บทที่ 1589 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1429

พ่อบ้านที่อยู่นอกประตูรีบเดินเข้ามา เย่เนี่ยนโม่ถามขึ้นอย่างเคร่งขรึม：“เกิดอะไรขึ้น”

พ่อบ้านสีหน้าลนลาน แต่กลับก้มหน้า เมื่อสักครู่ท่านนายเย่เพิ่งจะกำชับว่าไม่ให้บอกคุณชาย เย่เนี่ยนโม่ขมวดคิ้วหนึ่งข้างขึ้น แล้วเพิ่มเสียงให้สูงขึ้น “พูด!”

“คุณอ้าวเสว่เจ็บท้อง แพทย์ชาวอเมริกันตอนนี้ลางานไม่ได้อยู่บ้านตระกูลเย่” พ่อบ้านรีบกล่าวขึ้น เย่เนี่ยนโม่ปิดประตูดังปัง ใช้เวลาห้านาทีในการสวมใส่เสื้อผ้า แล้วก็เดินตรงไปที่ห้องของอ้าวเสว่ จากนั้นสั่งกำชับ “ไล่ผู้หญิงที่อยู่ในห้องของผมออกไปจากบ้านตระกูลเย่”

อ้าวเสว่เห็นเย่เนี่ยนโม่ น้ำตาก็รื้นขึ้นเบ้าตาอย่างรวดเร็ว “ทำอย่างไรดีเนี่ยนโม่ ลูกของพวกเราอาจจะมีอันตราย”

เย่เนี่ยนโม่ก้าวมาด้านหน้าอย่างเงียบ ๆ แล้วโอบกอดเธอไว้ จากนั้นรับสั่งขึ้น：“เตรียมรถ”

รถได้มุ่งหน้าไปที่โรงพยาบาล อ้าวเสว่กุมแขนของเย่เนี่ยนโม่ไว้แน่น ลมหายใจของเธอแผ่วเบา “เดิมทีฉันคิดไว้แล้ว รอให้คลอดลูกแล้วฉันก็จะจากไป จะไม่สร้างปัญหาให้คุณกับน้องสาวอีก ถึงแม้ว่าฉันกับเธอจะมีประสบการณ์ในการเติบโตที่แตกต่างกัน แต่ถึงอย่างไรเธอก็เป็นน้องสาวของฉัน”

ในที่สุดแววตาที่เย่เนี่ยนโม่มองดูเธอก็มีความอ่อนโยนลง เขาจับฝ่ามือของเธอเบา ๆ “ไม่ต้องคิดมาก นี่ก็ใกล้จะถึงโรงพยาบาลแล้ว”

ระหว่างทาง โทรศัพท์เย่เนี่ยนโม่ได้ดังขึ้น เขาจึงกดเปิดลำโพง “คนของเราที่อเมริกาเหมือนจะได้บ่อแสของคุณติงยียีครับ”

แล้วรถก็ได้หยุดจอดข้างทางกะทันหัน อ้าวเสว่มองเย่เนี่ยนโม่ที่เดินจากไปเร็วดุจดาวตก แววตาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือก เธอลุกขึ้นนั่ง แววตาแห่งความเจ็บปวดค่อย ๆ กลายเป็นความเย็นชา มือสองข้างก็ได้ดึงออกจากหน้าท้อง คนขับรถทำการสตาร์ทรถเพื่อที่จะมุ่งไปโรงพยาบาล อ้าวเสว่จึงกล่าวขึ้นอย่างเย็นชา ：“ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว กลับบ้านตระกูลเย่”

ณ ปารีส ติงยียีตามหาของไปทั่ว เอเลนจึงถามขึ้นด้วยความสงสัย：“คุณเป็นอะไร กำลังหาอะไรอยู่”

“เห็นหนังสือนิทานของฉันไหม ฉันวางไว้บนโต๊ะ” ติงยียีสีหน้ากระวนกระวาย จนเกือบจะร้องไห้ออกมา นั่นเป็นสิ่งปลอบใจของเธอเพียงสิ่งเดียวของการอยู่ต่างประเทศ

“เมื่อสักครู่มีพนักงานทำความสะอาดได้มาถามผมอยู่นะ” เอเลนเห็นท่าทีที่ลนลานของเธอ ในใจก็เกิดความทรมานใจ เขารู้สึกจริงจังกับติงยียีจริง ๆ แต่ใครให้ตัวเองก่อวีรกรรมไว้ก่อนหน้านี้ล่ะ แต่ก็ไม่เป็นไร ขอเพียงติงยียียังอยู่ที่ฝรั่งเศส เขาจะต้องทำให้เธอรู้สึกถึงความโรแมนติกของชายชาวฝรั่งเศสให้ได้

เขาเพิ่งจะออกจาประตูไป สาวใช้ก็รีบเรียกเขาให้หยุดลง “คุณเอเลนคะ มีผู้ชายชาวจีนคนหนึ่งต้องการพบคุณติงยียีค่ะ”

มาพบติงยียีอย่างงั้นเหรอ? เอเลนโบกมือให้คนรับใช้ถอยไป พลางครุ่นคิดในใจ หรือว่าจะเป็นเจ้าของหนังสือนิทาน? เขาเดินไปที่ห้องรับแขกตามที่สาวใช้ได้บอกไว้ ที่หน้าห้องรับแขกมีชายชาวจีนรูปร่างผอมบางนั่งอยู่

ชายหนุ่มพูดด้วยภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่ว：“ขออนุญาตถามว่าพวกท่านเคยเจอติงยียีหรือไม่ครับ ก่อนหน้านี้ไม่นานเธอเพิ่งจะมาเดินแบบที่นี่”

เอเลนมองสำรวจเขา ไม่อาจปฏิเสธว่าชายหนุ่มคนนี้มีหน้าตาที่หล่อเหลาเอาการอยู่ นอกจากร่างกายที่ดูอ่อนแอไปหน่อยแล้ว นอกนั้นภายนอกดูโดดเด่นมาก เขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย หรือว่านี่จะเป็นสเปคที่ติงยียีชอบ ชายชาวฝรั่งเศสมีส่วนไหนที่ไม่ดี!

เขาไม่อยากให้ติงยียีกลับประเทศจีนไปกับชายหนุ่มคนนี้ จึงได้โกหกไปว่า “ติงยียีอะไรของคุณ ผมจำไม่ได้ พักนี้ไม่มีคนจีนมาที่นี่ อีกอย่างพื้นที่ของAlinไม่ใช่ที่ใคร ๆ อยากจะเข้ามาก็เข้ามาได้ง่าย ๆ”

เย่ชูหวินพยักหน้า ในใจเกิดความผิดหวังจนยากจะปกปิด เขารู้สถานที่ที่ติงยียีเคยไป ดังนั้นสถานที่แรกที่เลือกมาก็คือฝรั่งเศส ถ้าหากว่าไม่เจอ อย่างนั้นเธอจะไปอยู่ที่ใดกัน

เขาพยักหน้าบอกขอบคุณ จากนั้นก็หันหลังจากไป เอเลนมองดูแผ่นหลังที่อ้างว้างของชายหนุ่ม ในใจเกิดความกังวล เขากลับไปที่ห้องออกแบบที่ติงยียีชอบอยู่เป็นประจำ ในห้องเต็มไปด้วยผลงานการออกแบบของติงยียี แต่ว่ากลับว่างเปล่าไร้เงาคน

หรือว่าเธอออกไปแล้ว? ถ้าหากว่าสองคนนั้นได้เจอกันก็คงจะต้องจบกัน เขาตบโต๊ะแล้ววิ่งออกไป ติงยียีงมาหาหนังสือนิทานในถังขยะที่อยู่ประตูหลังคฤหาสน์ เมื่อสักครู่เธอหาทั่วบริเวณคฤหาสน์แล้ว ได้พบกับพนักงานทำความสะอาดคนหนึ่ง พนักงานทำความสะอาดบอกว่าหนังสือนิทานนั้นค่อนข้างเก่าชำรุด นึกว่าไม่เอาแล้วก็เลยทิ้งไป

เธอตามหาจนน้ำตาไหลออกมา ในใจกระวนกระวายสุดขีด ทันใดนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นมองไปทางระยะไกลที่เหมือนรู้สึกราง ๆว่ามีเงาคนได้เดินผ่านไป

เงาคนนั้นช่างเหมือนกับเย่ชูหวินมาก เธอลืมตัวจนตะโกนออกไป “ชูหวิน!”

“ติงยียี!” ด้านหลังมีเสียงของเอเลนหายใจหอบวิ่งเข้ามาที่ด้านหน้าของเธอ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงลนลาน ：“ผมหาหนังสือนิทานของคุณเจอแล้ว”

“อยู่ที่ไหน!” ติยียีกระโดดด้วยความดีใจ รีบกระชากดึงแขนของเขา “เร็ว รีบพาฉันไปเร็ว”

เอเลนเหลือบมองไปยังร่างที่อยู่ไกล ๆ ยิ้มแล้วดึงแขนของติงยียีเดินเข้าไปข้างใน “จะพาคุณไปเดี๋ยวนี้”

เย่ชูหวินที่ยืนอยู่ตรงกลางลานจัตุรัส คนรอบข้างเดินผ่านไปมา เขามองไปทางถังขยะด้วยความมึนงง เมื่อสักครู่เขาได้ยินคนเรียกเขาว่า “ชูหวิน” ใช่ไหม

เขายืนอย่างเงียบ ๆ ราวกับสัตว์ร้ายที่หาทางกลับบ้านไม่เจอ สักพักเขาก็ยิ้มเยาะตัวเอง บางทีอาจเป็นเพราะคิดถึงเธอมากเกินไป ดังนั้นจึงทำให้เกิดภาพหลอนที่น่าขำเช่นนี้ เขาส่ายหน้า แล้วรีบเดินทางไปยังประเทศอื่นเพื่อตามหาคนที่อยู่ในใจคนนั้น

เย่เนี่ยนโม่นั่งอยู่ในห้องประชุม การเดินทางไปอเมริกาครั้งนี้ก็เหมือนคว้าน้ำเหลวอีกตามเคย เขาจึงบินจากอเมริกาตรงมายังฝรั่งเศส ระหว่างนั้นได้นอนหลับอยู่บนเครื่องบินเพียงไม่กี่ชั่วโมง