บทที่ 1606 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1446

“Alin ช่วยพิจารณาผมก่อนได้มั้ยครับ!” เอเลนทำหน้าตาเยาะเย้ยอยู่ข้างๆ ติงยียีหยุดร้องไห้แล้วยิ้มออกมา ลุกขึ้นเดินไปด้านนอก “ฉันไปส่งพวกคุณออกไปนะคะ”

ตรงประตู พ่อบ้านยืนอย่างนอบน้อมข้างประตู “คุณยียี ด้านนอกมืดแล้ว ลมก็แรง ตอนกลางคืนพยายามอย่าออกไปข้างนอกจะดีกว่านะครับ”

เอเลนจ้องมองด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว “หรือว่าตระกูลเย่ของพวกคุณคิดจะกักขังคนเอาไว้ให้ได้เลยใช่มั้ย!”

“คุณผู้ชายท่านนี้ ที่นี่คือเมืองตงเจียง นี่คือบ้านตระกูลเย่ คุณอาจจะจะมีชื่อเสียงอยู่ที่ประเทศของคุณ แต่ที่นี่คือเมืองตงเจียง มีกฎระเบียบอยู่ประเภทหนึ่งเรียกว่ากฎของตระกูลเย่”

พ่อบ้านพูดอย่างไม่กลัวเกรงใดๆ เอเลนโกรธจนหน้าแดง เหลือเพียงAlinถลึงตาโต

ทันใดนั้น เสียงเย่เนี่ยนโม่ก็ดังมาจากบันได “จัดหาที่พักให้แขกทั้งสองท่านด้วย”

ติงยียีหันกลับไปมองอย่างแปลกใจ มองแววตาสุขุมที่แฝงด้วยความเหนื่อยล้า จู่ๆเธอก็มีเรื่องอยากจะพูดกับเขามากมาย ติงยียีรีบเดินเข้าไปหาเขาอย่างรวดเร็ว “ฉันมีเรื่องจะพูดกับคุณ”

เย่เนี่ยนโม่มองเธอด้วยแววตาไร้ชีวิตชีวา ยื่นมือมาบีบสันจมูก สีหน้าเหนื่อยล้า “เอาไว้คราวหน้าค่อยคุยกันนะ คุณย่าความดันโลหิตพุ่งสูง ค่อนข้างอันตราย”

ติงยียีถอยหลังเล็กน้อย มีความน้อยใจ เขากำลังโทษเธอเหรอ โทษที่เธอไม่ควรจะไปต่อปากต่อคำคุณย่า แล้วตอนที่คุณย่าว่าเธออย่างไม่มีเหตุผลเขาไปอยู่ที่ไหนกัน

เย่เนี่ยนโม่เห็นสีหน้าเศร้าของเธอ เขาก็ใจสั่น ยื่นมืออยากจะไปจับมือเธอ แต่เธอกลับหลบเลี่ยง ติงยียีถอยหลังไปสองสามก้าวเงยหน้ามองเขา “ได้ คุณไปจัดการธุระก่อน พวกเราค่อยคุยกันวันหลัง”

ตรงทางขึ้นบันได อ้าวเสว่เรียก “เนี่ยนโม่ คุณย่าตื่นแล้วกำลังเรียกหาคุณนะคะ!”

เย่เนี่ยนโม่มองติงยียีอย่างอาลัยอาวรณ์ มีหลากหลายอารมณ์ในแววตา แต่สุดท้ายก็หมุนตัวเดินไป เอเลนและAlinสบตากัน สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างแรง

เวลากลางคืน ติงยียีพลิกตัวไปมา เธอลงจากเตียงมาที่ด้านนอกห้องของเย่เฟิ่งหยีอย่างระมัดระวัง เธอมองเข้าไปด้านในห้องผ่านประตูที่หลบซ่อนอยู่ คุณย่านอนหลับไม่สนิท ประตูที่ปิดไม่สนิทถูกลมพัดจนเกิดเสียงดังออกมา

เธอค่อยๆถอดรองเท้า เหยียบเท้าเปล่าเปลือยบนพื้นเย็นๆขยับเบาๆเข้าไปด้านใน ปิดหน้าต่างให้สนิท บนเตียงมีเสียงดังเบาๆเย่เฟิ่งหยีพูดเบาๆว่า “น้ำ!”

ติงยียีหาน้ำไปทั่วห้อง เห็นว่าในห้องไม่มีแก้วน้ำจึงได้แต่ออกไปหยิบแก้วน้ำมาให้คุณท่าน เธอถือแก้วน้ำเดินเข้ามาในห้องใหม่อีกครั้ง แต่กลับเห็นว่าในห้องมีคนอยู่แล้ว อ้าวเสว่ถือแก้วน้ำป้อนน้ำให้เย่เฟิ่งหยีทีละนิด เย่เนี่ยนโม่ยืนอยู่ข้างๆเธอ แสงไฟทำให้เงาของทั้งสองทับซ้อนเข้าด้วยกัน

“ลำบากคุณแล้ว” เย่เนี่ยนโม่พูดด้วยเสียงเบาๆ น้ำเสียงไม่ได้เย็นเยือกเหมือนตอนที่พูดกับติงยียี

อ้าวเสว่หันไปยิ้มกับเขา พูดด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “ไม่ลำบากเลยสักนิด ขอแค่คุณย่าหายก็พอแล้ว”

ติงยียีไม่รู้ว่าตนเองกลับมาที่ห้องได้อย่างไร เธอเอาแก้วน้ำที่ถือไว้ตลอดเวลาวางไว้บนโต๊ะ ถือเอาไว้อยู่นานมากจนแขนของเธอชาจนยกไม่ขึ้น

เธอซุกซ่อนตัวเข้าไปในผ้าห่มกัดชายผ้าห่มร้องไห้ น้ำตาไหลอาบลงมาเปียกผ้าห่ม เธอร้องไห้ออกมา ในที่สุดก็หลับสนิทไป

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ มีคนมาเคาะประตูเบาๆ เย่เนี่ยนโม่ค่อยๆชะลอฝีเท้าเดินเข้ามา เขาโน้มตัวลงมองติงยียีอย่างจดจ่อ ใบหน้าเธอยังคงมีคราบน้ำตา นิ้วมือจับชายผ้าห่มไว้อย่างไม่มั่นคง แม้แต่ปลายจมูกก็ยังแดงอยู่

เขายื่นนิ้วมือออกไปค่อยๆ เช็ดหยาดน้ำตาที่หางตาของเธอ ประทับรอยจูบเบาๆบนแก้มของเธอ ดวงจันทร์ก็ซ่อนตัวอยู่ในหมู่เมฆ ทำให้ทั้งสองคนมีเวลามากขึ้น

เช้าตรู่ ภายในบ้านตระกูลเย่ Alinกำลังฝึกไทเก็กอย่างตั้งใจ ก็มีเสียงปรบมือดังขึ้นด้านหลัง เขาหันกลับไปมอง อ้าวเสว่แบกท้องโตมองเขาด้วยรอยยิ้มสดใส

“คุณคือผู้อาวุโสAlinใช่มั้ยคะ ฉันเคยเห็นการออกแบบเครื่องแต่งกายของคุณ ในตู้เสื้อผ้าตอนนี้ก็ยังมีชุดที่คุณออกแบบด้วย การออกแบบเครื่องประดับของคุณก็สุดยอดมาเลยค่ะ!”

Alinส่งเสียงฮึ่มมาจากโพรงจมูก แม้แม่สาวน้อยคนนี้แม้จะพูดจาน่าฟัง แต่ในใจเขาก็ยังคงมัวแต่นึกถึงลูกศิษย์งี่เง่าคนนั้น จึงมีสีหน้าไม่ดีนักกับคนตรงหน้า

“ฉันมีวาดรูปเอาไว้บ้าง คุณช่วยแนะนำฉันหน่อยได้มั้ยคะ” อ้าวเสว่ยิ้มร่า ราวกับว่าไม่ได้ใส่ใจสีหน้าท่าทีของเขาเลย

Alinเองก็แปลกใจมาก คิดไม่ถึงว่าคนที่แย่งผู้ชายกับลูกศิษย์กลับเป็นคนที่ใกล้ชิด เขายื่นมือไปลูบหนวดเครา “งั้นก็เอามาสิ”

อ้าวเสว่พยักหน้า เธอพยุงท้องเดินเข้าไปในบ้าน มองเห็นติงยียีเดินมาที่ห้องโถงอย่างอ่อนเพลีย เธอยิ้ม หลังจากค่อยๆเดินอย่างช้าๆผ่านไป ภาพวาดใบหนึ่งตกลงบนพื้น

ติงยียีขยี้ตาที่บวมแดง ไม่นานก็สังเกตเห็นที่พื้น เธอเก็บภาพวาดขึ้นมา รู้ทันทีว่าเป็นของอ้าวเสว่ทำตกไว้

“อ้าวเสว่ล่ะ” เธอถามต้าต้าที่เพิ่งคิดจะเดินผ่านด้านข้างต้าต้าชี้ไปที่ด้านนอกลานบ้าน “คุณอ้าวเสว่ไปที่สวนหย่อมแล้วค่ะ”

ติงยียีหยิบภาพวาดขึ้นเดินไปที่สวนหย่อม ก็ได้ยินบทสนทนาของอาจารย์กับอ้าวเสว่ มองเห็นบรรยากาศการพูดคุยของทั้งสองคนดูเหมือนจะไม่เลวเลยทีเดียว

“ความสามารถของของคุณนี่ไม่เลวเลยนะ ต่อไปคงประสบความสำเร็จอย่างมาก” Alinมองเห็นภาพที่เธอออกแบบก็เอ่ยชื่นชมด้วยความพอใจ