บทที่1566 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1406

สวีเห้าเซิงมองเธอด้วยความปวดใจ ลูกสาวที่เขารักอย่างสุดหัวใจ ลูกสาวที่เขาอยากที่จะมอบโลกทั้งใบให้ทำไมถึงได้กลายเป็นผู้หญิงน่ากลัวเจ้าเล่ห์ได้ขนาดนี้!

“อ้าวเสว่”เขาเอ่ยปากด้วยความปวดใจ พอได้ยินเสียงของคนเป็นพ่อก็เงยหน้าขึ้นมาด้วยความงุนงง สายตาของเขาก็มองตรงไปที่เธอ ใบหน้าที่ดูไร้เดียงสาเหมือนลูกแมวทำให้สวีเห้าเซิงรู้สึกปวดใจ แต่ว่าในเวลานี้เขาไม่สามารถให้อภัยเธอได้จริงๆ เขาค่อยๆเอ่ยปากว่า “พ่อผิดหวังกับลูกมากจริงๆ”

เขาเห็นว่าหลังจากที่เธอได้ยินประโยคนั้นก็อึ้งไป ใบหน้าเศร้าหมอง เขาถอนหายใจยาวออกมา หันหลังและก็ก้าวเดินออกไป เหยนหมิงเย้ามองตัวเย่เนี่ยนโม่อย่างเงียบๆ แล้วเห็นว่าอีกฝ่ายนั้นสีหน้าเรียบเฉย สายตาของเย่เนี่ยนโม่ไม่แม้แต่มองทั้งสองคนด้วยซ้ำ เหมือนกับว่าเป็นผู้ชมคนหนึ่ง

เขาป้องกันอ้าวเสว่ไว้ข้างหลังด้วยความระมัดระวัง เตรียมพร้อมที่จะรับมือกับสถานการณ์ต่างๆ แต่หลังจากที่สวีเห้าเซิงออกไปนานอ้าวเสว่ก็เอาแต่ก้มหน้า ยืนอยู่ที่เดิมเงียบๆ คนดูไม่ออกว่าสีหน้าดีใจหรือเศร้าโศก

เซี่ยชีหรั่นกำลังช็อกอยู่ ไม่คาดคิดมาก่อนว่าสาวน้อยตัวเล็กๆจะสามารถทำเรื่องพวกนี้ได้ ทำร้ายร่างกายตัวเอง และจงใจทำลายความบริสุทธิ์ของตัวเอง

เธอเองก็โกรธมากเช่นกัน แต่ที่มากกว่าก็คือความทุกข์ใจ เธอคิดว่าเด็กๆพวกนี้ที่อยู่รอบตัวเธอจะเป็นเด็กที่ซื่อสัตย์และจิตใจดี เธอไม่อยากเห็นพวกเขากลายเป็นแบบนี้ แต่ว่าหลังจะเห็นท่าทางของอ้าวเสว่แล้วก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดยังไงต่อ

เธอถอนหายใจออกมา สุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไร เธอหันหลังและเดินออกไป สายตาที่รู้แจ้งของเย่เชินหลินมองสถานที่เกิดเหตุอยู่พักหนึ่ง แล้วก็เดินออกไปพร้อมกับเซี่ยชีหรั่น

เสียงส้นสูงเหยียบพื้นทำให้อ้าวเสว่ตั้งสติกลับมาได้ ให้มองไปที่ประตู พอสบตากับเย่เนี่ยนโม่แล้วเธอก็รีบก้มหน้าลงในทันที เธอถ้ากำลังหนีอยู่

เหยนหมิงเย้าบังอยู่ตรงหน้าของเธอแล้วก็มองเย่เนี่ยนโม่อย่างเย็นชา ตอนเด็กๆพวกเขาเคยเล่นอยู่ด้วยกันมาก่อน เดิมทีสามารถกลายเป็นเพื่อนรักกันได้เลย แต่ว่าเพราะผู้หญิงคนหนึ่งก็เลยไม่สามารถเข้ากันได้อีก

เย่เนี่ยนโม่มีแต่ความตกใจ เดิมทีเขาแค่ต้องการขุดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคน แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกับความจริงที่ทำให้เขาต้องตกตะลึง เขาเคยสงสัยอ้าวเสว่มาก่อน แต่ว่าความรู้สึกตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมาทำให้เขารู้สึกไม่อยากจะเชื่อมันเลย

เขาเหลือบมองไปที่คนสองคนอย่างนิ่งๆ แล้วก็หันหลังเดินออกไป ก้าวเท้ามั่นคง อ้าวเสว่ตัวสั่น แล้วก็ก้าวไปข้างหน้าอย่างไร้ประโยชน์ แล้วก็ตะโกนออกไปอย่างไม่รู้ตัว “เนี่ยนโม่”

เหยนหมิงเย้าดึงเธอไว้เบาๆ แล้วก็ส่ายหน้าอย่างเงียบๆ สถานการณ์ตอนนี้เหมือนกับม้าป่าที่คลุ้มคลั่ง ยากที่จะกอบกู้ให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม เย่เนี่ยนโม่ไปแล้ว อ้าวเสว่มองเขาด้วยความงุนงง แล้วอยู่ดีๆดวงตาที่สับสนก็แน่วแน่ขึ้นมาทันที แน่วแน่จนทำให้เหยนหมิงเย้ารู้สึกประหลาดใจ

“ฉันจะไปขอโทษ พวกเขาต้องให้อภัยฉันแน่นอน ฉันจะไปขอโทษ”เธอสะบัดมือของเขาออก แล้วก็เดินโซซัดโซเซออกไปด้านนอก

เย่เนี่ยนโม่ก้าวอย่างรวดเร็ว ชิวไป๋โทรมาหาเขาตั้งแต่เช้าตรู่ ถ้าเกิดว่าไม่ได้มีอะไรที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น ป่านนี้ติงยียีน่าจะอยู่ระหว่างทางกลับประเทศแล้ว เขาต้องการที่จะซ่อนเรื่องทั้งหมดนี้ก่อนที่เธอจะกลับมา

เขาเดินเร็วเกินไป พอไปถึงหัวมุม ก็เจอพ่อกับแม่ที่เดินอยู่ช้าๆ ดูเหมือนแม่จะหมกมุ่นอยู่กับความคิดโดยไม่ทันสังเกตว่าเขาอยู่ที่ไหน แล้วพ่อก็ค่อยๆหันหน้ามา มองเขาเงียบๆ

เย่เนี่ยนโม่คุ้นเคยกับสายตานั้นมาก เป็นสายตาที่รู้เห็นแจ่มแจ้ง แน่วแน่ แล้วก็มีร่องรอยของพละกำลัง เขาเห็นพ่อของเขาหยุดลง ปลอบแม่ด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล แล้วเดินตรงเข้ามาหาเขา

เย่เชินหลินยืนนิ่ง เขามองไปที่ลูกชายที่อยู่ข้างหน้าเขาซึ่งเกือบจะสูงเท่ากับเขา เขามีความรู้สึกมากมายผสมปนเปอยู่ภายในใจ ลูกชายของเขาโหดกว่าเขา ลูกชายเขาสามารถปิดบังพ่อไม่ให้รู้ได้เพื่อที่จะไปทำอะไรบางอย่าง แต่ว่าเขาก็เหมือนกับพ่อมาก สำหรับคนที่ตัวเองชอบแล้วยังไงก็ไม่ยอมปล่อยมือ หมกมุ่นมากเกินไป

“อย่าทำอะไรให้มันเกินไปล่ะ” เขาพูดประโยคนี้ออกมาอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นก็ก้าวยาวเดินไปหยุดอยู่ข้างๆเซี่ยชีหรั่น เขาเอื้อมมือไปโอบเอวของเธอเบาๆ เหมือนกับว่าปกป้องของล้ำค่าที่มีเพียงหนึ่งเดียวบนโลกใบนี้

เย่เนี่ยนโม่ยืนอยู่เงียบๆ พ่อรู้ทุกอย่างแล้วจริงๆ แต่ว่าแล้วมันจะเป็นอะไรกันล่ะ อนาคตของบริษัทเย่ซื่อ สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องเป็นคนจัดการอยู่ดี เพื่อปกป้องผู้เป็นที่รักจากอันตราย เขาจึงเต็มใจที่จะเป็นคนเย็นชา

“คุณชาย!”เย่ป๋อก้าวยาวมาหยุดอยู่ข้างๆเขา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำว่า “กล้องวงจรปิดจับภาพคุณยียีไว้ได้แล้วครับ แต่ดูเหมือนเธอจะหายไปในพริบตา!”

เย่เนี่ยนโม่เงียบอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ตอบว่า “ไปตามหาซะ!”

ติงยียีมองดูโรงแรมที่คุ้นเคย นี่คือสถานที่ที่เธอได้เจอกับเย่เนี่ยนโม่ มันคือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ เธอเจ็บปวด มีความสุข ดิ้นรน และในที่สุดก็กลับมาที่นี่ เหมือนกับวัฏจักร

ผู้คนในโรงแรมยิ้มแย้มแจ่มใส ผู้คนในชุดหรูหราเดินเข้าไปในโรงแรมไม่หยุด พวกเขายิ้มและให้พรไปด้วย ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความสุข ทำให้ใบหน้าซีดเซียวของเธอหมองลงอย่างชัดเจน

เธอเดินไปที่แผนกต้อนรับอย่างเลื่อนลอย พยายามฝืนยิ้มออกมาและพูดอย่างยากลำบาก “รบกวนสอบถามหน่อยค่ะว่าวันนี้มีคนจัดงานแต่งงานขึ้นที่นี่รึเปล่า”

ผู้หญิงที่แผนกต้อนรับรู้สึกว่าใบหน้าของเธอค่อนข้างคุ้น แต่ว่ากลับนึกไม่ออก แล้วเธอก็ตอบอย่างมีมารยาทว่า “มีค่ะ อยู่ที่ชั้นสี่ แต่ว่าดูเวลาแล้วงานน่าจะเริ่มขึ้นแล้วนะคะ”

ติงยียีพยักหน้าอย่างมึนๆ ดูเหมือนว่าเท้าจะหนักขึ้นมาในทันที ทำได้เพียงแค่ลากขาไปด้านหน้าอย่างช้าๆ พนักงานต้อนรับอีกคนหนึ่งมองแผ่นหลังของเธอ แล้วก็เดินเข้าไปพร้อมกับกระซิบพูดว่า “ทำไมเธอไม่บอกว่าที่ชั้นห้าบริษัทของเย่ซื่อก็จัดงานหมั้นเหมือนกันล่ะ?”