บทที่ 1562 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1402

ความคิดของเธอนั้นสับสนเป็นอย่างมาก ทำได้เพียงเค้นคำพูดออกมาหลายประโยคตามใจคิด แทบจะวางสายโทรศัพท์ด้วยความตะขิดตะขวงใจ ต้นสายโทรศัพท์นั้น เย่ชูหวินยังอยู่ในท่าถือโทรศัพท์เอาไว้

“เธอไม่ได้ชอบคุณ คุณกับฉันก็น่าสมเพชไม่ต่างกัน”เสียงเหน็บแนมของอ้าวเสว่ดังมาจากทางประตู

“เนี่ยนโม่ตามหาคุณตลอด และอีกไม่นานก็น่าจะหาคุณเจอ”เย่ชูหวินวางโทรศัพท์ลง ลุกขึ้นเดินตรงมาทางเธอ

บนหน้าของอ้าวเสว่เต็มไปด้วยความดีใจ เธอรู้ดีว่าเย่เนี่ยนโม่ไม่มีทางไม่เหลียวแลเธอ เย่ชูหวินเดินมายืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเธอ คล้ายกับว่ามองเธอด้วยความสงสัย “คุณจะดีใจไปทำไม? จุดประสงค์ที่เขาตามหาคุณนั้นเพื่ออะไรอย่าบอกนะว่าคุณไม่รู้อย่างนั้นเหรอ?”

สองคนก้มหน้าลงเล็กน้อยพร้อมกัน สายตาทั้งคู่ตกลงมาที่ท้องที่นูนขึ้นมาเล็กน้อยของอ้าวเสว่ อ้าวเสว่ไม่มีอะไรจะคัดค้าน เธอไม่ควรจะดีใจจริงๆนั่นแหละ เย่เนี่ยนโม่ตามหาเธอก็เพื่อเด็กคนนี้

ทันใดนั้นเอง เธอก็มีความสุขขึ้นมาอีกครั้ง เย่เนี่ยนโม่พยายามทุกวิถีทางที่จะตามหาเด็กที่ไม่ใช่ของเขาเอง งั้นก็ให้เขาหาไปเถอะ!

เย่ชูหวินมองสีหน้าของเธอที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย แม่บ้านก็พุ่งตรงเข้ามากะทันหัน “คุณเย่ ด้านนอกมีรถมาจอดอยู่หลายคันเลยค่ะ”

เย่ชูหวินพยักหน้าเบาๆ ให้แม่บ้านไปนำเสื้อโค้ตมาให้อ้าวเสว่ เพื่อที่จะแก้แค้น อ้าวเสว่จึงไม่ได้ต่อต้านมาก สวมเสื้ออย่างเชื่อฟัง

เย่ชูหวินหยิบนมมาหนึ่งแก้ว “ดื่มเถอะ วันนี้คุณยังไม่ได้ทานอะไรเลย”

หลายวันมานี้ เขาดูแลอย่างครอบคลุมทั่วถึงมาก นี่ทำให้อ้าวเสว่ค่อนข้างอิจฉา ไม่มีข้อสงสัย เธอดื่มนมหมดอย่างเชื่อฟัง ขึ้นมานั่งบนรถ เย่เนี่ยนโม่ช่วยเธอคาดเข็มขัดนิรภัยอย่างรอบคอบ รถยนต์บุกทะลุวงล้อม ไม่มีใครกล้าที่ขวางเบื้องหน้าพวกเขา ได้แต่กล้าไล่ตามอยู่ด้านหลัง

“พวกเรากำลังจะไปที่ไหนกัน?”อ้าวเสว่มองรถยนต์ที่กำลังเคลื่อนที่บนภูเขาที่ลับตาคน ถามออกไปอย่างแปลกใจ

เย่ชูหวินหันศีรษะมามองเธออย่างรีบเร่ง สายตามีความละอายใจ และมีความแน่วแน่เป็นอย่างมาก อยู่ดีๆเขาก็กล่าวขอโทษออกมา “ขอโทษ”

“คุณจะทำอะไร!”อ้าวเสว่มองเขาที่ขับพุ่งตรงไปบนภูเขาและเริ่มเกิดความหวาดกลัว อยากที่จะไปแย่งพวงมาลัยมาแต่กลับพบว่าตัวเองนั้นทั้งตัวไม่มีเรี่ยวแรงที่จะใช้เลย เธอทำได้เพียงเบิกตาจ้องมองเขาอย่างไร้หนทาง

สายตาของเย่ชูหวินเต็มไปด้วยความเสียใจ “ผมใส่ยานอนหลับลงไปในนมนิดหน่อย เพื่อความสุขของพวกเขา พวกเราถอยออกมาด้วยกันเถอะ ถ้าหากว่ามีชาติหน้า ผมจะชดใช้คืนให้คุณเอง”

อ้าวเสว่ส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง น้ำตาพรั่งพรูออกมาจากดวงตาทั้งคู่ของเธอ ข้างหูได้ยินเสียงยางรถยนต์ลื่นไถลไปกับพื้นทางด้านหลังของรถอย่างรางเลือน

เย่ชูหวินค่อยๆนำมือซ้ายมาวางไว้บนดวงตาของเธอ รถยนต์เปลี่ยนเป็นโคลงเคลงเนื่องจากควบคุมโดยใช้มือข้างเดียว ฝ่ามือของเขาถูกน้ำตาทำให้เปียกชื้นไปหมดเรียบร้อย เขาค่อยๆปล่อยมือข้างขวาของตัวเอง นำมือข้างขวามาวางที่บนดวงตาของตัวเอง

รถยนต์เสียการควบคุม ขับไปด้านหน้าอย่างเละเทะไร้ทิศทาง ตัวรถที่อยู่บนเส้นทางขรุขระไม่หยุดที่จะสั่นโคลงเคลง ทำให้คนเวียนหัวตาลาย เย่ชูหวินเตรียมตัวที่จะเผชิญหน้าทุกรูปแบบ จิตใจสงบเยือกเย็น แต่หูกลับได้ยินชัดเจนแจ่มแจ้งขึ้นมา

“ไม่ ขอร้องละคุณอย่าเลยนะ ฉันยังไม่อยากตาย!”อ้าวเสว่พึมพำอย่างไร้สติตลอด น้ำตาไหลลงมายิ่งรุนแรงมากขึ้น นั้นน่าจะเป็นเสียงร้องที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ทำให้คนไม่มีวิธีที่จะมองข้ามไปได้

เย่ชูหวินถูกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง นี่เขากำลังทำอะไรอยู่! ทำไมเขาถึงตัดสินใจที่จะปลิดชีวิตคนสองคนแบบนี้ได้? มือทั้งสองข้างของเขาวางบนพวงมาลัยอีกครั้ง เหยียบเบรกจังหวะสุดท้ายที่รถยนต์จะลื่นลงไปทางหน้าผาพอดี

หลังจากที่เย่เนี่ยนโม่รีบร้อนกลับประเทศไป ติงยียีก็ติดต่อเขาได้น้อยมาก นี่ก็เป็นอีกคืนที่นอนไม่หลับ เธอกดหมายเลขโทรศัพท์อีกครั้ง ก็ยังคงเป็นเสียงของเย่ป๋อ เธอมองเวลา เอ่ยถาม: “นี่ยังประชุมไม่เสร็จอีกเหรอ?”

“ใช่ครับ คุณติง คุณชายมีบางเรื่องต้องจัดการ”น้ำเสียงของเย่ป๋อเรียบเฉยไร้คลื่นลม ติงยียีรู้ดีว่าเขาจะไม่บอกอะไรกับตัวเองมากไปกว่านี้ ทำได้แค่เพียงวางสายไป

เธอไม่สามารสที่จะอธิบายความรู้สึกตอนนี้ออกมาได้อย่างชัดเจน เพียงแต่รู้สึกว่าในใจนั้นว่างเปล่า ตั้งแต่หลังจากวันนั้นที่เย่เนี่ยนโม่กลับประเทศไปอย่างกะทันหัน เธอรู้สึกเหมือนว่ามีเรื่องอะไรจะต้องเกิดขึ้น แต่ว่าเธอรู้ว่าไม่มีใครยอมบอกเธอ

และทำให้เธอรู้สึกไม่สงบเป็นที่สุด นั่นก็คือโทรศัพท์ของเย่ชูหวินไม่มีคนรับสายมาโดยตลอด ตอนนี้ปารีสเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว ทิวทัศน์เมืองยามค่ำคืนช่างสวยไม่มีที่ติ แต่ว่าติงยียีนั้นกลับไม่รู้สึกร่วมเลยแม้แต่น้อย

นอนไม่หลับอย่างแท้จริง เธอเองก็เกรงใจที่จะรบกวนชิวไป๋ให้มาคุยเป็นเพื่อนเธอ จึงลุกขึ้นฉับพลันมาเปิดสำรวจโรงแรม นี่เป็นโรงแรมที่เป็นแบบครบวงจรโรงแรมหนึ่ง ไม่เพียงแต่มีห้องพัก ยังมีห้องอาหาร ห้องออกกำลังกาย สระว่ายน้ำที่เป็นรายการสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน

เพิ่งจะออกมาจากประตู ท้องของเธอก็ร้องเสียงดังโครกคราก ตบท้องน้อยที่แบนราบ คิดขึ้นมาได้ว่าที่โรงแรมเหมือนว่าจะมี เคาน์เตอร์ขายขนมที่เปิดบริการ24ชั่วโมงอยู่ เธอเดินตามทางเดินยาวของโรงแรมไปอย่างช้าๆ

ที่ระเบียงมีสาวงามแต่ละประเทศเดินเข้ามาบ่อยๆ รูปร่างของพวกเธอสูงระหง รอยยิ้มหวานหยดย้อย โชว์รูปร่างที่สวยงามอ่อนเยาว์อย่างไม่มีทางที่จะหลบเลี่ยง เธอลงบันได เดินไปทางร้านขายขนมที่มีอยู่ในความทรงจำของตัวเอง ยิ่งเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ ติงยียีก็พบว่าคนเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ ท้ายที่สุดเธอโชคไม่ดีพบว่าตัวเองน่าจะหลงทางซะแล้ว

สถานที่ที่เธอยืนอยู่ในตอนนี้กับลักษณะที่พักของตัวเองนั้นไม่เหมือนกันอย่างสิ้นเชิง บนพรมเป็นดอกหงอนไก่ดอกใหญ่ บนกำแพงมีรูปภาพแขวนเรียงรายตั้งซ้ายไปขวา ติงยียีที่ไม่ได้ใส่คอนแทกต์เลนส์ทำได้เพียงใช้ดวงตาที่พร่ามัวมองดูรูปเหมือนเหล่านี้ รู้สึกเลือนรางว่ามีหลายรูปที่ตัวเองนั้นเหมือนว่าจะรู้จัก

ประตูไม้ขนาดใหญ่สีแดงเบื้องหน้าแง้มไว้ มีแสงสว่างลอดออกมาจากช่องประตูที่ปิดไม่สนิท เธอคิดว่าน่าจะต้องมีคนทำงานอยู่ด้านใน เลยตัดสินใจว่าจะเข้าไปถามทาง เธอเคาะประตูเบาๆ