บทที่ 1619 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1459

ความเร็วรถยังกะเต่าคลาน ติงยียีไม่รู้เลยว่าเขาจะไปที่ไหน ยังอีกตั้งหลายวิกว่าจะไฟแดง เขาก็ไม่ยอมไป ยอมที่จะลดความเร็ว รอไฟแดง

รถคันรอบๆขับรถสปอร์ตผ่านมา อายุ20กว่าปี เด็กวัยรุ่นหัวสีมองมาที่ทั้งสองในรถ “ขับมาเซราติซะป่าว ขับช้าขนาดนี้จะไปเจ๋งอะไรวะ กากเอ้ย！ ”

เย่เนียนโม่ไม่โกรธแม้แต่น้อย คิ้วก็ไม่ขมวด รอยยิ้มยังอยู่บนหนาของเขาเหมือนเดิม เขาเปลี่ยนไปเป็นคนอ่อนโยนในทันใด

ทนกระทั่งถึงห้องตรวจ เธอถึงรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่

“ตรวจดูให้หน่อยครับว่าเธอท้องรึป่าว”เย่เหนียนโมเสียงนุ่มนวล ติงยียียังเห็นด้วยว่ามุมปากของเขายังมีสาลี่ติดอยู่เลย

“คุณคิดว่าฉันท้องหรอ？”เธอถาม จากนั้นก็ตกใจ ประจำเดือนเดือนนี้ยังไม่มาจริงด้วย ช่วงนี้ท้องใส่ปั่นป่วน แถมยังแย่งของกินเล่นกับแพนด้า อารมณ์ก็หงุดหงิดง่าย

เย่เหนียนโม่มองเธอที่เหมือนจะนึกอะไรออก เขาก้มลงเล็กน้อย แสงแดดจากนอกหน้าต่างส่องมาที่เขา ทำให้เงาของเขาทอดยาว คลุมติงยียี เขามองไปที่เธอ พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ต่อไปนี้ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรก็ต้องบอกผม”

ในระหว่างรอก็กังวลมาก ถึงแม้ว่าเย่เหนียนโม่จะไม่แสดงอาการอะไร แต่แววตาที่เฝ้ารอคอยความหวังนั้นหลอกใครไม่ได้ เขาถึงขนาดหยิบบุหรี่ขึ้นมา

“คุณคะ ที่นี่สูบบุหรี่ไม่ได้นะคะ ”พยาบาลท่านนึงผ่านมาเตือนด้วยความหวังดี

เย่เหนียนโม่เก็บไฟแช็คลง สีหน้าเคร่งขรึม “ขอโทษครับ”

ประตูลิฟต์ดังขึ้น หลังของเย่เหนียนโม่ตั้งตรงขึ้นกว่าเดิม เขาเข้าไปในห้องตรวจหลังจากที่พยาบาลเรียก หมอมองตาทั้งสองคน แล้วก็ดูชาร์ตตรวจ

“กระเพาะอักเสบ ไม่หนักมาก ให้น้ำเกลือสักพัก็หายแล้ว”

ติงยียีหันไปมองหน้าของเย่เหนียนโม่ทันที เห็นสีหน้าของเขาที่ผิดหวังลงทันที เธอละสายตาออกไป ศีรษะของเธอแตะด้วยสัมผัสที่อ่อนโยน

มือของเธอถูกจับขึ้นมาอย่างนุ่มนวล เสียงของเย่เหนียนโม่นุ่มนวลขึ้นกว่าเดิม “โชคดีที่วันนี้ได้มาตรวจ ไม่งั้นก็ไม่รู้เลยว่าเธอเป็นกระเพาะอักเสบ”

ในห้องให้น้ำเกลือ มีเด็กคนนึงร้องเพราะจะถูกเจาะเลือด คนข้างๆก็เริ่มมอง เด็กโบกแขนไปมา แล้วก็มาจับแขนเสื้อของเย่เหยียนโม่

“ขอโทษนะคะคุณ ลูกหยุดได้แล้ว ปล่อยแขนเสื้อคุณลุงเดี๋ยวนี้”คุณแม่วัยกลางคนที่อุ้มเด็กอยู่นั้นยิ้มพลางเอามือเด็กออก

เย่เหนียนโม่เอาแขนไปวางที่ฝั่งเด็ก ให้เขาจับได้ง่าย “ไม่เป็นไรครับ ให้เขาจับไว้ก็ได้”

ในห้องให้น้ำเกลือเงียบลงหลังจากเสียงขอบคุณของคุณแม่คนนั้น “คุณผิดหวังมากสินะ”ติงยียีถามเบาๆขึ้นมา

“ใช่น่ะสิ ผิดหวังมาก”น้ำเสียงของเย่เหนียนโม่เฉยชา ติงยียีได้ยินแล้วก็ปวดใจ เธอขยับแขนข้างที่ให้น้ำเกลือ จากนั้นก็โดนจับไว้

เย่เหนียนโม่ขมวดคิ้ว “อย่าขยับ”

เขาจับมือเธอมาวางลงบนฝ่ามือของตัวเองไม่ให้เธอขยับตัวไปมา ติงยียีพึมพำเสียงเบา “ในบ้านคุณก็มีลูกชายอยู่แล้วหนิ คุณไม่ต้องผิดหวีงหรอก เดี๋ยวอีกไม่กี่เดือนก็มีแล้ว”

“ติงยียี”เย่เหนียนโม่พูดตัดบทเธอ “ต้องให้ผมพูดให้ชัดกว่านี้หรอ ผมอยากได้ลูกที่เป็นของผมกับคุณ เด็กที่เป็นของเราสองคน เข้าใจไหม？”

ติงยียีมองเขาแบบอึ้งๆ จากนั้นก็หน้าแดงขึ้นมา เย่เหนียนโม่ก็เขินเบนหน้าหนี แต่ยังจับมือเธอไม่ปล่อย

คืนนี้ ฝู้เฟิงหยีไม่ได้นอนตั้งแต่หัวค่ำสี่ทุ่ม เธอเห็นติงยียีกับเย่เหนียนโม่กลับมา สีหน้าก็ดูตื่นเต้น

“ยียี เธอกระเพาะอักเสบอยู่ ไปพักผ่อนก่อนเถอะ”เย่เหนียนโม่รู้ว่าคุณย่าอยากจะถามอะไร แต่ก็ไม่อยากให้ติงยียีอึกอัดใจ เขาจึงชิงพูดก่อน

ติงยียีพยักหน้า เดินไปทางบันได ได้เจอกับอ้าวเสว่ที่หัวมุมพอดี เธอหยุดลง “เธอวางใจเถอะ ฉันไม่ได้ท้อง”

อ้าวเสว่เหลือบมองไปที่ท้องของเธอ จากนั้นก็ขึ้นบันไดไป เธอเดินช้ามาก ต้องรออีกนานเลยถึงจะถอนหายใจได้

ที่ห้องรับแขก ฝู้เฟิงหยีคุ้ยเรื่องเก่าขึ้นมาพูดอีก “เธอจะคบอะไรกับใครข้างนอกย่าไม่สนใจ แต่ว่าอ้าวเสว่คลอดลูกออกมาแล้วเธอก็จะต้องให้เกรียติเธอ นี่ก็ถือเป็นการรักษาชื่อเสียงของตระกูลเหมือนกัน”