บทที่ 1565 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1405

ในความทรงจำ เขาพยักหน้าอย่างหนักหน่วง จากนั้นก็ล้มฟาดพื้นกับอ้าวเสว่ หลังจากนั้นก็ไปถึงสวนสาธารณะอย่างยากลำบากแต่กลับพบกับลุงท่าทางแปลกๆคนหนึ่ง

คุณลุงท่าทางแปลกๆคนนั้นสั่งสอนสัจธรรมให้กับอ้าวเสว่ อ้าวเสว่วิ่งออกไปบนถนน ฝั่งตรงข้ามมีรถไฟฟ้าแล่นเข้ามา อ้าวเสว่ตัวน้อยก็โตขึ้นในทันที เธอสวมกระโปรงยาวสีขาว ผมยาวพลิ้วไสวไปตามลม เธอหันหัวกลับมามองเขา สายตาเหงาหงอย

รถแล่นเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เสียงเบรกของล้อรถก็เร่งเข้ามาใกล้ เขาอยากจะให้อ้าวเสว่รีบวิ่งหนีไป แต่อีกฝ่ายกลับไม่สนใจเขาอยากพุ่งตรงเข้าไปปกป้องเธอ แต่กลับพบว่าขาทั้งสองข้างของเขานั้นเคลื่อนที่ไปด้านหน้าได้ช้ามาก

ทันใดนั้นเขาลืมตาตื่นแล้วลุกขึ้นมานั่ง เหงื่อซึมชุ่มเสื้อผ้าของเขา จิ่วจิ่วถูกการเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันของเขาทำให้ตกใจ “ไอ้เจ้าเด็กคนนี้นี่อยู่ดีๆจะมาตกใจอะไรกัน ทำเอาคนแก่อย่างแม่ตกใจแทบตาย!”

เหยนหมิงเย้าเช็ดเหงื่อที่คอจนแห้ง มองไปที่แม่ของตัวเองที่แต่งตัวงดงามไร้ที่ติ เขาเหลือบมอง “นี่แม่จะไปเข้าร่วมประกวดนางงามหรือไง?”

“ไอ้เจ้าเด็กคนนี้ วันนี้เป็นวันหมั้นของเนี่ยนโม่กับอ้าวเสว่ ฉันเอาบัตรเชิญวางไว้บนโต๊ะแกไม่เห็นเหรอ?” เธอเดินไปที่หน้าโต๊ะหนังสือหยิบบัตรเชิญสีแดงที่ตกหล่นอยู่จนมีฝุ่นเกาะขึ้นมา พูดอย่างไม่พอใจ: “เจ้าเด็กคนนี้ที่แท้ก็ไม่ได้ดู”

เหยนหมิงเย้านั่งบนเตียง ร่างกายแข็งทื่อ จิ่วจิ่วยังคงพูดต่อไป “แกเนี่ยนะ เมื่อไหร่ถึงจะพาลูกสะใภ้กลับมาให้ฉันสักที ถึงจะท้องก่อนแต่งแม่อย่างฉันก็ไม่ถือหรอกนะ เฮ้ย ไอ้ลูกชายแกจะไปไหน!”

‘คุณและเขา เขาและเธอ ได้โปรดเอาความรักของฉันกลับมา อย่าเย็นชาอีกเลย’ภายในห้องพักของเจ้าสาว อ้าวเสว่ฮัมเพลงเบาๆ คนใช้สองคนยืนด้านข้างติดตามการเคลื่อนไหวของเธออย่างใกล้ชิดตลอดเวลา ยังมีเจ้าหน้าที่รอคลอดจากต่างประเทศอีกหนึ่งคน

ความรู้สึกอยากอาเจียนที่เคยชินแผ่ซ่านเข้ามาที่ลำคอ เธอปิดปากเอาไว้พุ่งตรงไปทางห้องน้ำ คนรับใช้เองก็พุ่งตรงไปปลอบโยนเธอทั้งหมด เธอเงยหน้าขึ้นมามองตัวเองในกระจก การแต่งหน้าที่งดงามนี้ก็ยังปิดความกังวลใจของเธอไว้ไม่มิด

จิตใจของเธอไม่สงบเป็นอย่างมาก ยิ่งใกล้พิธีหมั้นเข้ามา เธอก็ยิ่งกระวนกระวายใจ กังวลว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงกะทันหันในวินาทีสุดท้าย เธอออกมาจากในห้องน้ำ เริ่มเปลี่ยนเป็นงุ่นง่าน

เธอเดินไปเดินมาอยู่ในห้อง มองอะไรก็ขัดหูขัดตาไปหมด พวกคนใช้มองดูกันไปมา ไม่รู้ว่าอยู่ดีๆเธอเป็นอะไร

“โทรศัพท์มือถือของฉันล่ะ!” เธออยู่ดีๆก็ตะโกนขึ้นมา พลิกตามหาทั่วทุกที่ คนรับใช้คนหนึ่งรีบนำโทรศัพท์มือถือของเธอที่อยู่ในมือ ส่งให้กับเธอ “คุณอ้าวเสว่ โทรศัพท์มือถือของคุณอยู่ที่นี่”

“คุณเรียกฉันว่าอะไรนะ?” อ้าวเสว่เข้าประกบเธอ มองเธอด้วยสายตาจับจ้อง เดิมทีแต่งหน้าเป็นดอกท้อที่แสนอ่อนโยนแต่กลับนำพามาด้วยความโหดเหี้ยม

คนรับใช้เพิ่งจะมาตระกูลเย่ได้ไม่นาน ตกใจจนพูดติดอ่าง ตะกุกตะกักจนไม่รู้ว่าพูดอะไร อ้าวเสว่รู้สึกรื่นรมย์ขึ้นมาทันที สายตาหวาดกลัวของอีกฝ่ายทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองสามารถควบคุมทั้งหมดนี้ได้

เธอยกฝ่ามือขึ้น เครื่องประดับบนข้อมือขยับตามการเคลื่อนไหวของเธอจนเกิดเสียงกิ้งกิ้งออกมา ถุงมือผ้าไหมลื่นไหลลงมาจนเผยให้เห็นแผลเป็นที่น่าเกลียดหลายแผล

“คุณอ้าวเสว่”คนรับใช้หญิงที่อายุค่อนข้างน้อยเคลื่อนสายตาไปมองบนข้อมือของเธอ การแสดงออกที่ดุร้ายที่อยู่ตรงหน้า ตกใจจนรีบร้อนก้มหน้าลง

สาวใช้อีกคนที่อยู่ด้านหลังรีบร้อนออกมาต้อนรับ เธอดึงแขนเสื้อของสาวใช้ที่กำลังร้องไห้อยู่ ก้มหน้าพูดหันมาทางอ้าวเสว่:“คุณนายคะ ต้องการให้ดิฉันเรียกช่างแต่งหน้ามาให้คุณเติมหน้าหรือเปล่า?”

อ้าวเสว่ชำเลืองมองเธอ สายตาของเธอกวาดตามองหญิงสาวที่กลัวจนไม่กล้ามองเธอ ขมวดคิ้วโบกมือ สาวใช้พยักหน้ามาทางเธอและรีบถอยออกไป

ด้านนอกประตู เมื่อสักครู่สาวใช้ที่อายุค่อนข้างน้อยร้องไห้คร่ำครวญ “ขอบคุณมากนะคะพี่ซางหัว ”

“จากนี้ไปก็เปิดตาให้กว้างและพูดให้น้อย ยิ่งพูดเยอะก็ยิ่งผิดมากเข้าใจหรือเปล่า? พวกคนมีเงินเหล่านี้เป็นคนแปลกประหลาดแบบนี้แหละ!” ซางหัวสั่งสอนอย่างช้าๆ

เสียงของพวกเธอไม่ถือว่าเบา อ้าวเสว่ที่ยืนอยู่ด้านในของประตู เธอก้มหัวมองตัวเองเมื่อตะกี้เกือบที่จะยกมือขึ้น เธอหัวเราะด้วยความเศร้าหมอง เพื่อที่จะรักกับเย่เนี่ยนโม่ เธอเปลี่ยนตัวเองจนไม่เหมือนตัวเองเข้าไปเรื่อยๆ เธอเหมือนกับว่ามีชีวิตอยู่ในบึงอันมืดมิด เธออยากจะปีนขึ้นมา แต่กลับถูกลากลงไป เย่เนี่ยนโม่เป็นแสงอาทิตย์เพียงหนึ่งเดียวของเธอ

เธอกดเบอร์โทรศัพท์อย่างอดทนรอไม่ไหว โทรศัพท์ถูกรับขึ้นมา เธอพูดอย่างเร่งรีบ“เนี่ยนโม่”

“คุณอ้าวเสว่” น้ำเสียงของเย่ป๋อบอกถึงการแบ่งแยกการทำงานในสำนักงานออกจากกันอย่างชัดเจน “ตอนนี้คุณชายติดธุระอยู่ครับ มีอะไรสามารสฝากบอกผมได้ ”

“ไม่ไม่ไม่ ไม่มีอะไร ฉันแค่อยากจะพูดคุยกับเขาเท่านั้นเอง”อ้าวเสว่พูดว่า‘ไม่’ติดต่อกันหลายครั้ง

วางสายโทรศัพท์ เย่ป๋อเคลื่อนสายตามาที่ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า นายท่านเป็นคนที่ดำเนินการได้อย่างรวดเร็วและเฉียบขาด และคุณชายเองก็มีลักษณะบางอย่างที่พิเศษทำได้ละเอียดสมบูรณ์มากกว่านายท่านทำเสียอีก เพื่อที่จะให้ความจริงโผล่ออกมา สามารสปิดบังทุกคนเอาไว้

ภาพในกล้องวงจรปิดมีรถยนต์หนึ่งคันจู่ๆก็มาจอดอยู่บริเวณประตูของโรงแรม ร่างกายของเย่ป๋อตึงแน่นขึ้นมากะทันหัน ฉากที่สำคัญที่สุดก็ถึงเวลาขึ้นแสดงเสียที