ตอนที่ 1628
บทที่ 1628 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1468
October 28, 2026
ผ่านไปสักครู่ เสียงน้ำจากห้องน้ำดังขึ้น เย่ชูหวินลุกขึ้นจากโซฟา ประตูค่อยๆ เปิดออก แขนขาวๆ ที่มีไอน้ำอุ่นๆยื่นออกมาจากช่องประตู
ติงยียีส่งเสียงปกติ “ชูหวิน มีเสื้อผ้าที่ยังไม่ใส่ไหม?”
เย่ชูหวินรีบเดินเข้ามาตรงประตูห้องน้ำอย่างรวดเร็ว รูปร่างที่สวยงามสะท้อนกับประตูห้องน้ำทำให้เขาตะลึง รีบร้อนเอาเสื้อยืดในมือยื่นใส่มือเธอ
นิ้วมือสัมผัสกันอย่างไม่ได้ตั้งใจ เขารีบดึงมือกลับมาอย่างเร็วราวกับยื่นไปโดนกองไฟ และรีบหมุนตัว เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดเดิน เขาหันหน้าไปด้านข้างเล็กน้อย “เสื้อตัวนั้นฉันไม่เคยใส่มาก่อน”
ไม่นาน ติงยียีสวมเสื้อลายการ์ตูนที่ยาวถึงน่องเดินออกมา ในมือเธอถือเสื้อผ้าที่เปียกชื้น ทันทีที่ออกมาก็พบว่ามีถุงของขวัญวางอยู่ตรงหน้าประตู
เธอปล่อยผมเปียกลง “คุณรีบไปอาบน้ำเถอะ ระวังจะเป็นหวัด!”
เพิ่งจะพูดจบ เย่ชูหวินรีบเดินเข้าห้องน้ำราวกับปลิวลม และปิดประตูตึงตัง
บริษัทเย่ซื่อ
คอมพิวเตอร์สามเครื่องวางอยู่ตรงหน้าเย่เนี่ยนโม่ นิ้วมือเรียวยาวขยับไปมาอย่างราบรื่น ลมนอกหน้าต่างปะปนไปด้วยหิมะ ตึกบริษัทเย่ซื่อทั้งตึกเงียบสนิท มีเพียงเย่ป๋อที่ยืนทำหน้าที่ปกป้องเขาอยู่ด้านหลัง
นิ้วเรียวยาวนิ่งไปชั่วคราว ลมหนาวหน้าต่างส่งเสียงร้องโหยหวน เขาลุกขึ้นและเดินไปที่หน้าต่าง เย่ป๋อยืนเงียบๆ อยู่ด้านหลังเขา วันนี้เหมือนคุณชายจะมีเรื่องในใจ หรือว่าจะเกี่ยวกันคุณหนูติงยียี?
เขาเดาถูก เย่เนี่ยนโม่กังวลอยู่ในใจ สองวันมานี้ติงยียีเหมือนจะอารมณ์ไม่ดี ที่เขากังวลก็เพราะเธอไม่ยอมพูดออกมา ความรู้สึกที่โดนผลักออกมาเป็นคนนอกไม่ดีเสียเลย
ในใจในสมองก็มีแต่คนคนนั้น เขาพูดอย่างเด็ดขาดว่า : “กลับ”
ฝนตกหนักมากขึ้นเรื่อยๆ เย่ชูหวินปล่อยผ้าม่านลง “รอฝนซาลงอีกหน่อยฉันจะไปส่งคุณกลับ”
ติงยียีพยักหน้า เธอมองไปที่ฝนนอกหน้าต่าง “เจ้าแพนด้าคงไม่เป็นไรใช่ไหม ฝนตกหนักขนาดนี้ ฉันเป็นห่วงมัน”
เย่ชูหวินส่งโกโก้ร้อนให้เธอ ทั้งสองคนนั่งลงพร้อมๆ กัน ไหล่ชนไหล่ เย่ชูหวินคิด “หรือว่ามันจะไปหาคู่ของมันที่บ้านจูหลิน?”
ติงยียีตะลึง เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ เย่ชูหวินแนะนำว่า : “งั้นคืนนี้นอนที่นี่ไหม พรุ่งนี้เช้าพวกเราลองไปถามกัน?”
“ก็ดี ยังไงคืนนี้ฝนก็ตกหนักขนาดนี้” ติงยียีกำลังเตรียมตัวคิดจะบอกตระกูลเย่สักคำ เพราะใจคิดไม่อยากให้เย่เนี่ยนโม่เป็นห่วงและเข้าใจผิด
เธอรีบลุกขึ้น โกโก้ร้อนหกลงมาตามการเคลื่นไหวของเธอ และหกใส่โทรศัพท์ที่อยู่ในมือ โทรศัพท์ส่งเสียงดังครืดๆ จากนั้นปรากฏหน้าจอสีฟ้า
“พระเจ้า” ติงยียีรีบดึงทิชชูออกมาเช็ดโทรศัพท์ แต่ไม่ว่าจะเช็ดยังไงหน้าจอโทรศัพท์ก็เป็นสีขาว เย่ชูหวินพูดน้ำเสียงราบเรียบว่า : “อยากจะส่งข้อความไปบอกเย่เนี่ยนโม่สินะ”
ติงยียีพยักหน้า เขาลุกขึ้นและเดินไปทางห้องนอน “ฉันส่งให้”
ในห้อง เขาหยิบกล่องสวยใบหนึ่งออกมาจากชั้นล่างสุดของตู้ นิ้วมือกดปุ่มส่งค้างไว้ มีเสียงโทรทัศน์ดังมาจากด้านนอกเบาๆ จู่ๆ เขาก็คิดอยากจะหยุดความสุขไว้ตรงนี้
เขาหันหลังและโยนโทรศัพท์ไว้บนเตียง หน้าจอโทรศัพท์ค่อยๆ มืดลง หมายเลขโทรศัพท์ที่ไม่ได้กดโทรออกค่อยดับลงตามหน้าจอ
ติงยียีเห็นเขาเดินออกมา ถามอย่างตื่นเต้นว่า : “คุณบอกรึยัง?”
เขาพยักหน้า และยื่นกล่องในมือออกไปให้เธอ เธอเปิดออก ภายในมีโทรศัพท์รุ่นใหม่ที่ลงประโฆษณาไปหลายครั้ง ตัวเครื่องที่สวยงามระบบที่ไหลลื่น ติงยียีเห็นในละครดาราหลายคนใช้โทรศัพท์รุ่นนี้
“ในเมื่อโทรศัพท์คุณเสียแล้ว งั้นก็ใช้เครื่องใหม่นี้เถอะ มีคนให้มา ฉันเองก็ไม่ได้ใช้” เย่ชูหวินแสร้งทำเป็นพูดอย่าไม่ใส่ใจ
ติงยียีสงสัย “ต่อให้มีคนให้มาแต่มันก็แพงเกินไป นี้ราคาเกือบหมื่นเลยนะ”
“คุณค่าของโทรศัพท์คือการนำมาใช้ ไม่งั้นก็ไม่มีประโยชน์” เย่ชูหวินหยิบรีโมตมาเปลี่ยนช่องโทรทัศน์ และพูดอย่างนิ่งเฉย ติงยียีไม่อยากจะขัดใจเพราะเรื่องนี้ จึงทำได้เพียงรับไว้ก่อนแล้วค่อยหาโอกาสคืนให้เขา
ตระกูลเย่ ฝู้เฟิ่งหยียิ้มพลางพูดกับเหยนหมิงเย้าว่า : “ด้านนอกหิมะตกหนักลมแรงขนาดนี้ ลำบากคุณยังต้องมาส่งของให้อีก”
เหยนหมิงเย้ายิ้ม “ไม่เป็นไรครับคุณย่า นี่เป็นผักดองที่คุณแม่ทำเอง บอกว่าต้องให้ท่านลองชิมให้ได้ ไม่งั้นจะนอนไม่หลับ ใช่แล้วอ้าวเสว่ ผมเตรียมของบำรุงมาให้คุณด้วย”
อ้าวเสว่ฝืนยิ้ม “คุณป้าช่างมีน้ำใจจริงๆ ช่วยแสดงความขอบคุณของฉันต่อคุณป้าด้วย”
ฝู้เฟิ่งหยีที่อยู่ด้านข้างกล่าว : “ใช่แล้ว หมิงเย้า ถ้ามีเวลาก็มาที่ตระกูลเย่บ่อยๆ ส่วนจิ่วจิ่ว ฉันก็เอ็นดูเธอเหมือนที่เอ็นดูชีหรั่น”
หลังจากอ้าวเสว่ได้ยินที่เธอพูดหน้าบึ้งขึ้นมาทันที แต่ไม่รู้จะทำยังไง ทำได้แค่ยิ้มอยู่ข้างๆ เหยนหมิงเย้าก็ไม่บีบเธออีกต่อไป และพยักหน้าตาม “ได้ครับคุณย่า”