บทที่ 1621 สาวใช้ของคุณชายเย่ 1461

หน้าห้องของติงยียี เธอลงน้ำหนักที่เท้าซ้ายก่อนจะเปลี่ยนไปลงน้ำหนักที่เท้าขวาอย่างผิดปกติ ตอนแรกเธอคิดว่าเย่เนี่ยนโม่จะพูดอะไร แต่อีกฝ่ายกลับบอกเธอแค่ว่า “ต้องแปรงฟันก่อนเข้านอนนะ”

ติงยียีผงะไปครู่หนึ่ง เขาก้าวเดินไปสองสามก้าวทันใดนั้นเขาก็หันศีรษะกลับมา พร้อมกับใบหน้าที่จริงจัง “อย่าเตะผ้าห่ม”

“คุณไม่ต้องมายุ่ง!” ติงยียีรีบเปิดประตูห้องด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะเอาตัวเองและเขาอยู่ข้างนอกห้อง แบบนี้เธอถึงจะรู้สึกโล่งอก

ข้างนอกมีเสียงที่แพนด้ากำลังกระแทกประตูดังขึ้น ในตอนนั้นเธอเพิ่งนึกออกว่าเธอลืมแพนด้าไว้ข้างนอก เธอเลยรีบเปิดประตู แพนด้าเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีที่ดูน่าเกรงขาม และคนคนนั้นก็ไม่อยู่ที่ทางเดินอีกต่อไปแล้ว

ช่วงเช้าตรู่ มีเสียงนกร้องดังขึ้นอยู่นอกหน้าต่างเป็นครั้งคราว ตอนเช้าหลังจากที่ฝนตกมีกลิ่นอายบรรยากาศที่ดีงามมากๆ และติงยียีก็รู้สึกว่ามีบางอย่างกำลังเลียแก้มของเธอ

“เลิกซนได้แล้วแพนด้า ขอฉันนอนพักอีกนิดหนึ่งได้ไหม” ติงยียีพลิกตัวและบ่นพึมพำ เธอได้ตัดสินใจทำเรื่องที่จะทำให้เธอเสียใจไปตลอดชีวิต

“แพนด้า เมื่อคืนฉันนอนดึกมาก วันนี้ไปสวนดอกไม้คนเดียวได้ไหม” ติงยียีลืมตาขึ้นอย่างไม่เต็มใจก่อนจะบ่นพึมพำ

แพนด้าเลียหลังมือของเธอ ก่อนจะกระโดดลงจากเตียงแล้วไปกระแทกประตูด้วยกรงเล็บของมัน ติงยียีมองไปที่หลังของมันอย่างงัวเงีย จากนั้นเธอก็หลับตาลงและพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ใส่ใจ “จำไว้เลยนะ อย่าไปทำให้คนอื่นตื่น แล้วก็อย่าไปวิ่งไล่พวกสัตว์ตัวเล็กๆ ล่ะ”

ประตูถูกดันเปิดออกเล็กน้อย แพนด้าก็ดันตัวเองออกไป ตอนนี้ยังเช้าอยู่ ในตระกูลเย่จึงมีเพียงสาวใช้เท่านั้นที่เข้าออก เหล่าสาวใช้ก็ชินกับการเห็นท่าทีแบบนี้ของแพนด้าแล้ว ยกเว้นบางคนที่ยังไม่กล้าเล่นกับสุนัข ส่วนที่เหลือทั้งหมดพวกเขาก็ทักทายมันด้วยรอยยิ้ม แม้ว่าก่อนหน้านี้คุณชายจะเคยกล่าวว่าไม่ให้แพนด้าปรากฏตัวในที่สาธารณะ แต่ด้วยเหตุผลหลายประการ บางคนก็ยินดีที่จะไปรายงาน

“แพนด้า วันนี้แกออกไปเดินเล่นคนเดียวเหรอ” แม่บ้านลูบหัวมันด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็หยิบแฮมชิ้นหนึ่งจากตู้เย็นยื่นให้มัน

หลังจากกินแฮมในมือของแม่บ้านจนหมดแล้ว แพนด้าก็เลยเลียมือของเธอเพื่อเป็นการขอบคุณ จากนั้นมันก็คาบซองห่อที่มันกินไปโยนทิ้งลงในถังขยะ “คุณนี่ช่างฉลาดจริงๆ... คุณชาย!” พ่อบ้านพึมพำไปด้วย และมองดูคุณชายเดินเข้าออกจากประตูไป

ในเวลานี้ปกติคุณชายมักจะว่ายน้ำหรืออยู่ในโรงยิมไม่ใช่เหรอ ทำไมวันนี้ถึงอยู่ในห้องโถงด้านหน้าได้ แม่บ้านก้มศีรษะลงเล็กน้อย เธออยู่ในตระกูลเย่มาหลายสิบปีแล้ว มีเพียงแค่ครั้งเดียวที่เธอละเมิดความตั้งใจของเย่เชินหลินโดยการให้ความช่วยเหลือกับเซี่ยชีหรั่น จากนั้นเธอก็ไม่เคยตัดสินใจอะไรด้วยตัวเองอีกเลย

คุณชายเคยกล่าวอย่างชัดเจนว่าไม่ให้แพนด้าไปที่ห้องโถงด้านหน้า เขาคิดคำแก้ตัวเอาไว้แล้ว แต่เธอก็พบว่าคุณชายทำเพียงเหลือบมองแพนด้าจากนั้นเขาก็เปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำ ก่อนจะหันกลับไปอย่างมีความสุข ราวกับว่าเขาเห็นภาพภาพนี้ไม่ชัดเจน

เย่เนี่ยนโม่หยุดชะงัดขาของเขาที่กำลังเดินออกไป ทันใดนั้นเขาก็หันกลับมาทันที ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาแขวนบนผนังแล้วพูดว่า “วันนี้เวลาอาหารเช้าของผมเลื่อนออกไปหนึ่งชั่วโมง”

“ครับ คุณชาย” พ่อบ้านพูดด้วยความเคารพ และเขาก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจมากกว่าเดิม เวลาทานอาหารของคุณชายที่ไม่เคยมีการเปลี่ยนแปลงคราวนี้ก็ได้เปลี่ยนไปแล้ว เขามองไปที่แผ่นหลังของคุณชายและมองไปยังแพนด้าที่กำลังเดินไปที่ลานบ้านอย่างครุ่นคิด

“พ่อบ้าน” ต้าต้ารีบเดินเข้าไป “คุณอ้าวเสว่ตื่นแล้ว ฉันจะเอาซุปเห็ดหูหนูไปให้เธอทาน”

เธอคว้าซุปเห็ดหูหนูร้อนๆ แล้วรีบเดินออกไป ในสวนดอกไม้ แพนด้าวิ่งไปที่มุมรั้วของตระกูลเย่เพื่อแก้ปัญหาส่วนตัว ก่อนจะเดินไปรอบๆ สนามหญ้าของตระกูลเย่

ดอกไม้ที่ถูกเหยียบย่ำในครั้งนั้นเอนไปอยู่อีกข้างหนึ่ง และดูเหมือนว่ามันจะจำคำพูดของเจ้านายได้ มันหันไปกัดดอกไม้หนึ่งดอก ราวกับว่ามันกำลังระบายความโกรธแทนเจ้านาย

“แกกำลังทำอะไรเนี่ย!” อ้าวเสว่อารมณ์ไม่ดีเมื่อเห็นมันในตอนเช้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่เธอเห็นดอกไม้ที่เธอปลูกไว้ล้มจนหมด เธอก็โกรธมากกว่าเดิม

มีก้อนหินอยู่ใต้เท้าของเธอ เธอใช้เท้าเตะก้อนหินไปที่แพนด้า หินก้อนนั้นไปกระแทกโดนหน้าท้องของแพนด้า มันหันหัวกลับมาและจ้องไปที่อ้าวเสว่ด้วยดวงตาที่เฉียบคม นี่เป็นสายตาที่มันใช้มองเหยื่อเวลาอยู่กลางทุ่งหญ้า

อ้าวเสว่ตกตะลึง “สุนัขมันก็เหมือนกับเจ้านายของมัน เป็นคนที่ชอบข่มเหงรังแกคนอื่น และก็น่ารังเกียจพอๆ กันเลย!”

“คุณอ้าวเสว่ ซุปของคุณค่ะ” ต้าต้ายืนอยู่ข้างหลังเธอและพูดอย่างระมัดระวัง อ้าวเสว่หันศีรษะกลับไปก่อนจะดุว่าเธอ “ทำตัวเหมือนผีเลย ทำไมไม่หัดพูดอะไรบ้าง เมื่อกี้นี้ฉันตกใจเกือบตายเพราะเธอ”

ต้าต้าโดนเธอว่าจนรู้สึกขุ่นเคือง ที่จริงเธอเรียกเธอว่าตั้งแต่ที่เดินเข้ามาแล้ว แต่เธอเอาแต่ดุสุนัขและไม่ทันได้สังเกตเอง และตอนนี้เธอก็มาดุเธออีก

อ้าวเสว่เหลือบมองซุปนั้น ช่วงสองสามวันนี้ร่างกายของเธอบวมมาก จนเธอนอนไม่หลับเลย เธอตื่นแต่เช้าตรู่ทุกวันๆ ซึ่งมันทำให้เธอรู้สึกหดหู่มาก ตอนนี้ก็เกือบจะ 27 สัปดาห์แล้ว และหลังจาก 27 สัปดาห์ เธอจะไปอเมริกาเพื่อเตรียมคลอดลูก

เย่เนี่ยนโม่ไม่มีทางไปด้วยแน่นอน ในช่วงเวลาที่เธอเตรียมตัวคลอดลูกยังไงติงยียีจะต้องฉวยโอกาสเข้ามาแน่นอน ถ้าถึงตอนที่เธอกลับมา เธอจะไปก็คงไม่ได้แล้ว!

ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งไม่สบายใจ เธอหยิบช้อนขึ้นมาก่อนจะทานซุป จากนั้นเธอก็ขมวดคิ้วและมองไปรอบๆ ในทันที “กลิ่นอะไรเนี่น ทำไมมันเหม็นจัง”

ต้าต้ามองไปรอบๆ และตอบอย่างขี้ขลาด “อาจเป็นเพราะเมื่อสองสามวันก่อนได้ฉีดยาไล่หนูไปค่ะ” หลังจากนั้นเธอก็ชี้ไปยังรอยสีขาวตรงมุมที่อยู่ไม่ไกลมากนัก

อ้าวเสว่บึนปาก เธอเป็นคนท้อง เธอไวต่อกลิ่นมากๆ และเธอไม่อยากทานอาหารก็เพราะกลิ่นยา ก่อนที่เธอจะมองไปสุนัขที่กำลังเดินเล่นสบายๆ เหมือนมันกำลังหัวเราะเยาะเธออยู่