ตอนที่ 1615
บทที่ 1615 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1455
October 28, 2026
แพนด้าที่นอนหมอบอยู่ข้างกายเธอร้องคราง เธอปาดน้ำตา เปลี่ยนเป็นลูบท้องของแพนด้าแทน “หิวแล้วสินะ ฉันจะพาแกไปหาอะไรกิน”
เธอพาแพนด้าออกไปข้างนอก พ่อบ้านที่เดินผ่านมาพอดีกวาดตามองแพนด้าครู่หนึ่ง กระซิบเสียงเบาว่า “คุณหนูอ้าวเสว่ยังพักผ่อนอยู่ในห้องนอน ปล่อยให้แพนด้าออกมาให้น้อยจะดีกว่านะครับ”
ติงยียีฝืนแย้มรอยยิ้ม แพนด้าเป็นพื้นที่ปลอดภัยเพียงหนึ่งเดียวในตระกูลเย่ของเธอ พูดอย่างไรเธอก็ต้องปกป้องมันให้ดี “ขอบคุณนะคะพ่อบ้าน”
พ่อบ้านพยักหน้าและเดินจากไป ติงยียีอาศัยช่วงที่ไม่มีคนพาแพนด้าไปหาอะไรกินในห้องครัว มุมหนึ่งหน้าบานหน้าต่างขนาดใหญ่ในห้องครัว แพนด้านั่งอยู่บนพื้น พลางหันหน้าไปมองสวนดอกไม้นอกบานหน้าต่างไม่หยุด
ติงยียีลูบศีรษะมันด้วยความเจ็บปวด “อยากออกไปเล่นข้างนอกมากใช่ไหม”
แพนด้างับหลังมือเธอเบาๆ หางปุกปุยวาดไปมาทางด้านหลัง ติงยียีแนบปลายจมูกเขากับปลายจมูกมันด้วยความสนิทสนม สุดท้ายก็ตัดสินใจได้ว่า “เป็นความผิดของฉัน เพราะว่ากลัวจะเหงา ดังนั้นจึงไม่ได้สนใจความรู้สึกของแก แกจะเป็นอิสระในเร็วๆนี้แล้ว”
วันรุ่งขึ้น หลังจากเย่เนี่ยนโม่ไปทำงาน ติงยียีก็จูงแพนด้าออกไปข้างนอก เพิ่งจะถึงประตูใหญ่ ก็มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามา “คุณหนูยียี ผมเป็นคนขับรถตระกูลเย่ครับ ไม่ทราบว่าคุณจะไปไหนหรือครับ”
ติงยียีกวาดตามองเขาครู่หนึ่ง และถามขึ้นมากะทันหันว่า “ฉันไปที่ไหน สุดท้ายแล้วเย่เนี่ยนโม่ล้วนได้รู้ใช่ไหม”
คนขับรถชะงัก “ถ้าหากว่าคุณชายอยากรู้ล่ะก็”
“ฉันเข้าใจแล้ว” ติงยียีเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ
คนขับรถพยักหน้า “ไม่ทราบว่าคุณอยากจะนั่งรถคันไหนครับ”
“ได้หมด” ติงยียีก้มหน้ามองแพนด้า และตอบคำถามอย่างไม่ใส่ใจ แพนด้านั่งนิ่งอยู่ข้างกายเธออย่างน่ารัก แต่หางที่สะบัดไปมานั้นแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าอารมณ์ของมันในตอนนี้ดีมาก
รถยนต์วิ่งไปถึงจุดหมายปลายทางด้วยความเร็วสูง พนักงานรักษาความปลอดภัยนายหนึ่งเดินมาเคาะหน้าต่างรถ “ขอโทษด้วยครับ ที่นี่ไม่สามารถจอดรถได้”
คนขับรถลังเลเล็กน้อย ติงยียีปลดเข็มขัดนิรภัย เธอเปิดประตู “วางใจเถอะ ฉันไม่หนีไปหรอก แม้ว่าฉันจะหนีไปได้ เขาก็มีวิธีเป็นพันที่จะทำให้ฉันต้องกลับมา”
“ครับคุณหนูติง” คนขับรถก็ไม่พูดพล่ามไร้สาระอะไรอีก ทิ้งเบอร์โทรศัพท์เอาไว้ ให้เธอโทรศัพท์หาเขาในตอนที่เธอคิดจะกลับบ้าน เขาจะขับรถวนอยู่ในละแวกนี้
ติงยียีพาแพนดาไปยังสถานที่ที่นัดหมายกับชิวไป๋เอาไว้ ชิวไป๋สวมแว่นกันแดด เมื่อเห็นเธอก็โบกมือไปมาอย่างตื่นเต้น “ยียี ฉันอยู่นี่”
“ไม่เจอกันนานเลยนะ” ติงยียียิ้มทักทายเธอ ทว่าสีหน้ากลับปิดบังความเหนื่อยล้าเอาไว้ไม่ได้ เธอปล่อยเชือกแพนด้า แพนด้าจึงเดินเล่นไปรอบๆด้วยตัวเอง
ชิวไป๋พิจารณามองเธอ “ครอบครัวพวกเขาไม่ได้ทำให้เธอลำบากใจนะ ฉันได้ยินมาว่าหญิงชราตระกูลเย่คนนั้นก็เรื่องมากด้วย เธอรังแกเธอหรือเปล่า”
ติงยียีส่ายหน้า ชิวไป๋ไม่เชื่อ “ฉันไม่เชื่อหรอก ช่างมันเถอะ เธอไม่อยากพูดก็ช่างมัน สองวันนี้จางจื๋อหรุ่ยยังถามถึงเธอ”
จางจื๋อหรุ่ย? สมองของติงยียีปรากฏภาพชายหนุ่มหน้าตาอัปลักษณ์ขึ้นมา ชิวไป๋พยักหน้า “เธอแน่ใจนะว่าเธอกับเขาไม่รู้จักกัน? เขาถึงกับเก็บแฟ้มเอกสารของเธอเอาไว้ ไม่เคยเห็นเขามีความอดทนกับศิลปินคนไหนมาก่อนเลย”
ติงยียีหลุบตาลง เอ่ยช้าๆ “มีความเป็นไปได้ว่าทั้งหมดนี้จะเป็นเย่เนี่ยนโม่ที่ทำ”
ชิวไป๋มีสีหน้าจริงจัง “ใช่ ฉันยังอยากจะคุยเรื่องนี้กับเธอ บัญชีของฉันมีเงินเพิ่มขึ้นมาหกแสน ฉันคิดว่าเย่เนี่ยนโม่โอนเงินคืนกลับมาให้ฉัน”
ติงยียีตะลึง ยิ้มเจื่อน พลางเอ่ยว่า “เขาเพียงแค่อยากจะบอกเธอว่า ไม่ว่าพวกเราทำอะไร เขาล้วนรู้หมดเท่านั้นเอง”
ชิวไป๋จิบกาแฟอึกหนึ่ง เมื่อเห็นสีหน้าเศร้าใจไม่เสื่อมคลายของเธอแล้ว แม้ว่าใบหน้าจะได้รับการบำรุงจากตระกูลไฮโซจนงดงามมากกว่าเดิม บนร่างก็มีบุคลิกดี แต่ความกระตือรือร้นและร่าเริงที่มีแต่เดิมนั้นไม่มีแล้ว
ชิวไป๋ไม่อยากถูกเรื่องนี้ทำลายบรรยากาศจึงเอ่ยยิ้มๆ ว่า “ทำไมวันนี้ถึงได้ว่างมาดื่มกาแฟกับฉัน ฉันรับช่วงต่อคนใหม่มาคนหนึ่ง นอกจากหน้าตาดีแล้วก็ไม่มีข้อดีอะไรอีก เหมือนกับหุ่นไม้เลย”
ติงยียีคนกาแฟ “ฉันอยากจะขอให้เธอช่วยรับแพนด้าไปเลี้ยงช่วงหนึ่ง”
“เธอยังจะพูดอีกว่าพวกเขาไม่ได้รังแกเธอ รังแกจนเธอต้องส่งแพนด้าจากไปแล้วไม่ใช่หรือ!” ชิวไป๋เอ่ยเสียงแหลมแล้วลุกขึ้นยืน ติงยียีมองไปรอบๆ หันไปยิ้มให้กับคนรอบๆอย่างขอโทษ เธอตบลงบนหลังมือชิวไป๋ “นั่งลงก่อนค่อยคุยกัน”
“อยู่ที่ตระกูลเย่ ถ้าหากว่าฉันไม่ยินยอม ฉันก็ไม่มีทางให้คนอื่นๆรังแกฉันได้” ติงยียีคนกาแฟในแก้วใหม่อีกครั้ง
โทสะของชิวไป๋ถึงได้ลดลงเล็กน้อย เธอพึมพำว่า “นั่นมันก็ใช่”
ติงยียีมองไปทางแพนด้า ก็เห็นว่าสุนัขพันธ์เชาเชาสองตัวถูกรูปร่างใหญ่โตของแพนด้าทำให้ตกใจจนวิ่งวุ่นไปทั่ว เธอเอ่ยเรียบๆว่า “ฉันอยากให้มันอยู่เป็นเพื่อนฉันมาก แต่มันไม่สามารถถูกกักขังเอาไว้ในกรงขังขนาดใหญ่เหมือนกับฉันได้ ทุกวันทำได้เพียงแค่หมกตัวอยู่ในห้องเท่านั้น”
ชิวไป๋มองออกถึงความโศกเศร้าของเธอ คิดจะปลอบใจแต่กลับไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ติงยียียิ้ม “ไม่พูดเรื่องพวกนี้แล้ว แพนด้ากินอะไรก็ได้ รบกวนเธอช่วยฉันเลี้ยงช่วงหนึ่งนะ สำหรับค่าอาหารนั้น...”