บทที่ 1588 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1428

ในพงหญ้า อ้าวเสว่พลิกหาสร้อยคอไปทั่ว ทันใดนั้นมีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นด้านหลัง เธอตกใจแล้วหลบไปอยู่หลังเสาข้าง ๆ เหยนหมิงเย้าประคองสาวชาวต่างชาติคนหนึ่งเข้าไปในโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว

เธอมองท่าทางที่ลนลานของเขา ในใจพึมพำ “นั่นใคร ทำไมเธอถึงมาอยู่กับเหยนหมิงเย้าได้” ความคิดเช่นนี้แวบเข้ามาในสมองเพียงครู่เดียว แล้วก็หายไปสิ้น

เธอหันหลังเดินไปข้างนอก มีเสียงฝีเท้าดังก้าวเร็วเดินตามหลังของเธอ เหยนหมิงเย้ามองเธอด้วยความโมโห ตอนที่เขาเข้ามาในโรงพยาบาลนั้นก็เห็นเธอกำลังหาของอยู่ที่พงหญ้าแล้ว จึงจงใจส่งเสียงดังเพื่อดึงดูดความสนใจจากเธอ

เขาไม่กล้าคิดว่าเธอจะวิ่งตามมาไหมมาถามตัวเองว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร หวังเพียงแค่สายตาของเธอจะหยุดมองดูสักพัก แต่ความจริงก็ประจักษ์แล้วว่านี่ช่างเป็นความคิดที่น่าขำมาก

“ปล่อย” อ้าวเสว่เอ่ยปากก่อน เพราะว่าเธอมองเห็นแสงระยิบจากการสะท้อนของแสงแดดในพงหญ้า เป็นสร้อยคอ! เหยนหมิงเย้าคิดแต่เพียงว่าเธอไม่อยากอยู่กับตัวเอง เขากล่าวด้วยเสียงที่แหบพร่า “จะมองผมสักหน่อยไม่ได้เลยเหรอ ครั้งก่อนที่ขาเจ็บหายดีหรือยัง”

อ้าวเสว่สะบัดมือทิ้งอย่างหมดความอดทน “คนที่รู้จักประเมินตัวเองคือคนที่ฉลาด คุณดูเย่เนี่ยนโม่สิเป็นคนระดับไหน แล้วคุณเป็นคนระดับไหน แต่งกับเขามีคนใช้ให้เรียกใช้ตั้งมากมาย ส่วนคุณทำได้ไหม”

เหยนหมิงเย้ามองเขาอย่างเงียบ ๆ “คุณไม่ใช่ผู้หญิงที่คิดอะไรตื้น ๆ แบบนั้น”

“ฉันเป็นคนแบบนั้น ดังนั้นอย่าได้มาตอแยฉันอีก” อ้าวเสว่พูดให้ตัวเองดูแย่ เพื่อให้เหยนหมิงเย้าปล่อยมือ ในใจเธอเริ่มจะเชื่อแล้วด้วยซ้ำว่าตัวเองที่รักเกียรติยศเงินทองนั้นต่างหากคือตัวตนที่แท้จริง

เหยนหมิงเย้าทอดถอนใจ “รถอยู่ตรงไหน เดี๋ยวผมไปส่ง”

ความไม่ลดละของเขาทำให้อ้าวเสว่ยิ่งโกรธ เธอแกะตัวเขาออก แล้ววิ่งไปที่พงหญ้าหยิบสร้อยคอขึ้นแล้วตะคอกใส่เขา “รู้ไหมว่าฉันกำลังหาอะไรอยู่ กำลังหาสร้อยเส้นนี้ไงเล่า เย่เนี่ยนโม่โยนมันทิ้ง ฉันจึงตามหากลับมา นี่มันมีค่ามากแค่ไหนคุณรู้ไหม คนจนอย่างคุณมีปัญญาซื้อไหม!”

เหยนหมิงเย้าเองก็โมโห เขาเหลือบมองสร้อยคอแวบหนึ่ง แล้วค่อยหันไปมองเธอซึ่งในสายตานั้นเต็มไปด้วยความผิดหวัง “ในเมื่อเงินทองนั้นสำคัญกับคุณมาก อย่างนั้นก็คว้าไว้ให้ดี ๆ เพราะว่าคว้าเงินทองง่ายกว่าการมัดตัวเย่เนี่ยนโม่”

เขาจากไปแล้วจริง ๆ อ้าวเสว่มองแผ่นหลังของชายเพียงคนเดียวที่รักเธอในโลกนี้ แล้วก็เดินจากไปในทิศทางตรงกันข้าม เธอรักเย่เนี่ยนโม่ ข้อนี้จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

ซางหัวลูบอยูที่ลำคอแล้วเดินออกมาจากโรงพยาบาล และเห็นเข้าพอดีกับแผ่นหลังของเหยนหมิงเย้าที่กำลังจากไป เธอหลบอยู่ที่มุม มองดูสีหน้าของอ้าวเสว่จากนั้นก็พึมพำ “สองคนนี้มีความสัมพันธ์อะไรกัน”

อ้าวเสว่เดินไปถึงลานจอดรถ และคนขับรถตระกูลเย่ยังคงรออยู่ตรงนั้น เธอก็ไม่พูดไม่จาอะไร เดินเข้าไปในรถแล้วสั่งว่า “ออกรถ!”

“ไม่รอเสี่ยวหัวหรือครับ” ปกติคนขับรถเข้าขากันได้ดีกับสาวใช้ ดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะออกหน้าช่วยซางหัว

อ้าวเสว่มองเขาอย่างเย็นชา เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเวลานี้เธอถึงมีอารมณ์ฉุนเฉียวได้ขนาดนี้ “ฉันบอกให้ออกรถนายไม่ได้ยินหรือไง!”

บ้านตระกูลเย่มักจะเงียบสงัดในเย็นค่ำคืน เย่เนี่ยนโม่อยู่ที่ห้องหนังสือตลอดทั้งคืน อ้าวเสว่รู้ว่าคืนนี้เขาจะต้องนอนที่ห้องหนังสือ

เธอเดินไปเดินมาที่หน้าประตู ในมือถือสร้อยเส้นนั้นไว้ เย่เนี่ยนโม่รู้ว่าเธออยู่ด้านนอกประตู แต่กลับไม่บอกให้เธอรู้ ใจของเขาตอนนี้ได้หายไปพร้อมกับสร้อยคอเส้นนั้นแล้ว

ยามค่ำคืนดึกสงัดลง เย่เนี่ยนโม่อาศัยฤทธิ์แอลกอฮอล์ในการช่วยให้หลับ อ้าวเสว่ย่องเบา ๆแล้ว เข้ามาในห้อง เธอหยิบขวดสุราที่อยู่ข้างเท้าของเย่เนี่ยนโม่ออกเบา ๆ

เธอมองใบหน้าที่หลับใหลของเขา มีเพียงเวลานี้เท่านั้นที่เขาจะดูอ่อนโยนลง และไม่มีความเมินเฉยในสายตาที่เย็นชา

เธอมองเย่เนี่ยนโม่เงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นถึงได้วางสร้อยคอนั้นลงที่ข้างหัวเตียงของเขา สร้อยคองดงามมากภายใต้แสงไฟ แต่เธอกลับไม่สนใจสร้อยคอที่แพงและงดงามเช่นนี้

“รักฉันให้ดี ๆ เถอะเย่เนี่ยนโม่” เธองึมงำเบา ๆ แล้วลุกขึ้นไปปิดไฟ

วันรุ่งขึ้น เย่เนี่ยนโม่ยังคงนั่งอ่านหนังสือพิมพ์หน้าเศรษฐกิจ พ่อบ้านยืนรอรับคำสั่งอยู่ข้าง ๆ เขา สักพักเขาก็วางหนังสือพิมพ์ลง “พรุ่งนี้ผมจะไปฝรั่งเศสสักรอบ”

“หลานชาย ทำไมถึงกะทันหันอย่างนี้ล่ะ ย่ายังอยากให้แกบำรุงร่างกายอยู่เลย” ฝู้เฟิ่งหยีมองหลานชายคนนี้ด้วยความสงสารเอ็นดู ยังหนุ่มยังแน่นขนาดนั้นก็ต้องบินรอบโลกเทียวไปเทียวมา

แต่คำพูดของเขากลับทำให้อ้าวเสว่ตกใจเล็กน้อย ตามนิสัยของเย่เนี่ยนโม่ไม่มีทางที่จะเปิดเผยตารางการเดินทางของตัวเองโดยไม่มีสาเหตุ เธอหันมองไปทางเย่เนี่ยนโม่ อีกฝ่ายก็สบตากลับมาครู่หนึ่ง ก็ยิ่งทำให้เธอมั่นใจในความคิดของตาเอง ซางหัวที่เห็นการปฏิสัมพันธ์ของสองคนนี้แล้ว แทบจะกัดฟันแหลก ที่เธอกล้าท้าทายกับอ้าวเสว่อย่างเปิดเผย เพราะรู้ว่าคุณชายไม่ได้ชอบผู้หญิงคนนี้ ถ้าหากว่าคุณชายมีปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปกับเธอ อย่างนั้นเธอก็คงต้องหมดกัน

เมื่อทานอาหารเช้าเสร็จซางหัวก็ประคองท่านนายเย่ไปเดินเล่น แล้วกล่าวอย่างเป็นกังวลว่า ：“ท่านนายเย่คะ คุณชายนั้นเหมือนกับนายท่านมากจริง ๆเลย วันๆทำแต่งานจริงๆ”

ฝู้เฟิ่งหยีเองก็รู้สึกใจหาย “ใช่สิ ถ้าตอนนั้น เชินหลินไม่ได้พบกับชีหรั่นเด็กคนนั้น ฉันยังคิดว่าเขาจะใช้ชีวิตแบบนี้ไปตลอดชีวิตแล้ว”

ซางหัวหัวใจกระตุก “หวังว่าคุณชายจะมีลูกกับคุณอ้าวเสว่ให้มาก ๆ เช่นนี้ท่านนายเย่จะได้เป็นท่านทวด นี่เป็นพรแห่งความสุขที่ยิ่งใหญ่เลยค่ะ”