บทที่ 1577 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่1417

ติงยียีส่ายหน้า ยืนเว้นระยะห่างกับเขาโดยไม่รู้ตัว เธอไม่อยากให้เย่ชูหวินเข้าใจผิด มีคนเรียกเธอจากด้านหลัง พร้อมกับส่งข้าวกล่องให้เธอหนึ่งกล่อง

เธอถือข้าวกล่องพลางกะพริบตาปริบๆ “คุณทานอะไรแล้วหรือยัง ทานด้วยกันมั้ย”

เย่ชูหวินไม่มีความอยากอาหารเลย เขาเพิ่งกินยาไป ตอนนี้ในท้องเขาปั่นป่วนมาก แต่เขาไม่อยากปล่อยโอกาสที่จะได้อยู่กับเธอไปแม้แต่ครั้งเดียว เขายิ้มพลางพยักหน้า

ในมุมหนึ่งที่เงียบสงบข้างนอกกองถ่าย ติงยียีเปิดข้าวกล่อง “ว้าว! ดีจัง อาหารเยอะมากเลย!” เธอฉีกฝากล่องอาหารและส่งให้เย่ชูหวิน

เย่ชูหวินรับมา กินบ้างไม่กินบ้าง ทันใดนั้นติงยียีก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ถามว่า “ใช่แล้ว เมื่อก่อนคุณไม่ได้ชอบแข่งรถเหรอ เหมือนจะไม่เห็นคุณเล่นนานแล้วนะ!”

เย่ชูหวินชะงัก จากนั้นก็ค่อยๆฉีกยิ้มออกมา “อยากไปลองดูสักครั้งมั้ย”

ติงยียีนึกขึ้นได้ว่าสมัยตอนตนเองเรียนเคยนั่งบนรถเขารับลมยิ้มร่าก็อดตื่นเต้นไม่ได้ เธอพยักหน้า “ได้เหรอ”

เพราะมีเรื่องที่อยากจะทำ ติงยียีถ่ายภาพยนตร์ได้อย่างราบรื่นรวดเร็วจนทำให้ผู้กำกับแอบแปลกใจ หลังจากเริ่มถ่ายทำช่วงบ่าย มีเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงสำหรับบทของเธอก็ถ่ายเสร็จแล้ว

เย่ชูหวินรอติงยียีอยู่ภายในรถ ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าหัวใจหดรัดตัวไปชั่วขณะ เขาขมวดคิ้ว ดึงกล่องถุงมือมาหยิบยาข้างใน หลังจากกินเข้าไปสองสามเม็ดสีหน้าจึงค่อยๆดีขึ้น

เพิ่งจะเก็บยาเสร็จ หน้าต่างรถก็ถูกเคาะ ติงยียีเข้ามานั่งในรถสวมหมวกพลางบ่นพึมพำว่า “ชิวไป๋ให้ฉันสวมหมวกไว้ตลอดเวลา จะมีคนจำฉันได้ยังไงกัน!”

“อันนั้นก็ไม่แน่” เย่ชูหวินกะพริบตามาทางเธอ รถยนต์ขับบนถนนอย่างมั่นคงราบรื่น ติงยียีมองเห็นช่องเก็บของหน้ารถเหมือนไม่ได้ปิดแน่นสนิทดี กำลังคิดจะยื่นมือไปดันให้แน่นหน่อย มือหนึ่งที่อยู่ข้างๆก็รีบมาดันอย่างรวดเร็ว

มีเสียงเพล้งดังออกมาจากนั้น ทั้งสองต่างก็ตกใจ อากาศค้างนิ่งไปเล็กน้อย ติงยียีรู้สึกผิดขึ้นมา เธอคิดว่าตนเองสนิทสนมกับเย่ชูหวินมาก และอาศัยที่อีกฝ่ายชอบเธอ ดังนั้นเมื่อครู่จึงถือวิสาสะไปดันปิดช่องเก็บของหน้ารถ ลืมไปว่าภายในนั้นอาจจะมีของส่วนตัวเขาเก็บซ่อนไว้

“ขอโทษครับ” เย่ชูหวินเห็นสีหน้าเธอก็รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ อยากจะอธิบายกับเธอแต่กลับไม่รู้จะพูดอย่างไรดี

จนกระทั่งถึงที่หมาย บรรยากาศภายในรถก็ค่อยๆดีขึ้น ติงยียีเดินตามเย่ชูหวินเข้าไปในโรงจอดรถอย่างร่าเริง รถคันหนึ่งในมุมของโรงจอดรถมีผ้าพลาสติกคลุมอยู่

มือของเย่ชูหวินที่วางบนผ้าพลาสติก มองเห็นเส้นเลือดกระตุกได้อยู่รางๆ นิ้วมือของเขาค่อยๆสั่นเล็กน้อย ตั้งแต่ที่รู้ว่าตนเองเป็นโรคหัวใจเขาก็ไม่แตะต้องของเหล่านี้โดยไม่รู้ตัวอีกเลย เขายังไม่อยากตาย

ผ้าพลาสติกถูกเปิดออก ในมือติงยียีถือปลายผ้าพลาสติกมุมหนึ่งอยู่พลางยิ้มให้เขา เย่ชูหวินดึงสติกลับมา ยื่นมือไปดึงปลายผ้าอีกด้านหนึ่ง

.Buell‘sEBR1190คันหนึ่ง รถมอเตอร์ไซค์ขนาดใหญ่จอดตระหง่านอยู่ บอกเล่าถึงอดีตอันรุ่งโรจน์ เย่ชูหวินลูบคลำพื้นผิวบนรถเบาๆ ราวกับสัมผัสได้ถึงความเร็วตอนที่ขับขี่บนถนนในตอนแรก

มีหมวกกันน็อคโยนมาจากด้านข้าง ติงยียียิ้มอย่างดีใจ “พวกเราไปเถอะ!”

เขาค่อยๆก้มศีรษะ คร่อมบนรถมอเตอร์ไซค์ สัมผัสได้ว่าคนข้างหลังนั่งดีแล้ว เขาพูดเบาๆว่า “กอดผมไว้แน่นๆ”

ไม่นาน สองมือจากด้านหลังก็โอบรอบเอวเอาไว้เบาๆ แฝงด้วยความเกร็งเล็กน้อย เขายิ้ม รถพุ่งออกไปเร็วราวกับจรวด ลมแรงในฤดูหนาวพัดทะลุผ่านเสื้อผ้าหนาๆที่แนบกับผิวแน่น ทันใดนั้นติงยียีก็กอดเอวของเย่ชูหวินเอาไว้แน่น ได้ยินเสียงหัวเราะต่ำๆของเขาเบาๆ

รถขับไปบนถนน จนกระทั่งมาจอดข้างๆที่ลานรกร้างว่างเปล่าแห่งหนึ่ง ติงยียีถอดหมวกกันน็อคออก มองเห็นใบหน้าด้านข้างของเย่ชูหวิน รู้สึกว่าสีหน้าอีกฝ่ายขาวซีดเล็กน้อย

“คุณไม่เป็นอะไรนะคะ” ร่างของทั้งสองใกล้ชิดกันมาก ถึงขนาดที่เธอมองเห็นเส้นเลือดฝอยสีเขียวที่อยู่ใต้ลำคอขาวของเย่ชูหวิน

เย่ชูหวินคิดจะหันหน้ามาพูดคุยกับเธอ แต่กลับลืมไปว่าระยะห่างระหว่างทั้งสองคนนั้นใกล้กันมาก ริมฝีปากของเขาเกือบถูผ่านริมฝีปากติงยียี ทั้งสองต่างฝ่ายต่างตกตะลึง

เย่ชูหวินก็อยู่ในท่าเอียงคอมองเธอ หัวใจเต้นรัวเร็วขึ้นมา ลมหายใจเธอสะบัดเบาๆ ทำให้เขายิ่งอยากจะเข้าใกล้มากยิ่งขึ้น

เขาค่อยๆเอียงหน้ามา ค่อยๆเข้ามาใกล้ริมฝีปากสีชมพูสวยหวานนั้น รูม่านตาของติงยียีขยายใหญ่ เธอเอนตัวไปด้านหลัง หลบเลี่ยงริมฝีปากที่กำลังจุมพิตลงมา

เย่ชูหวินไม่ได้รุกต่อ แม้แต่ท่าทางก็ไม่ได้เปลี่ยน ผมหน้าม้าบดบังตาข้างซ้ายเขาไว้ ทำให้มองไม่เห็นสีหน้าเขา ตอนนี้เขาเป็นคนแปลกหน้า ติงยียีลงจากรถอย่างขัดเขิน

เธออย่างหนี เย่ชูหวินกลับไม่ให้โอกาสนี้กับเธอ เขาจับมือเธอไว้ พอแรงเปลี่ยนไป ทำให้เธอต้องหันมาสบตากับตนเองตรงๆ“ทำไม! ในเมื่อคุณไม่ชอบผม ทำไมยังจะออกมากับผม ทำให้ผมไม่ยอมตัดใจ”