชคดีที่ทันงานแต่งงาน” อ้าวเสว่แสร้งยิ้ม เธอยิ้มหวานหยาดเยิ้ม เย่เนี่ยนโม่พยักหน้าแล้วเดินออกไป สวีเห้าเซิงเห็นปฏิสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็ถึงกับถอนหายใจ “ลูกรัก แต่งไปแล้วลูกจะมีความสุขจริงๆอย่างนั้นเหรอ?”

อ้าวเสว่นอนอยู่บนเตียง เธอปิดตา ปิดไฟที่ส่องสว่าง แต่ไม่สามารถปิดกั้นน้ำตาได้ ขณะที่ร้องไห้จนดวงตาพร่าเลือน เธอก็ค่อยๆเปิดปาก “ยังไงก็ต้องแต่ง!”

อีกห้องหนึ่ง เย่ชูฉิงมองต้นเมเปิ้ลจีนที่ใบไม้ร่วงโรยไปแล้วอยู่นอกหน้าต่าง ต้นเมเปิ้ลจีนโล้นเตียน ก้านแห้งสีน้ำตาลปะทะลม ยอดกิ่งมีรังนกเล็กๆอยู่หนึ่งรัง รังนกนี้ถูกทอดทิ้งมานานมากแล้ว ไม่รู้ว่าปีหน้าฤดูใบไม้ร่วงจะมีนกนางแอ่นบินกลับมาหรือเปล่า

ได้ยินเสียงฝีเท้า เขาหันศีรษะกลับมา “เธอไม่เป็นไรใช่ไหม”

เย่เนี่ยนโม่พยักหน้า “ดีมาก”

สายตาของเขาเคลื่อนกลับมาที่นอกหน้าต่างอีกครั้ง พูดอย่างเรียบเฉย: “ฉันอยากจะตายพร้อมเธอ แบบนั้นแรงต่อต้านทั้งหมดของพวกคุณก็จะหายไป แต่ว่าฉันนั้นผ่านจุดนั้นของฉันไปไม่ได้”

เย่เนี่ยนโม่มองตามสายตาของเขา สายของเขาเองก็ตกไปอยู่ที่รังนกที่ถูกทอดทิ้งด้านหน้าหน้าต่าง เขาเอ่ยปากอย่างเรียบเฉย “พรุ่งนี้ยียีจะแสดงแล้ว”

พรุ่งนี้? ภายในใจของเย่ชูหวินเต็มไปด้วยความหดหู่ใจ พรุ่งนี้เธอจะขึ้นแสดง เขาวันมะรืนแต่งงาน “คุณคงจะไม่ไปใช่หรือเปล่า?”เขาจ้องมองเขา น้ำเสียงเยือกเย็น

เย่เนี่ยนโม่ขมวดคิ้ว หมุนตัวกลับทิ้งประโยคที่เรียบเฉย “รักษาตัวเธอให้ดี”

“เย่เนี่ยนโม่” เขาเรียกเขาไว้ “ฉันคิดมาโดยตลอดว่าถ้าเธอรู้เรื่องทั้งหมด อย่างนั้นผมจะพาเธอจากไป แต่ผมคิดผิด ถ้าหากว่าเธอรู้เรื่องทั้งหมดนี้ เธอจะต้องจากไปด้วยตัวของเธอเองแน่”

“ฉันจะไม่ยอมให้เธอไป”เย่เนี่ยนโม่ไม่ได้หันกลับมา แผ่นหลังของเขาตั้งตรง คำพูดของเขาเผยให้เห็นถึงความแน่วแน่ เหมือนกับว่าคำพูดที่ตอบกลับมานี้ ยิ่งคล้ายว่าพูดกับตัวเอง

ด้านนอกประตู เย่ป๋อยืนตัวตรง “บัตรเชิญส่งออกไปเรียบร้อยแล้วครับ”

เขาพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรอีก มีบางเรื่องที่ตัดสินใจเริ่มทำแล้ว ก็ไม่มีหนทางที่จะหยุดลงได้

การแสดงแฟชั่นโชว์ฤดูใบไม้ผลิ ทุกคนเตรียมพร้อมประจำตำแหน่ง ภายในห้องแต่งตัวยุ่งจนวิ่งวุ่นร้อนระอุตั้งแต่เช้า ติงยียีนั่งอยู่ด้านข้างมองรูปทรงนางแบบตะวันตก ในใจรู้สึกทอดถอนหายใจแท้จริงแล้วความงามที่เป็นลักษณะพิเศษแบบนี้เธอไม่มีหนทางเพลิดเพลินได้เลย

เอเลนเดินเข้ามา ติงยียีมองเขาอย่างค่อนข้างระมัดระวัง เขายักไหล่ “อย่ากังวลไปเลย ถึงแม้ว่าฉันจะสนใจตัวคุณมากก็ตาม แต่ว่าไม่มีงานอดิเรกที่จะทำอนาจารต่อหน้าธารกำนัล”

ติงยียียังทำหน้าระมัดระวัง เหลือแค่ไม่ได้เขียนว่า ‘ฉันไม่เชื่อ’ตัวใหญ่ลงไปบนหน้า

อยู่ดีๆเอเลนก็เอนตัวมาเข้าใกล้เขา ระยะห่างระหว่างสองคนนั้นใกล้กันจนสามารถเห็นกระที่อยู่บนจมูกของเขาได้อย่างชัดเจน เขามองมาที่ดวงตาดำขลับของเธอ “เธออยากมาอยู่ข้างกายของผมหรือเปล่า?”

อะไรนะ? ติงยียีตะลึง นี่มาไม้ไหนอีกเนี่ย เธอตั้งสติอย่างรวดเร็ว “นี่คุณกำลังเล่นเกมอะไรอีก?”

“ฮาฮาฮา” เอเลนยืดตัวขึ้นหัวเราะออกมาเสียงดัง นางแบบสูงโปร่งรูปร่างร้อนแรงคนหนึ่งก็เดินเข้ามา หลังจากเห็นเอเลนดวงตาของเธอก็เป็นประกาย บิดเอวเดินเข้ามาทางเขา

เอเลนโอบพันเอวของหญิงสาว ก้มลงสบสายตาของติงยียีแบบนั้น เขายิ้มเล็กน้อย โอบรัดนางแบบคนนั้นเข้ามาใกล้ชิดมากขึ้นอีก ไม่หันมามองติงยียีอีก หันตัวเดินจากไป