บทที่ 1616 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1456

เขายืนอยู่ตรงทางเข้าซอย มองไปที่สุนัขทิเบตันมาสทิฟตัวใหญ่ประมาณ 80 เซ็นที่กำลังเดินท่ามกลางแสงแดดออกมาหาเขา ทุกครั้งที่มันเห่า แขนของเขาก็สั่นอย่างไม่รู้ตัว

เขามองดูทิเบตันมาสทิฟที่แยกเขี้ยวแล้วเดินมาทางเขาช้าๆ เขามองเห็นถึงขนาดน้ำลายที่หยดลงมาจากเขี้ยวของมัน “แม่งเอ้ย！”ชายหนุ่มโยนกระเป๋าทิ้ง ปีนกำแพงขึ้นไปอย่างทุลักทุเล

เสียงสุนัขเห่าดังขึ้น เขาตกใจมาก รู้สึกได้ถึงแรงดึงที่ก้น เขาหันกลับไปมองอย่างกล้าๆกลัวๆ สบตาเข้ากับแววตาของสุนัขที่ซ่อนอยู่ในเส้นขน

“อย่ากัดฉันนะ！”เขาดึงกางเกงขึ้นอย่างสุดชีวิต ปีนขึ้นกำแพงอย่างเอาเป็นเอาตาย “แขวก” เสียงของผ้าที่ขาดออกจากกันดังอย่างชัดเจน

ชายหนุ่มปีนขึ้นไปบนกำแพงอย่างเร่งรีบ มองไปยังสุนัขที่กัดกางเกงของเขาอย่างใจสั่นระรัว ยังไม่ทันได้หายใจหายคอ ทิเบตันมาสทิฟตัวนั้นก็คำรามขึ้นมาอีกครั้ง เสียงดังไปถึงแก้วหู เขากระโดดลงกำแพงมาด้วยความตกใจ

แพนด้าก็ไม่ได้ไล่ตามไป สะบัดหัวแล้วคาบกระเป๋าที่อยู่บนพื้นเดินออกจากซอยไป ในที่สุดโจรก็หนีพ้นจากทิเบตันมาสทิฟตัวนั้นแล้ว เขาจับกางเกงตัวเองอย่างลุกลน

“หยุดอยู่ตรงนั้นนะ！”มีเสียงตะโกนอย่างไม่พอใจมาจากข้างหลัง เขาหันไปด้วยความตกใจ ผู้หญิงคนที่ตามเขามาตลอดก่อนหน้านี้กำลังวิ่งเข้ามาหาเขาด้วยเท้าเปล่า

กระเป๋าของหญิงสาวห้อยอยู่ที่แขนของเธอ ถ้าจะชิงมาก็ทำได้อย่างง่ายดาย เขาคิดชั่วขึ้นมาอีกครั้ง วันนี้โชคร้ายมาทั้งวันแล้ว ถ้าไม่ได้อะไรกลับไปหน่อยต้องไม่ดีแน่

ติงยียีเห็นว่าเขาไม่ได้หนี ถึงแม้ว่าจะแปลก แต่ก็รีบวิ่งเข้าไปที่ข้างๆเขา “นายเอากระเป๋าคืนมานะ”

“ถ้าฉันคืนให้เธอ เธอจะปล่อยฉันไปไหม？” ชายหนุ่มค่อยๆเข้าใกล้เธอ พูดกับเธอพลางเบี่ยงเบนความสนใจของเธอ

ติงยียีพูดอย่างจริงจัง “ไม่ได้สิ ปล่อยเธอนายไปแล้วถ้าคนอื่นโดนเธอนายขโมยของอีกจะทำไงล่ะ？”

ชายหนุ่มแกล้งทำเป็นเสียใจคอตก จากนั้นก็เอื้อมมือไปจับที่แขนของติงยียีอย่างรวดเร็ว ยังไม่ทันจะคว้ากระเป๋าได้ ก็มีเสียงคำรามดังมา

เขาสะดุ้งและปล่อยมือ มองไปที่ทิเบตันมาสทิฟที่กำลังวิ่งเข้าหาเขาอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ ถ้าจะบอกว่าเมื่อกี้เป็นการเล่นกัน ครั้งนี้มันคงโกรธแล้วจริงๆ มันเห่าและวิ่งไปหาเขา

“แม่งเอ้ย ！”ชายหนุ่มมุ่งวิ่งไปที่ถนนใหญ่อีกทางหนึ่ง แพนด้าก็ยังตามไป ติงยียีก็รีบหยุดมันไว้ ข้างหน้าเป็นโรงเรียนประถม ตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียนเลิกงานที่คนเยอะ สุนัขแบบแพนด้าทำให้คนตกใจได้ง่าย

แพนด้าหยุดลงอย่างว่าง่าย หันกลับมาวิ่งรอบๆตัวเธอ ติงยียีก็ลูบขนของมันอย่างอบอุ่น ปริ่มล้นในใจ เธอต้องเลวร้ายขนาดไหนถึงทิ้งแพนด้าไปได้

ติงยียีลุกขึ้นหยิบกระเป๋าที่แพนด้าทิ้งไว้บนพื้น พูดอย่างเสียใจว่า “ขอโทษนะ ต่อไปนี้ฉันจะไม่ทิ้งแกไปไหนแล้ว”

ติงยียีเอากระเป๋าที่แย่งกลับมาได้ไปที่เดิม ผู้หญิงคนเมื่อกี้ที่ทำกระเป๋าหายได้หายไปแล้ว เธอเดินไปรอบๆ แล้วก็มีตำรวจสองคนเดินเข้ามา

ตำรวจมองไปที่เธอ แล้วก็มองไปที่กระเป๋าในมือของเธอ หนึ่งในชายวัยกลางคนนั้นก็แสดงบัตรกับเธอ “สวัสดีครับ กระเป๋าที่อยู่ในมือของคุณได้ถูกแจ้งความว่าโดนวิ่งราวไป ขอให้คุณให้ความร่วมมือไปให้ปากคำที่สถานีด้วยครับ”

ในสถานีตำรวจ ติงยียีนั่งอยู่ ตำรวจรอบๆก็ล้อมกันดูแพนด้า พูดกันถึงลักษณะของมัน “เจ้าหนูนี่ ขนแววดีจริงๆ ไม่ด้อยไปกว่าสุนัขตำรวจเลย！ ”

นายตำรวจคนนึงมองไปที่ติงยียี แล้วก็พูดมาทันทีว่า “คุณรู้จักกับหัวหน้า Baker ใช่ไหม？”

ยังไม่ทันรอให้ติงยียีได้สติตอบ นายตำรวจก็ตบเข่าฉาด “เป็นคุณไม่ผิดแน่ คุณรอแปปนึงนะ ผมไปเรียกเขาให้”

พูดจบนายตำรวจก็วิ่งไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก เสียงของ Bakerก็ดังออกมาจากประตู “นายพูดถึงใครห้ะ ทำไมฉันจำไม่ได้เลยสักนิด！”

ติงยียีรีบลุกขึ้นมา พะหงกหัวไปทางเขา “สวัสดีค่ะ”

Baker คาบบุหรี่พลางขมวดคิ้ว “เจอกันอีกแล้ว คนตระกูลเย่นี่มีลักษณะเด่นอยู่อย่าง ชอบมาสถานีตำรวจกันซะจริง”

ติงยียียิ้มแห้งๆแต่ไม่ได้พูดอะไร Bakerหันกลับไปถามตำรวจที่อยู่ข้างๆ “มีเรื่องอะไร？”

“ไม่มีอะไรมากครับ สุนัขของคุณผู้หญิงคนนี้ช่วยแย่งกระเป๋ากลับมาได้ เพียงแต่ว่าตอนนี้ต้องรอให้ผู้เสียหายมายืนยันตัวถึงจะกลับได้ ”นายตำรวจคนเมื่อกี้รายงานด้วยรอยยิ้ม

Baker พยักหน้า “ไปบอกคนตระกูลเย่ให้มารับกลับได้แล้ว”

“ไม่ต้องบอกแล้ว ผมมาแล้ว” เย่ป๋อเดินปรากฏตัวออกมาจากทางประตูอย่างรีบร้อน ในมือของเขายังถือกระเป๋าเอกสาร สวมเสื้อชุดสูทรองเท้าหนังอย่างเนี้ยบ เห็นได้ชัดว่ารีบมาที่นี่จริงๆ

หลังจากบอกลา Baker เย่ป๋อกับติงยียีก็เดินออกมาจากสถานีตำรวจ ติงยียีถามอย่างส่งเดชว่า“เย่เหนียนโม่ล่ะ？”

เย่ป๋อลังเลเล็กน้อย สุดท้ายก็ตอบว่า “คุณอ้าวเสว่ปวดท้องนิดหน่อย ท่านนายให้คุณชายอยู่ดูแลด้วย ”

อย่างนี้นี่เอง ใจของเธอยังเจ็บปวดไหมนะ ？ติงยียีทดลองรับความเจ็บปวดที่มาจากหัวใจดู แต่กลับพบว่าความเจ็บปวดที่ปะปนกันนั้น ทำให้เธอพูดไม่ออก

รถวิ่งไปที่บ้านตระกูลเย่ เย่ป๋อช่วยติงยียีเปิดประตู เธอเดินลงออกมา ทันใดนั้นก็หันกลับไป “ถ้านายคิดว่าเธอคือคนที่ใช่ของนายในชีวิตนี้แล้วล่ะก็ ดูแลเธอให้ดีๆ อย่าเดินซ้ำรอยฉันกับเขา”

สีหน้าเคร่งขรึมของเย่ป๋อเงยขึ้นมา “แน่นอนครับ”

？

？