บทที่ 1600 สาวใช้ของคุณชายเย่ 1440

ติงยียีเห็นท่าทีที่ดูรีบร้อนของเธอจึงรีบรับเสื้อตัวนั้นมาเปลี่ยน เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วต้าต้าจึงเปิดประตู ด้านนอกสาวใช้ก็เดินออกไปตามๆ กัน

ติงยียีสังเกตได้ว่าสาวใช้ต่างมีหน้าตาที่สะสวยทั้งนั้น อีกทั้งยังมีอากัปกิริยาที่ดูสง่างาม เธอจึงเดินตามสาวๆ เหล่านั้นไป ต้าต้าทนอยู่เฉยไม่ได้ เลยกระซิบข้างหูเธอว่า: " ทุกคนนั้นรู้ถึงความสัมพันธ์ของเธอกับคุณชายแล้ว พวกเขาอาจจะมีอคติกับเจตนาร้ายกับเธอนะ "

ติงยียีเห็นตาของเธอกะพริบไปมา ก็ไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่เธอจะสื่อเท่าไหร่ แต่ก็พยักหน้าตาม แล้วเข้าไปในห้องอาหาร เย่เนี่ยนโม่ อ้าวเสว่และฝู้เฟิ่งหยีต่างนั่งประจำที่ของตัวเองแล้ว

พ่อบ้านยืนอยู่ข้างเย่เนี่ยนโม่ คอยรับจานกับข้าวจากสาวใช้มาวางบนโต๊ะ สาวใช้เจ็ดแปดคนต่างยืนเรียงกันเป็นแถวเพื่อคอยยกอาหารออกมา

ติงยียีรู้สึกถึงความกดดัน เมื่อยื่นมือไปยกหม้อตุ๋น แน่นอนว่าหม้อตุ๋นที่เพิ่งยกลงมาจากเตาคงร้อนจนน่าตกใจ เมื่อมือของเธอถูกลวกจึงร้องกรี๊ดออกมาเล็กน้อย แล้วปล่อยมือด้วยความเคยชิน หม้อตุ๋นจึงตกลงไปบนรถเข็นอาหาร กลิ่นของเมนูพระกระโดดกำแพงนั้นลอยฟุ้งไปทั่ว

" ทำไมถึงไม่ระวังแบบนี้ฮ้ะ นี่เป็นถึงเมนูที่คุณยายชอบที่สุดนะ " อ้าวเสว่ที่อยู่ด้านข้างพูดด้วยน้ำเสียงเหลืออด แต่ก็ไม่ลืมที่จะกำชับให้พ่อบ้านพาติงยียีไปจัดการทำแผล

ติงยียีรีบซ่อนมือที่ถูกน้ำซุปลวกไว้ด้านหลัง แต่แขนของเธอถูกกระชากเอาไว้ เย่เนี่ยนโม่พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ: " บาดเจ็บหนักมากหรือเปล่า? "

อ้าวเสว่หน้านิ่งไป ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามือของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะถูกสะกิด ฝู้เฟิ่งหยีส่งสายตาให้เธอ จากนั้นก็พูดเสียงนิ่งเฉยว่า: " กินข้าวเถอะเนี่ยนโม่ "

ติงยียีจึงพยายามนำมือที่ถูกลวกจนเป็นแผลซ่อนไว้ด้านหลัง เธอก้มหน้าแล้วถอยหลังไปหลายก้าว การที่ทำแบบนี้เพราะเธออยากจะรักษาระยะห่างกับเย่เนี่ยนโม่ สีหน้าเย่เนี่ยนโม่ก็ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เขาปล่อยแขนของเธอแล้วกลับไปนั่งที่เดิม

สำหรับตระกูลเย่ ต้องให้เจ้าบ้านกินข้าวเสร็จก่อนคนใช้ถึงจะได้กิน ติงยียีก็เข้าแถวไปยืนกับกลุ่มสาวใช้ มองดูพวกเขารับประทานอาหารกัน อ้าวเสว่ช่วยตักน้ำซุปให้กับฝู้เฟิ่งหยีและเย่เนี่ยนโม่ ช่างดูเป็นครอบครัวที่ดูมีความสุขเสียจริง

ทันใดนั้น อ้าวเสว่ที่ถือถ้วยชามอยู่ก็ร้องออกมาอย่างตกใจ ฝู้เฟิ่งหยีรู้สึกช็อกจึงรีบถาม " เป็นอะไรไปจ๊ะ? "

สีหน้าอ้าวเสว่ดูตื่นเต้น และแสดงท่าทางเหมือนไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง " เหมือนลูกจะเตะท้องหนูเลยค่ะ "

ครั้งนี้ไม่ใช่เพียงแค่ฝู้เฟิ่งหยีที่หันมาสนใจ เพราะแม้แต่สายตาเย่เนี่ยนโม่ก็มองตามเช่นกัน อ้าวเสว่ลุกขึ้นแล้วเดินไปอยู่ตรงหน้าเย่เนี่ยนโม่ จากนั้นก็จับมือของเขามาวางไว้ที่ท้องของตัวเอง

ตอนแรกเย่เนี่ยนโม่ก็ชะงักไป เขาไม่ได้ชักมือกลับ แต่กลับมีสีหน้าที่ดูตื่นเต้น ติงยียีมองไปที่ทั้งสองคน ฝ่ามือก็กำแน่น

" เนี่ยนโม่ เป็นเพราะลูกเราดิ้นแรงไปหน่อย ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวน่ะ คุณช่วยพยุงฉันไปพักหน่อยได้ไหมคะ? "

อ้าวเสว่ทำหน้ามีความสุข เธอถามออกมาด้วยความเหนียมอาย เย่เนี่ยนโม่วางถ้วยและตะเกียบจากนั้นก็ส่งสายตาให้พ่อบ้าน พ่อบ้านจึงดันตัวสาวใช้แล้วพูดว่า " ยังไม่ไปพยุงคุณอ้าวเสว่อีก "

อ้าวเสว่ชะงักไป แต่เมื่อเห็นเย่เนี่ยนโม่ลุกขึ้นมา สีหน้าเธอก็กลับมาดูดีอีกครั้ง ติงยียียังคงก้มหน้าอยู่ตลอด

จนกระทั่งหญิงสาวที่ชื่อต้าต้างั้นมาดึงชายเสื้อของเธอ " คุณชายกับคุณท่านไปกันหมดแล้ว พวกเราไปกินข้าวได้แล้วล่ะ "

ติงยียีก้าวขาเดินไปตามทางที่เธอเดิน มาถึงห้องอาหารสำหรับคนใช้แล้ว ก็มีคนใช้มากมายเดินเข้ามานั่งกินอาหารในนี้

" ว้าว คนพี่ได้เป็นคนสำคัญของตระกูลเย่ ส่วนคนที่เป็นน้องกลายเป็นคนใช้ของตระกูลเย่เสียอย่างนั้น " สาวใช้คนหนึ่งพูดออกมาอย่างออกรสออกชาติ

" เธออย่าใส่ใจไปเลยนะ " ต้าต้ายื้อชายเสื้อของติงยียีเอาไว้แล้วพูดเสียงเบา เธอชี้ไปยังจุดตักอาหารบริการตัวเอง เพื่อจะพาติงยียีไป

ติงยียีสะบัดมือของเธอออกเบาๆ แล้วเดินไปยังสาวใช้ที่หัวเราะเยาะเธอเมื่อกี้ " เราต่างก็เป็นสาวใช้เหมือนกัน ฉันก็ไม่ได้เห็นว่าเธอจะสูงส่งสักเท่าไหร่ ถ้าทนดูไม่ได้จะมาตบกับฉันสักยกก็ได้นะ ถ้าไม่อย่างนั้นก็หุบปากไป "

สาวใช้ที่เห็นว่าเธอเกรี้ยวกราดขนาดนี้ ได้แต่ตะลึงและก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อไป ราคาที่ต้องชดใช้เมื่อก่อนเรื่องในบ้านตระกูลเย่มันค่อนข้างสูง ครอบครัวของเธอมีน้องชายและน้องสาวที่ยังเรียนหนังสืออยู่ จึงไม่กล้าปากไว

ภายในคืนนั้นที่ห้องหนังสือตระกูลเย่ พ่อบ้านยืนรายงานอยู่ด้านข้าง : " คุณติงยียีทะเลาะกับสาวใช้อีกคนตอนกินข้าวครับ แต่ก็กินข้าวเยอะพอสมควร "

เย่เนี่ยนโม่ที่ฟังอยู่เงียบๆ มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย ไม่ว่าเมื่อไหร่ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ยอมให้ใครมาเอาเปรียบง่ายๆ

เพราะเป็นแบบนี้สินะเขาเลยต้องปวดหัวเนี่ย

พอลุกขึ้นแล้วเดินออกไปข้างนอก พ่อบ้านเหมือนจะรู้ว่าเขากำลังจะไปไหน จึงรีบพูดขึ้นมาก่อนว่า: " ผมได้จัดการที่อยู่ห้องใหม่ให้กับคุณติงแล้ว เป็นห้องเดี่ยวครับ "

เขาเห็นว่าร่างของคุณชายนั้นชะงักไป จากนั้นก็เปลี่ยนทิศทางแล้วเดินต่อ พ่อบ้านจึงถอนหายใจ แล้วกลับห้องไป

ติงยียีนอนไม่ค่อยนิ่งเท่าไหร่ ลมหนาวภายในห้องทำให้เธอต้องขดตัวอยู่บนเตียง เธอยกมือขึ้นปัดป้องอยู่บนอากาศ แต่ก็คว้าไม่โดนผ้าห่มอันแสนอบอุ่นสักที เธอพึมพำอะไรบางอย่าง จากนั้นจึงขยับหมอนแล้วนอนหลับไป

จู่ๆ ร่างกายของเธอก็รับรู้ได้ถึงไออุ่นบางอย่าง เธอพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูมีความสุข และพยายามขยับตัวเข้าไปหาไออุ่นนั้น มุมปากก็ยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูอิ่มอกอิ่มใจ

เย่เนี่ยนโม่เห็นท่าทีที่เธอนอนหลับอย่างสบายอารมณ์ เขาจึงถอนหายใจ จากนั้นจึงวางตัวเธอลงอีกฝั่งของเตียงแล้วค่อยๆ เอามือออกเบาๆ ปลายนิ้วชี้และนิ้วกลางของเธอเป็นรอยแดง เพราะถูกลวกจนเป็นแผลเลยมีสภาพแบบนี้

เขาหยิบยาทาออกมาอย่างเบามือ และค่อยๆถูมันลงบนนิ้วของเธอ เมื่อทาเสร็จแล้วติงยียีก็เอามือถูเข้ากับผ้าห่ม