บทที่ 1590 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1430

ในกลางโบสถ์มีบาทหลวงรูปหนึ่งที่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและกำลังทำการอธิษฐาน ติงยียีรู้สึกเกรงใจจึงทำท่าจะถอยออกไป แต่อีกฝ่ายกลับหันมาหาเธอแล้วยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

เขาพยักหน้าให้กับติงยียี จากนั้นก็เดินหันไปที่ซุ้มประตูเล็ก ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ แขนเสื้อสีดำของเขาขยับเบา ๆ ใต้แสงเทียน ติงยียีเดินไปยืนนิ่ง ๆ อยู่ในตำแหน่งที่บาทหลวงยืนเมื่อสักครู่ เธอต้องการสถานที่สำหรับพักพิงหัวใจที่ตื่นตระหนกของเธอจริง ๆ ตอนนี้เธอกำลังคิดว่าจะจากไปดีไหม แต่ถ้าจากไปแล้วเธอจะไปที่ไหน เธอก็เหมือนกับนกน้อยที่เหนื่อยล้า ต้องการที่พักพิง แต่กลับพบว่าตัวเองนั้นกำลังอยู่ในกลางทะเลที่ไม่มีที่สิ้นสุด

ทันใดนั้นด้านนอกประตูมีเสียงรถยนต์จอดดังขึ้น แล้วก็มีแสงสว่างส่องเล็ดลอดผ่านประตูที่ปิดไม่สนิทเข้ามา เธอหันไปมองด้วยความสงสัย ประหลาดใจที่ดึกขนาดนี้แล้วยังมีคนมาที่โบสถ์อีก

“คุณชาย” เย่ป๋อช่วยเขากางร่ม บอดี้การ์ดที่อยู่ด้านหลังช่วยเขาปิดประตูหลังจากที่เห็นเขาเข้าประตูไปแล้ว

เยเนี่ยนโม่มองดูแสงเทียนริบหรี่ที่แกว่งไปมา เขาเดินไปที่แท่นอธิษฐาน แก้วกระจกสีสันที่อยู่ด้านหลังไม้กางเขนบนแท่นอธิษฐานเป็นรอยจุดด่างดำด้วยคราบน้ำฝน ติงยียีนั่งอยู่ในห้องเล็ก ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ เธอแปลกใจมาก ที่แท้เย่เนี่ยนโม่ก็นับถือศาสนาคริสต์เช่นกัน เธอมองเขายืนนิ่ง ๆ อยู่ตรงกลางโบสถ์ ใบหน้าเงยขึ้นช้า ๆ แสงเทียนยืดเงาร่างของเขาให้ยาวขึ้น

ติงยียีผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่จู่ ๆ กลับเห็นร่างของเขามีการขยับขึ้น และยกเท้าเดินมาทิศทางของตัวเอง ระยะห่างยิ่งใกล้ หัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นแรงมากขึ้น

เย่เนี่ยนโม่เดินเข้าไปในห้องสารภาพบาปอย่างเงียบ ๆ เสื้อกันลมสีดำบนร่างของเขายังคงพกความเย็นยะเยือก เขาเงียบอยู่ครู่หนึ่ง และเสียงโทนต่ำก็ดังขึ้นในโบสถ์ที่ว่างเปล่า

“ข้าแต่พระบิดา ข้าพระองค์ได้กระทำบาป” เขากล่าวเบา ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับพึมพำให้กับคนรักฟัง “ถ้าหากพระบิดาเห็นคำสารภาพของข้าพระองค์ อย่างนั้นก็ขอให้เธอกลับมา”

ในโบสถ์ที่เงียบสงบราวกับมีเพียงลมหายใจของเขา เขายืนอย่างเงียบ ๆ เว้นวรรคอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นถึงได้กล่าวต่อ：“ต่อให้พระบิดาจะมองไม่เห็นก็ไม่เป็นไร ข้าพระองค์จะต้องหาเธอให้เจอแล้วพากลับมา ติงยียีคุณหนีไปไหนไม่พ้นหรอก”

เขาไม่ได้พูดอะไรต่ออีก เพราะว่าในหัวใจของเขาไม่กระสับกระส่ายแล้ว แม้แต่เรื่องคืนนี้เขายังรู้สึกน่าขำชะมัด หรือว่าจนปัญญาถึงขั้นต้องมาขอให้พระเจ้าช่วยตามหาแล้ว?

เขาจ้องมองไปยังนางฟ้าผู้สงบบนจิตรกรรมฝาผนังด้วยแววตาขรึมครู่หนึ่ง จากนั้นหันหลังยกเท้าเดินจากไป ประตูถูกเปิดอีกครั้ง น้ำฝนสาดความชื้นเข้ามา แสงเทียนก็ยิ่งแกว่งแรงไปมา นางฟ้าดูเหมือนกำลังยิ้ม และก็ดูเหมือนกำลังเศร้าในเวลาเดียวกัน

จนกระทั่งทุกอย่างกลับคืนสู่ความสงบ ฝนด้านนอกก็ดูไม่สมจริงสักเท่าไหร่ ประตูห้องสารภาพบาปถูกเปิดออก ติงยียีจับราวประตูไว้แล้วเดินออกมา

เธอรับรู้สึกถึงแววตาของเย่เนี่ยนโม่ นั่นคือความเกลียดชัง นั่นคือความทุกข์ที่ขจัดออกไปจากใจไม่ได้ เธอเหมือนกับแมวที่ถูกล่ามด้วยโซ่ ความอิสระในตอนนี้มีไว้สำหรับการกักขังที่เข้มงวดในวันข้างหน้า

คืนที่ฝนโปรยปรายยังคงดำเนินต่อไป คืนนี้จะมีคนกี่คนที่นอนไม่หลับ จะมีคนกี่คนที่ทุกข์ทรมาน

ยามเช้าตรู่ ปารีสถูกฝนชะล้างจนขาวสะอาด ในสระน้ำของโรงแรม ผิวน้ำที่สีฟ้าสดใสทำให้คนรู้สึกอารมณ์ดี ร่างหนึ่งที่กำยำกำลังว่ายน้ำอยู่ในสระ ทำให้น้ำเกิดการกระเซ็นเล็กน้อย การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและท่วงท่าที่ได้มาตรฐาน

“เกลียดลูกศิษย์ของAlinคนนั้นจริง ๆ มาแย่งเอเลนไป กังฟูของเธอช่างน่ากลัวจริง ๆ” อลิซวางเท้าลงในน้ำที่เย็นจนกลายเป็นคลื่นกระจาย และก็บ่นพึมพำกับเพื่อนสนิทของตัวเอง

“ลูกศิษย์คนนั้นช่างน่ารังเกียจก็จริง แต่ฉันรู้สึกว่าหน้าตาของเธอสวยมาก สวยแบบคนตะวันออก” หญิงสาวอีกคนหนึ่งพูดด้วยภาษาฝรั่งเศสอย่างยากลำบาก เธอเป็นคนรัสเซีย การพูดฝรั่งเศสด้วยการม้วนลิ้นเป็นอะไรที่ค่อนข้างยาก

ไม่ไกลออกไป มีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่บนน้ำตื้น จากนั้นก็เดินขึ้นจากสระอย่างช้า ๆ หน้าตาที่หล่อเหลา รูปร่างเกินมารตฐาน ทำให้แววตาของอลิซกับเพื่อนต่างมองตามหลังไป

เย่เนี่ยนโม่ว่ายน้ำเสร็จ ก็มาที่ห้องอาหาร สาเหตุที่เขาเลือกโรงแรมนี้ อย่างแรกคือคฤหาสน์ของAlinอยู่ตรงชั้นบนของโรงแรมนี้ และโรงแรมนี้เป็นทรัพย์สินของAlin เขาจะได้สะดวกในการสืบหาข้อมูล อีกหนึ่งสาเหตุเป็นเพราะตอนนั้นติงยียีเคยปรากฏตัวอยู่ที่นี่

เขาหยิบเมนูอาหารมา แล้วทำการเปิดดู กลับพบว่าเมนูบนนั้นที่เขียนว่า ‘น้ำลูกท้อ’ ถูกขีดทิ้ง พนักงานเสิร์ฟเห็นสายตาของเขาที่จดจ่ออยู่กับเมนูอาหารอยู่นานสองนาน จึงอธิบายให้เขาฟังอย่างใจดี “นิสัยเจ้านายของพวกเราค่อนข้างแปลกประหลาด รู้ว่าลูกศิษย์คนใหม่ไม่ชอบน้ำลูกท้อ ดังนั้นจึงให้โรงแรมหยุดขายทุกสิ่งที่เกี่ยวกับลูกท้อ”

เย่เนี่ยนโม่พยักหน้า และก็สั่งอาหารง่าย ๆ มาหนึ่งชุด ถ้าหากว่ามีเงินทองที่มากพอ อย่างนั้นก็ใช้ชีวิตในฝรั่งเศสได้ เย่เนี่ยนโม่นั่งอยู่ข้าง ๆ ชายหนุ่มที่อยู่หน้าแล็ปท็อปที่กำลังทำการรายงาน

“คุณชายเย่ครับ มีความเป็นไปได้ค่อนข้างน้อยที่คุณติงยียีจะอยู่ในอเมริกาครับ ต้องการจะหาต่อหรือไม่ครับ”

สักพักมีเสียงดังขึ้น “หาต่อไป!”

หน้าจอที่มืดดับลงอย่างฉับพลัน ในใจเขาหงุดหงิด ผู้หญิงคนนั้นไปไหนกันแน่ เขาวางแล็ปท็อปลง คิ้วขมวดแน่น ทันใดนั้นที่นอกหน้าต่างก็มีเด็กสาวน้อยผิวสีที่กำลังวิ่งเล่น ได้ทำไอศกรีมในมือตกลงพื้นเนื่องจากแรงสั่นสะเทือน เธอตกใจ จากนั้นก็กลายเป็นเสียงร้องไห้ที่สะเทือนฟ้าสะเทือนดิน

ไอศกรีมแท่งสีชมพูได้ยื่นมาที่หน้าของเธอ เย่เนี่ยนโม่เห็นเธอหยุดร้องไห้แล้ว จึงหันหลังจะจากไป เด็กสาวน้อยผิวสีจึงยิ้มขึ้นแล้วกล่าวว่า ：“พี่ชายมีสีผมที่คล้ายกับพี่สาวลูกศิษย์คุณปู่Alinเลย”

เย่เนี่ยนโม่จึงหยุดชะงักเท้าอยู่ตรงนั้น ตลอดทั้งช่วงเช้า ในหัวของเขาเต็มไปด้วยเรื่องราวลูกศิษย์คนนั้นของAlin เธอเป็นใครกันแน่

ในห้องสวีทของโรงแรม ดวงตาที่ขี้เล่นของเย่เนี่ยนโม่ นิ้วมือที่เรียวยาวกำลังถือเล่นอยู่กับสร้อยคอเพชร “ไปสืบลูกศิษย์ของAlinมาให้ละเอียด”

“ครับ คุณชาย!” เย่ป๋อรับคำสั่งทันที ในใจของเขาก็มีความสงสัย เงาที่คล้ายกับแพนด้าที่เขาเคยเห็นในวันนั้น ยังคงคาใจเขามาตลอด