บทที่ 1614 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1454

“เธอจะทำให้ฉันเจ็บตายหรือไง?!”

“ขอโทษค่ะคุณอ้าวเสว่ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

ต้าต้าก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว หลายวันมานี้ ขอเพียงแค่เธอไม่มองดวงตาของอ้าวเสว่ ฝ่ายตรงข้ามก็ดูเหมือนจะไม่ได้โกรธมากขนาดนั้น ทว่าครั้งนี้อ้าวเสว่ไม่ยอมปล่อยเธอไป

“เธอสามารถรายงานร่องรอยการเดินทางของฉันให้กับซางหัวต่อไปได้ และถือโอกาสรายงานว่าฉันรังแกเธอ” อ้าวเสว่ยิ้มเย็นอยู่อีกด้าน เธอง้างมือขึ้นคิดจะตบลงไปอีกครั้ง

“หยุดนะ!” ประตูถูกเปิดออก ติงยียีเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าพอดี จึงรีบก้าวเข้าไปดึงต้าต้าออกมา แพนด้าที่เดินตามอยู่ด้านหลังเธอรูปร่างใหญ่โตจนทำให้คนอื่นนอกจากติงยียีล้วนหวั่นใจ

อ้าวเสว่เอ่ย “ฉันยังไม่ถึงขั้นต้องให้เธอมาจัดการฉัน”

“อ้าวเสว่ เธอทำความผิดอะไร เธอทำแบบนี้เหมือนกับไม่เห็นคนเป็นคนแล้วนะ” ติงยียีโมโห เธอดึงต้าต้ามาอยู่หลังตัวเอง

“สาวใช้ของตระกูลเย่ ฉันมีอำนาจในการจัดการมากกว่าเธอ เธอรีบไสหัวไปเสียเถอะ” อ้าวเสว่หงุดหงิดเล็กน้อย เธอกังวลว่าการเคลื่อนไหวที่เสียงดังมากเกินไปจะรบกวนคุณยายกับเย่เนี่ยนโม่

“ฉันจะพาเธอไป” ติงยียีจูงมือต้าต้าเดินไปด้านนอก อ้าวเสว่เอ่ยเสียงเย็นว่า “ต้าต้า เธออยากจะไปจริงๆหรือ”

ฝีเท้าที่เดินไปด้านหน้าของต้าต้าหยุดลง “คุณยียีคะ คุณไปก่อนเถอะค่ะ”

ติงยียีมองเธออย่างเหลือเชื่อ เธอรู้ว่าชีวิตนั้นยากลำบาก แต่คนที่วางตัวเองไว้ในตำแหน่งต่ำต้อยเช่นนี้ เธอไม่เคยพบเห็นมาก่อนจริงๆ

ต้าต้าเดินกลับไปหาอ้าวเสว่ อ้าวเสว่จงใจยกมือขึ้นฟาดลงบนตุ่มน้ำที่อยู่บนหลังมือต้าต้า ต้าต้ากรีดร้องออกมา ความเจ็บปวดอย่างสุดซึ้งทำให้เธออดไม่ได้ที่จะออกแรงผลักเล็กน้อย

รอจนเธอรู้สึกตัวขึ้นมา อ้าวเสว่ก็โซเซถอยหลังไปแล้ว หลังเอวเธอกระแทกเข้ากับมุมโต๊ะ “เจ็บนะ!”

ต้าต้ายืนมองเธอกุมเอวแล้วร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดอึ้งๆ ติงยียีรู้สึกตัวขึ้นมา เธอเห็นว่าสีหน้าอ้าวเสว่ไม่เหมือนกับการเสแสร้งแกล้งทำ จึงรีบเอ่ยว่า “เธอรอสักครู่ ฉันจะไปเรียกคนมา”

หน้าบันไดมีเสียงตื่นตระหนกของเธอดังขึ้น ต้าต้าถึงได้สติกลับคืนมา เธอลนลานมองไปทางอ้าวเสว่ “ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ”

อ้าวเสว่รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดเลือนรางบริเวณเอวของตัวเอง ชั่วขณะหนึ่งเธอถึงขั้นรู้สึกได้ว่าลูกกำลังจะไปจากตัวเอง เธอกัดฟัน “ถ้าหากไม่อยากให้ฉันบอกกับท่านนายเรื่องที่เธอผลักฉัน ถ้าหากว่ายังอยากจะอยู่ที่ตระกูลเย่ต่อไป เธอก็บอกว่าติงยียีชนฉัน”

“ไม่ ฉันไม่สามารถพูดแบบนั้นได้ค่ะ”

“ไม่พูด เธอก็รอชดใช้เถอะ คิดดูสิว่าเธอจะถูกไล่ออกจากตระกูลเย่ในไม่ช้านี้ เธอแน่ใจหรือว่าเธอจะหางานแบบนี้ได้อีก ครอบครัวเธอน่าจะไม่ได้มีเหลือกินเหลือใช้หรอกนะ”

“อ้าวเสว่!” เสียงของฝู้เฟิ่งหยีดังขึ้นด้านนอกประตู เธอพุ่งเข้ามาในห้อง เห็นอ้าวเสว่ล้มอยู่บนพื้นก็รีบเอ่ยว่า “ใครก็ได้ รีบไปตามหมอมาเร็วเข้า”

เย่เนี่ยนโม่เดินตามอยู่ด้านหลังสุด สายตาของเขากวาดมองไปทางติงยียี กวาดมองไปยังต้าต้าที่สีหน้าไม่มั่นคง คุณหมอมาถึงเร็วมาก “พวกคุณออกไปให้หมด ตอนนี้ฉันจะตรวจอาการค่ะ”

ภายในห้องรับแขก

ฝู้เฟิ่งหยีตบโต๊ะ “นี่มันเรื่องอะไรกัน!”

ต้าต้าตัวสั่นระริก ร่างเล็กมองดูแล้วยิ่งโดดเดี่ยวสิ้นหวังมากขึ้น เอเลนทนมองไม่ไหว “พวกคุณปฏิบัติต่อเด็กผู้หญิงคนหนึ่งอย่างโหดร้ายขนาดนี้ได้อย่างไร”

“เอเลน” Alin เดินออกมาจากห้องโถงด้านข้าง เขาส่ายหน้าไปมา เป็นสัญญาณบอกเขาว่าอย่าเข้าไปก้าวก่าย

ติงยียีเห็นต้าต้าหวาดกลัว เธอก็จับมือของเธอขึ้นมาอย่างให้กำลังใจ เพื่อให้เธอพูดเรื่องทั้งหมดออกมา “พูดเรื่องทั้งหมดออกมา คุณยายจะไม่ทำให้เธอลำบากใจ”

“สุนัขของคุณยียีทำให้คุณอ้าวเสว่ตกใจ ดังนั้นคุณอ้าวเสว่ถึงได้หกล้มค่ะ”

ต้าต้ามองไปทางติงยียีที่มีท่าทางตกตะลึงด้วยความละอายใจ หลังจากนั้นก็ลนลานหลบตาไป เธอไม่อยากทำร้ายติงยียี ดังนั้นถึงได้เปลี่ยนแปลงรายละเอียดของอ้าวเสว่ ถ้าหากไม่ใช่ติงยียีทำเองล่ะก็ เช่นนั้นท่านนายก็น่าจะไม่กล่าวโทษเธอ

“เธอโกหก” หลังจากตกตะลึงแล้ว ติงยียีก็ยากที่จะอำพรางความเจ็บปวดในใจ เสียดายที่เธอคิดเพื่อเธอ ทำไมเธอถึงต้องพูดแบบนี้ด้วย?

ฝู้เฟิ่งหยีที่อยู่อีกด้านเอ่ยเสียงเย็น “หรือเธอคิดว่าอ้าวเสว่จะหกล้มเองกันล่ะ”

ติงยียีเงียบ มองแววตาที่เต็มไปด้วยการขอร้องของต้าต้าแล้ว คำอธิบายที่จะเอ่ยออกมาก็ถูกกลืนกลับลงไปในท้อง เอเลนที่อยู่อีกด้านเอ่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ยียี เธอทำจริงๆหรือ”

“นายคิดว่าเป็นอย่างไรก็เป็นอย่างนั้น” ติงยียีผิดหวังอย่างสุดซึ้ง ถ้าหากเป็นคนที่เข้าใจเธอมากที่สุดก็ไม่จำเป็นต้องอธิบาย

“เนี่ยนโม่ หลานคิดว่าจะทำอย่างไร” ฝู้เฟิ่งหยีหันไปมองเย่เนี่ยนโม่ น้ำเสียงเต็มไปด้วยการสอบถาม

เย่เนี่ยนโม่กวาดตามองไปทางติงยียีครู่หนึ่ง “ส่งแพนด้าออกไป”

ติงยียีถอยหลังไปหลายก้าว เอเลนก็ช่างเถอะ กระทั่งเขาก็ไม่เชื่อเธอหรือ หัวใจเย็นยะเยือกราวกับอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง เธอเอ่ยเสียงเย็นชา “ถ้าหากคิดจะส่งแพนด้าจากไป ก็ส่งฉันจากไปด้วยกันเลย”