บทที่ 1625 สาวใช้ของคุณชายเย่ 1465

“ต้าต้าเป็นอะไรไป” ติงยียีถามด้วยความกังวลใจเล็กน้อย แม้ว่าต้าต้าจะเคยใส่ร้ายเธอมาก่อน แต่สภาพของเธอตอนนี้ทำให้คนอื่นอดไม่ได้ที่จะกังวลใจจริงๆ

หลังจากนั้นไม่นาน ต้าต้าจึงตอบกลับอย่างฝืนใจ “ฉันไม่เป็นไร แค่รู้สึกหนาวน่ะ เราไปที่อื่นกันได้ไหม”

ติงยียีตกลงอย่างเต็มใจ ทั้งสองจึงทำการเปลี่ยนสถานที่ เมื่อทำแผลเสร็จ ต้าต้าเกือบจะวิ่งหนีออกไปจากห้องของติงยียี ทุกพื้นที่ของห้องนี้เต็มไปด้วยกลิ่นของความตาย เธอกลัว!

ความผิดแปลกของเธอทำให้ติงยียีรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พิจารณาอย่างลึกซึ้ง ในใจของเธอรู้สึกไม่สงบ เพราะรู้สึกว่าแพนด้าหายนานเกินไปแล้ว

เธอออกมาจากห้อง ก็ได้พบกับเหยนหมิงเย้าเข้าพอดี เขาหันมายิ้มให้กับเธอ “ผมเห็นว่าคุณกำลังเหม่ออยู่เลยไม่ได้ทัก อรุณสวัสดิ์นะครับ”

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ” ติงยียียิ้มไปทางเขา

ติงยียีพยักหน้าไปทางเขาเพื่อสื่อว่าเธอขอตัวไปก่อน ช่วงที่ทั้งสองได้คลุกคลีกันมากที่สุดคงจะเป็นการเจอกันครั้งสองครั้งที่มหาวิทยาลัย แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรกัน เพราะทั้งสองไม่ได้สนิทสนมกันขนาดนั้น

เหยนหมิงเย้าจ้องไปยังด้านหลังของเธอ ทันทีที่จะก้าวขาออกไปนั้น ก็ได้ยินเสียงเรียกของอ้าวเสว่หยุดเอาไว้ เธอมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง เหยนหมิงเย้ายิ้ม “วางใจเถอะ เย่เนี่ยนโม่กำลังประชุมผ่านวิดีโออยู่ ดูจากการทำงานอย่างหนักของเขาแล้ว คงออกมาตอนนี้ไม่ได้แน่”

อ้าวเสว่จ้องไปยังเขา พร้อมกล่าวออกมาอย่างแผ่วเบา “ตามฉันมา”

เธอก้าวตามไปอย่างรวดเร็ว เหยนหมิงเย้าจึงตามเธอจากด้านหลังไปอย่างเร่งรีบ เมื่อรอเขาเดินเข้าห้องไปแล้ว อ้าวเสว่จึงได้ชะโงกศีรษะออกไปอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าไม่มีคนตามมาจึงปิดประตูลง

เหยนหมิงเย้ายืนอยู่ด้านหลังของเธอ “ผมคิดว่าชีวิตนี้คุณจะไม่มาหาผมด้วยตัวเองซะแล้ว”

“ชีวิตนี้ฉันก็ไม่ได้อยากจะมาหาคุณด้วยตัวเองหรอกนะ” อ้าวเสว่เอามือจับท้องพร้อมกวาดสายตามองไปยังเขา

เหยนหมิงเย้ามองสังเกตไปโดยรอบ พบกับของใช้เด็กทารกที่วางอยู่เป็นจำนวนมาก ข้างเตียงที่ใหญ่โตได้มีเตียงเล็กๆ หลังหนึ่ง บนเตียงเล็กๆ นั้นได้แขวนเครื่องบินของเล่นเอาไว้

เขาเดินไปยังเตียงเล็กๆ อย่างช้าๆ พร้อมยื่นมือออกมาคลำจับของเล่น แววตายากที่จะคาดเดา ทันใดนั้นเขาก็ได้จับแรงขึ้น จนเส้นเลือดนั้นปูดจนแทบจะระเบิดออกมา

ของเล่นอยู่ในมือของเขาอย่างผิดรูป พร้อมกับความเจ็บปวดภายในมือ เขาระงับความอิจฉาเอาไว้ เมื่อคิดว่าลูกของเย่เนี่ยนโม่ใกล้จะคลอดแล้ว เขาก็อิจฉาจนแทบบ้าคลั่ง

“คุณคิดจะทำอะไรกันแน่” อ้าวเสว่กวาดสายตามองดูของเล่นที่ถูกทำลายอย่างสงบเยือกเย็น คำพูดที่ดูดุดันก่อนหน้าก็ได้อ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย

เหยนหมิงเย้าวางของเล่นที่พังลง พร้อมหันหลังกลับ ชุดสูทที่ตัดมาอย่างดีทำให้ความเป็นชายของเขาออกมาอย่างเต็มที่ สำหรับอ้าวเสว่แล้ว เขาเป็นคนเลว เป็นเสี้ยนหนามและเป็นพ่อของลูกในท้องเธอ

เขาจงใจก้าวให้ช้าลง และเธอก็ระมัดระวังขึ้นตามความต้องการของเขา “เหมือนกับผมตกลงไปในนรก แล้วเหล่าปีศาจในนรกก็เอาสิ่งชั่วร้ายที่สุดบนโลกเข้ามาในตัวผม”

เขาจับคางของเธอ พร้อมกับการเคลื่อนไหวที่อ่อนโยน “ความอิจฉา ความโกรธ ความไม่ยอมกัน และการทำลาย ผมพบว่าไม่เพียงแต่จะเอามันออกไปไม่ได้ แต่ผมชอบผมในแบบนี้”

ร่างกายของอ้าวเสว่สั่นเทาอย่างไม่สามารถควบคุมได้ เธอแสร้งทำเป็นไม่สะทกสะท้าน พร้อมจับมือของเขาออก แทนที่จะก้าวถอยหลัง แต่ทั้งสองกลับใกล้ชิดกันมากขึ้น ถึงขนาดเห็นรูขุมขนบนใบหน้าของกันและกันได้

อ้าวเสว่ยิ้มขึ้นในทันที “ขอโทษด้วยนะ ฉันก็มีอะไรที่ไม่ดี และนิสัยที่ไม่ดีเหมือนกัน บางทีฉันอาจจะบ้าและน่ากลัวได้กว่าที่คุณคิด” เธอนิ่งไปครู่หนึ่งพร้อมลากเสียงยาว “เพราะฉะนั้นอย่ามาประจันหน้ากับฉัน ไม่อย่างนั้นเราจะได้รู้กันว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะ”

“หึๆ” เสียงทุ้มต่ำออกมาจากปากของเหยนหมิงเย้า เขามีริมฝีปากที่งดงาม มีขนาดความหนาพอดิบพอดี มีคนบอกว่าริมฝีปากแบบนั้นเป็นสัญลักษณ์ของความดีพร้อม แต่เขากลับถูกบังคับให้กลายเป็นปีศาจ

เขาหันศีรษะไปด้านข้าง ราวกับว่าจะจูบเธอ อ้าวเสว่ถอยหลังด้วยความรังเกียจ แต่เขาไม่สนใจ “ในเมื่อเราทั้งคู่เป็นปีศาจกัน งั้นเราก็คงจะเป็นเนื้อคู่กันจริงๆ”

ริมฝีปากที่อุ่นประกบลงไปบนริมฝีปากที่สั่นเทา พร้อมตามมาด้วยเสียงตบฉาดใหญ่ที่ดังขึ้นกลางอากาศ เขาไม่ยอมปล่อยเธอไป เขากลับขยับเข้าไปใกล้ เขาประคองไหล่ของเธอไว้ ราวกับประคองวิญญาณของเธออยู่

อ้าวเสว่ดิ้นไม่หลุด พร้อมถูกบังคับให้ยอมจำนน ความเจ็บปวดในคืนนั้นหวนกลับมาอีกครั้ง เธอลืมตาทั้งสองขึ้นมา พร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน น้ำตานั้นหยดลงไปยังมือที่เขาจับคางของเธออยู่

น้ำตาไหลลงมาที่มือของเขาราวกับลาวาที่ปะทุออกมา เขาปล่อยเธอ พร้อมสายตาที่อึมครึม ภายในดวงตายังคงเต็มไปด้วยความเป็นเจ้าของและความกระหายอย่างไม่ลดละ

“คุณจะเอายังไงกันแน่” อ้าวเสว่พึมพำออกมาอย่างแผ่วเบา เหมือนกับกำลังคุยกับตัวเอง

บนใบหน้าของเหยนหมิงเย้ายังคงปรากฏรอยนิ้วมือทั้งห้าอย่างชัดเจน เขายื่นมือออกไปลูบ “เขาให้ความสุขกับคุณไม่ได้ คุณไม่เห็นเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงวันนั้นเหรอ ผู้ชายแบบนี้คุณยังเอาได้ลงอีกเหรอ”

เขาเงียบอย่างทันที พร้อมคิดในใจว่าเขาพูดเกินไปแล้ว สีหน้าของอ้าวเสว่ได้กลับมาเป็นเหมือนเดิม เธอเงยหน้าขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง “ฉันก็แค่เป็นฝ่ายเสียเปรียบแทน แต่เขามีค่าพอที่ให้ฉันทำแบบนี้”