บทที่ 1626 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1466

จู่ๆ เธอก็รู้สึกไม่ดีขึ้นมากะทันหัน เป็นความยากลำบากและแรงกดดันอย่างหนึ่ง ความซึมเศร้าที่อยากจะร้องตะโกนออกมา แต่กลับอัดอั้นอยู่ในลำคอไม่สามารถตะโกนออกมาได้

เธอมองไปรอบๆ หิมะกองสูงดูเหมือนจะไม่สามารถรองรับเกล็ดหิมะเบาหวิวที่ปลิวหล่นลงมาได้ และทรุดลงไปตรงมุมหนึ่ง เธอตกใจ และสายตาหันไปมองด้านบนกองหิมะ

หิมะสีขาวทำให้เธอปวดตา เธอมองไปที่ประตูสีแดงใหม่อีกครั้ง ด้วยความผิดหวัง เธอผลักประตู ประตูบานเก่าส่งเสียงดัง “เอี๊ยด” ขึ้นมาหนึ่งครั้ง ภายในห้องอบอุ่น แตกต่างจากภายนอกเป็นอย่างมาก

เดินเข้าไปที่ประตูหลังห้องครัว เธอเปิดสวิทไฟหลังจากนั้นไฟด้านข้างประตูอย่างเคยชิน และปิดประตูลง เสียง “เอี๊ยด” ดังขึ้นอีกครั้งหลังจากประตูปิดลง เธอเดินไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆ ก็หันหลังกลับมาอีกครั้งและเปิดประตูแง้มไว้ให้มีช่องเล็กๆ เปิดทิ้งไว้ จากนั้นเอาไม้นวดแป้งมากั้นไว้

“แง้มประตูไว้ให้เจ้าแพนด้าหน่อย เจ้าหมาน้อยตัวนี้กลับมาต้องโดนสั่งสอนหน่อยแล้ว!” เธอพูดเสียงดังด้วยน้ำเสียงท่าทางโกรธมาก เธอกำลังคิดภาพว่าจะสั่งสอนเจ้าแพนด้ายังไงดี ในใจรู้สึกดีขึ้นมาก

ตระกูลเย่ใหญ่มาก เธอเดินย่องเบาๆ บนทางเดินที่ปกติจะมีแต่คนใช้เดินเท่านั้น บนพื้นมีเพียงร่องรอยของเธอและเจ้าแพนด้า แต่ตอนนี้มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้น

หน้าประตูห้อง เย่เนี่ยนโม่จ้องมองเธอ เขาขมวดคิ้วขึ้นมากะทันหัน และก้าวขาเข้ามาด้านข้างเธออย่างว่องไว ดึงมือที่เย็นเฉียบและมีบาดแผลของเธอไป และคำรามด้วยความโกรธ “คุณบ้าไปแล้วหรือไง!”

จากนั้นติงยียีจึงก้มลงมองมือที่แดงระเรื่อและแข็งทื่อของตัวเอง เธอลองขยับดู กลับพบว่าไร้ความรู้สึกโดยสิ้นเชิง เย่เนี่ยนโม่ทำสีหน้าเย็นชาและดึงเธอเข้าห้อง

ในห้องอบอุ่นมาก มีความรู้สึกอบอุ่นราวกับช่วงฤดูใบไม้ผลิ เขาส่งแก้วน้ำร้อนให้เธอถือไว้ แม้แต่แก้วติงยียียังแทบจะถือไว้ไม่ไหว ผ่านไปครู่หนึ่ง เขายังคงไม่พอใจ มองมือที่ยังคงแดงอยู่ของเธอ เขาถึงขนาดคิดว่าน้ำไม่ร้อนแล้ว จึงลุกขึ้นเปลี่ยนเอาแก้วน้ำร้อนๆ อีกใบมาให้

ติงยียีถือแก้วด้วยมือทั้งสองข้าง อุณหภูมิที่อบอุ่นค่อยละลายมือที่เป็นน้ำแข็งของเธอ ตอนนี้เองถึงจะรู้สึกถึงความเจ็บปวดน้อยๆ บนมือเต็มไปด้วยรอยแผลเล็กๆ เต็มไปทั่ว

ทันใดนั้นแก้วในมือก็ถูกดึงออกไปกะทันหัน เย่เนี่ยนโม่จับมือทั้งสองข้างของเธอแนบไว้ที่อกตัวเอง ความอบอุ่นที่แท้จริงแผ่กระจายเข้ามา มือเย็นยะเยือกของเธอแนบอยู่บนกล้ามเนื้อที่อบอุ่นอย่างไม่น่าเชื่อของเขา ราวกับคนที่หิวกระหายได้พบกับแหล่งน้ำและอาหาร

ทั้งสองคนไม่พูดอะไร นาฬิกาบนกำแพงค่อยๆ เดินต่อไปอย่างเงียบ “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

เย่เนี่ยนโม่เลื่อนมือของเธอไปอีกที่หนึ่ง รู้สึกว่านิ้วมือของเธอไม่เย็นเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว เขาพึงพอใจขึ้นมาก

เมื่อเขาถาม ติงยียีทำแค่เพียงมองเขาแวบหนึ่ง ในใจยังคงคิดว่าเขาจะเชื่อที่ตัวเองผลักอ้าวเสว่ล้มลงและลงโทษเรื่องเจ้าแพนด้า ความสบายใจในใจเธอเพิ่มมากขึ้น เธอส่ายหน้า “ไม่มีเรื่องอะไร”

เย่เนี่ยนโม่มองเธอ แต่ก็ไม่ได้บีบบังคับเธอ “อยากจะบอกเมื่อไหร่ก็ค่อยมาบอกฉันแล้วกัน”

เธอเงยหน้าขึ้นและกวาดสายตามองหน้าเขาอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่พูดอะไรออกมา

เช้าตรู่ เธอมองเย่เนี่ยนโม่ที่ยังคงหลับสนิทอยู่ข้างกายด้วยความประหลาดใจ เขายังจับมือของเธอไว้ในอ้อมกอดอย่างมั่นคง เขาอยู่ต่อเพื่อปลอบใจเธอใช่ไหม?

ความคิดนี้ถูกสลัดออกไปจากหัวด้วยตัวเอง เธอขยับตัวอีกฝ่ายขมวดคิ้วทันที และพยายามดิ้นตัวราวกับกำลังจะตื่นนอน เธอมองขอบตาคล้ำของเขา ความคิดที่จะลุกขึ้นก็หายไปทันที

6โมง เย่เนี่ยนโม่ตื่นขึ้นมาอย่างตรงเวลา สายตายังคงมีความง่วงนอน ในสายตาของติงยียี เมื่อความเฉียบคมของสายตาเขาลดลง เขาก็ยังคงเป็นหนุ่มน้อยเหมือนเมื่อก่อนที่เคยเจอในตอนนั้น ถึงแม้จะดูหยิ่ง แต่แววตากลับใส

“กำลังคิดอะไรอยู่?” เย่เนี่ยนโม่จัดท่าทางให้สบาย มองเธอด้วยสายตาอบอุ่น ดื่มด่ำกับความอบอุ่นที่หาได้ยาก

ความทรงจำทั้งหมดหายไปเมื่อเธอสบตาเข้ากับดวงตาสงบนิ่งคู่นั้น เธอขมวดคิ้ว “ฉันอยากจะลุกขึ้น”

เย่เนี่ยนโม่พลิกตัว ขายาวปล่อยพลาดอย่างตามสบาย แต่กลับทำให้ลุกไปไปไหนไม่ได้ เขาจับมือเธอและเอามาวางไว้ตรงหัวใจของตัวเอง “ทำไมต้องแกล้งทำท่าทางรังเกียจฉันด้วย?”

ติงยียีหลบสายตา เธอมองไปที่ผ้าม่าน ด้านนอกยังคงมืดสนิท “ถ้าไม่ชอบที่ฉันที่เป็นอย่างนี้ คุณก็ไปหาอ้าวเสว่ เธอสามารถปฏิบัติต่อคุณได้อย่างอบอุ่นมาก”

น้ำหนักบนตัวหายไป เธอมองร่างที่สมบูรณ์แบบเดินเข้าห้องน้ำไป ไม่นานเสียงน้ำไหลก็ดังออกมา เธอห่มผ้าและขดตัวในผ้าห่ม เธอรู้ แค่พูดถึงอ้าวเสว่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็จะอยู่ในสถานการณ์ที่อันตราย แต่เธอควบคุมตัวเองไม่ได้ ยิ่งอ้าวเสว่ใกล้คลอดเธอก็ยิ่งกังวล ความกังวลนั้น เดิมเป็นลักษณะนิสัยความหึงหวงอย่างหนึ่งของผู้หญิงมานานนับพันปี

ประตูถูกเปิดออก เย่เนี่ยนโม่นุ่งผ้าเช็ดตัวแค่ท่อนล่าง มีความร้อนและกลิ่นหอมเจลอาบน้ำที่เธอใช้เป็นประจำอยู่ เธอเหม่อลอย จนกระทั่งมีเงาคนร่างใหญ่กระโดดมาด้านหน้า

เย่เนี่ยนโม่พยายามจะจูบ เธอเอนตัวหลบไปด้านหลังจากนั้นก็โดนจับคางไว้ จนกระทั่งริมฝีปากได้สัมผัสความอุ่นเธอถึงได้รับอนุญาตให้ออกมา เย่เนี่ยนโม่เห็นเธอห่อตัวเองราวกับเป็นลูกกวางน้อย เขายิ้มและหมุนตัวออก