บทที่ 1599 สาวใช้ของคุณชายเย่ 1439

ในที่สุดติงยียีก็เงยหน้าขึ้นมองเธอ " ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยฉันออกไปจากที่นี่เถอะค่ะ คุณเป็นถึงยายของเขา เขาต้องฟังคนอยู่แล้ว "

ฝู้เฟิ่งหยีส่ายหน้า " เด็กน้อย เธอคงยังไม่เข้าใจสินะ เนี่ยนโม่ไม่ยอมปล่อยเธอไปหรอก นิสัยนี้เขาถอดออกมาจากพ่อของเขาเลยล่ะ "

ทั้งสองคุยเรื่องสัพเพเหระกันอยู่นาน ฝู้เฟิ่งหยีทำสีหน้าที่ดูเมตตาและโอบอ้อมอารี แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ติงยียีกล้าชะล่าใจแต่อย่างใด เธอยังคงมองเธอด้วยสายตาที่ระมัดระวัง

ฝู้เฟิ่งหยีหัวเราะโดยไม่ใส่ใจ " ฉันรู้เรื่องของเธอหมดแล้ว เอาแบบนี้ก็แล้วกัน เธอก็อยู่บ้านตระกูลเย่ไป เป็นคนใช้ของตระกูลเย่ คืนเงินหมดเมื่อไหร่ เธอก็ออกจากที่นี่ได้เมื่อนั้น เมื่อถึงเวลานั้นแล้วฉันจะจัดการเนี่ยนโม่เอง "

พ่อบ้านที่ยืนอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้วเล็กน้อย คุณท่านเป็นคนที่ฉลาดเฉลียวและรอบคอบ คุณชายคงไม่ยอมปล่อยติงยียีไปแน่ๆ แต่ยังไงเย่ชูหวินเองก็ไม่ยอมวางมือจากติงยียีเช่นเดียวกัน การที่จะแก้สถานการณ์นี้ได้ก็มีเพียงการตัดสินใจของติงยียีเท่านั้น

แต่ถ้าติงยียีไม่เลือกคุณชาย ยังไงเสียคุณชายก็ไม่ยอมวางมือแน่ ดังนั้นการที่จะให้ติงยียีแก้สถานการณ์นี้ยังไงแล้วอยู่ที่นี่ ก็คงมีวิธีเดียวก็คือต้องให้เธอตกลงปลงใจยอมที่จะเป็นคนใช้อยู่ที่บ้านตระกูลเย่นี้เท่านั้น

" ฉันตกลงค่ะ " ติงยียีก้มหน้าลงคุณคิดสักพัก พอเงยหน้าขึ้นอีกครั้งแล้วทำสีหน้าที่ดูมุ่งมั่น ฝู้เฟิ่งหยีพยักหน้าแล้วพูดต่อว่า " ไปเถอะ "

ในขณะที่พ่อบ้านนำทางไป ไม่นานติงยียีก็มาถึงโถงใหญ่ ตอนนี้สถานการณ์ในโถงใหญ่มาถึงขั้นเดือดจัดพอดี ใบหน้าเย่ชูหวินกับเย่เนี่ยนโม่ได้แผลทั้งสองคน เย่ชูหวินก็โกรธจนตะโกนออกมา เตรียมเงื้อมกำปั้นดิ่งตรงไปยังเย่เนี่ยนโม่ " หยุดเดี๋ยวนี้! " จากนั้นก็มีเสียงของใครบางคนตะโกนึ้นมาสองคนใครบางคนโผเข้าหาเย่เนี่ยนโม่ทันที

เย่เนี่ยนโม่ตกใจ จึงรีบคว้าตัวคนที่รัดตัวอยู่หลบไปอีกฝั่ง ทำให้สองคนนั้นที่อยู่ด้านหลังกระแทกเข้ากับโต๊ะน้ำชาจึงจะยอมหยุด อ้าวเสว่ใช้แขนทั้งสองโอบรอบตัวเย่เนี่ยนโม่ เธอถามด้วยความกังวล " คุณบาดเจ็บหรือเปล่าคะ? คุณโอเคไหม? "

เย่เนี่ยนโม่ขมวดคิ้วเล็กๆ เหมือนเมื่อกี้เขาจะได้ยินเสียงของติงยียีด้วย เขาจึงเสียสมาธิไปชั่วขณะ สายตาของเขามองผ่านผู้คนตรงนั้นออกไป ก็เห็นติงยียีที่ยืนอยู่บนบันได

อ้าวเสว่เห็นว่าไม่มีใครตอบ เธอจึงเงยหน้าขึ้นภายใต้อ้อมกอดของเขา และมองไปที่รูปหน้าที่เด่นชัดราวกับภาพวาด แต่สายตาของเขาก็จดจ้องไปที่มุมใดมุมหนึ่ง เธอไม่พอใจอย่างรุนแรง ถึงขนาดนี้แล้ว เขาก็ยังจะเอาแต่สนใจติงยียี

ติงยียีมองทั้งสองที่โอบกอดกัน ใจของเธอก็เจ็บปวดมาก อารมณ์ในตอนนี้เหมือนอยากจะร้องตะโกนแล้วพุ่งไปที่พวกเขาทั้งสองเพื่อจับแยกกัน แต่ในความเป็นจริงแล้วเธอแค่ก้าวขาเดินไปข้างหน้าเรื่อยๆ ก็เท่านั้น

สายตาเย่ชูหวินเป็นประกายขึ้นมา เขาสาวเท้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าเธออย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ยื่นมือขึ้นเพื่อจับข้อมือของเธอเอาไว้ " ไปกับผมเถอะนะ "

และมือของติงยียีก็ถูกดึงไปข้างหน้าตามแรงที่เขาดึง และอีกมือหนึ่งของเธอกลับถูกเย่เนี่ยนโม่ที่อยู่ข้างๆ ดึงอย่างแรง เย่เนี่ยนโม่ปล่อยอ้าวเสว่ และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา " นายพาเธอไปไม่ได้หรอก "

เย่ชูหวินหันมาด้วยความโมโห พร้อมแยกเขี้ยวยิงฟันและพูดต่อว่า " งั้นนายก็คอยดูว่าฉันจะพาเธอออกไปจากที่นี่ได้ไหม "

" ชูหวิน " ติงยียีเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีแววตาที่ยังคงดุดันอยู่ มันช่างดูราวกับสิงโตที่กำลังบาดเจ็บ ทันใดนั้นเธอจึงเอียงตัวไปด้านหน้าและเขย่งเท้า จากนั้นก็ใช้ริมฝีปากจุมพิตเบาๆที่มุมปากของเย่ชูหวิน

เย่ชูหวินชะงักไป สีหน้าความโกรธเกลียดของเขายังไม่หายไปด้วยซ้ำ ข้อมือของติงยียีก็ถูกกระชากไปอยู่ในอ้อมกอดของเย่เนี่ยนโม่อย่างรวดเร็ว

เย่เนี่ยนโม่แทบบ้าแล้ว เธอทำแบบนี้ได้ยังไง เธอกล้าจูบผู้ชายคนต่อหน้าเขาเชียวหรือ นิ้วโป้งของเขาเช็ดไปที่ริมฝีปากของเธออย่างหนักหน่วง

ติงยียีรอให้เขาบ้าคลั่งในความเงียบ ริมฝีปากที่ถูกถูไปถูมาของเธอแดงราวเลือดสีแดงสด เมื่อเย่ชูหวินดึงสติกลับมาได้ ใจของเขาก็เดือดปุดๆ เตรียมที่จะพุ่งไปเพื่อแย่งเธอกลับมา

" ชูหวินคุณไปเถอะค่ะ " ติงยียีพูดขึ้นในขณะที่เย่เนี่ยนโม่ทำท่าจะยั้งมือ เธอไม่ได้ขัดขืน แต่หันไปพูดกับเย่ชูหวินด้วยท่าทีที่ใจเย็น " ฉันตัดสินใจจะอยู่เป็นคนใช้ที่ตระกูลเย่ "

คนที่อยู่รอบข้างต่างตกใจ เย่เนี่ยนโม่ขมวดคิ้ว " ใครอนุญาตให้เธอทำแบบนี้กัน? "

ติงยียีไม่มองเขา แต่อาศัยจังหวะที่เขาตกใจแล้วผ่อนแรงลงออกจากเธอ จึงหลุดออกจากอ้อมกอดเขาได้ จากนั้นก็มองไปที่เย่ชูหวินที่ห่างจากเธอไม่กี่ก้าว

" ฉันรู้สึกเสียใจนะ เสียใจที่ตอนแรกคนที่ฉันรักไม่ใช่คุณ ถ้าฉันคืนเงินทั้งหมดแล้ว ช่วงเวลาที่เหลือทั้งหมดของชีวิตฉัน ฉันจะใช้มันกับคุณค่ะ "

" เธอกล้าดียังไง! " เย่เนี่ยนโม่ที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ฟังดูแล้วเหมือนกำลังควบคุมอารมณ์ความโกรธจนถึงขีดสุด ติงยียีหันหน้ามามองเขา นี่คือสิ่งที่เธอจงใจจะกระตุ้นเขา แต่เธอก็ไม่ได้โกหกแต่อย่างใด ถ้ามีโอกาสอีกครั้ง เธอคงจะไม่รักเย่เนี่ยนโม่อีกแล้ว ถึงจะรัก ก็คงไม่รักมากไปกว่านี้

ผ่านไปสักพักใหญ่ ในที่สุดเย่เนี่ยนโม่ก็ทำอะไรบางอย่าง " เรื่องของเธอก็แล้วกัน "

เย่ชูหวินเห็นว่าติงยียีเดินมาตรงหน้า ตาคู่นั้นแดงก่ำ ทำสีหน้าไม่พอใจ " ทำไมไม่ให้ผมช่วยคุณล่ะ? "

ติงยียีส่ายหน้า จากนั้นก็จูงมือเขา ด้านหลังของเธอก็มีเสียงเย่เนี่ยนโม่ที่พูดด้วยความโกรธดังตามมา " ติงยียี เธอทำเกินไปแล้วนะ! "

" เนี่ยนโม่ มือของคุณเลือดไหลแล้วนะคะ! " อ้าวเสว่รีบวิ่งไปยืนข้างเขาแล้วยกมือของเขาขึ้นมาเบาๆ ในขณะเดียวกันก็สั่งคนใช้ที่อยู่รอบข้าง " ไปเอากล่องยามาเร็วเข้า "