บทที่ 1678 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1518

ติงยียีอยากจะหลบหน้า ไห่ฉิงฉิงเรียกให้เธอหยุด “ฉันยังไม่ได้กินข้าวเช้า ยียีไปกับฉันหน่อย”

ในสวนดอกไม้ ไห่ฉิงฉิงกล่าว : “ฉันให้พวกเขากลับไปแล้ว คุณไม่ต้องกดดัน”

ติงยียีพยักหน้าไม่พูดอะไร รอให้เธอพูดต่อ ไห่ฉิงฉิงหยิบเอกสารฉบับหนาออกมาจากกระเป๋าถือและส่งให้ติงยียี

เธอรับมาดูแวบหนึ่ง ด้านในทั้งหมดคือเอกสารรับรองทรัพย์สิน “นี่เอาไปทำอะไร?”

“ฉันยินดีใช้ทรัพย์สินทั้งหมดของพวกเราแลกกับความตั้งใจที่จะอยู่กับชูหวินตลอดไป ช่วยให้เขาผ่านด่านนี้ไปให้ได้” ใบหน้าไห่ฉิงฉิงเต็มไปด้วยความเศร้า ดูเหมือนกังวลว่าติงยียีจะมีความคิดเห็น และพูดต่ออีกประโยคว่า “เราไม่ได้มีเจตนาอื่น เพราะไม่ว่ายังไงหลังจากนี้ก็ต้องเป็นตกเป็นของพวกคุณสองคน ให้ตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกัน”

ติงยียีจับเอกสารในมือ พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คุณน้า ถ้าไม่ใช่เพราะชูหวินยืนยันที่จะเลือกฉัน พวกคุณไม่มีทางยอมรับฉันใช่ไหม”

ไห่ฉิงฉิงไม่พูด เธอรู้สึกจริงๆ ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา เพราะสามารถทำให้ทั้งเย่ชูหวินและเย่เนี่ยนโม่ตกหลุมได้ขนาดนี้

ติงยียีเอาซองเอกสารในมือใส่กลับไปในมือเธออีกครั้ง “วางใจเถอะ ฉันไม่ต้องการทรัพย์สินของตระกูลเย่ ฉันจะอยู่กับเขา ถ้าหลังจากนี้เขายังต้องการฉันอยู่ ฉันจะแต่งงานกับเขา”

หลังจากคุยกับไห่ฉิงฉิงจบ ติงยียีเดินวนรอบสวนดอกไม้ตึกใหญ่โรงพยาบาล จนกระทั่งมีคนคนหนึ่งมายืนอยู่ด้านหน้า

เย่เนี่ยนโม่จับมือเธอไว้และพาเดินไปด้านนอก ติงยียีพยายามขัดขืน “คุณจะทำอะไร!”

“ไปกับผม เดี๋ยวคุณก็รู้” เย่เนี่ยนโม่ไม่ยอมปล่อย ดึงติงยียีวิ่งออกไปนอกโรงพยาบาล

ในแกลลอลี่ ติงยียีมองทีละภาพ การตัดต่อภาพสไตล์ montageที่ใช้แสงสีหลายหลากดูพิลึก ทั้งแกลลอลี่มีแค่เธอคนเดียว เย่เนี่ยนโม่นั่งอยู่เงียบๆ ไม่ไกล

เธอหยุดตรงหน้าภาพใบหนึ่ง เด็กผู้หญิงคนหนึ่งสวมกระโปรงที่ทำจากดอกไม้สด สีหน้าเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “แฟนของคุณเหมาเวลาทำการช่วงเช้าของแกลลอลี่ไปแล้ว”

ชายชาวต่างชาติคนหนึ่งเดินเข้ามาชื่นชมภาพบนผนังด้านข้างเธอ ด้านบนสันจมูกสูงโค้งที่แข็งแรงมีรอยกระอยู่เล็กน้อย เขามองดูภาพและพูดอย่างสงบนิ่งว่า “หวังงว่าคุณจะเจอแรงบันดาลใจของคุณ”

ติงยียี ยิ้มให้เขา จากนั้นเดินกลับไปทางเดิมอย่างเงียบๆ เย่เนี่ยนโม่ลุกขึ้น “ไม่มีแรงบันดาลใจ?”

เธอส่ายหน้าเงียบขรึม ยิ้มอย่างยากลำบาก : “หรือว่านี่จะเป็นตัวฉันจริงๆ คนโง่คนหนึ่งที่ไม่มีพรสวรรค์แต่อยากจะออกแบบอัญมณี”

เย่เนี่ยนโม่ขมวดคิ้ว “พรสวรรค์ของคุณสู้อ้าวเสว่ไม่ได้จริงๆ”

ติงยียีทำตาโตใส่เขา สภาพจิตใจแย่ลงอีก ทั้งสองมือจับกระดุมเสื้อกันหนาวโดยไม่ตั้งใจ

เย่เนี่ยนโม่ดูท่าทางตลกๆ เหมือนเด็กของเธอ อดอมยิ้มไม่ได้ “พรสวรรค์และความขยันสองอย่างนี้คนละเรื่องกัน”

ติงยียีตะลึง เขากำลังปลอบใจเธอ? ยังไม่ทันได้สติ เย่เนี่ยนโม่ก็เดินออกไปด้านนอกแล้ว เธอกัดฟันและตามออกไป เพื่อความหวังของเย่ชูหวิน เธอจะต้องออกแบบแหวนคู่เพื่อเขาให้ได้

ใกล้ค่ำ ติงยียีก้มหน้าลงจากรถด้วยความหดหู่ ผ่านไปอีกวัน เข้าชมแกลลอลี่มานับไปถ้วน แต่กลับไม่มีแรงบันดาลใจเลยแม้แต่นิด พอเริ่มจับปากกา สิ่งที่วาดออกมากลับไม่มีชีวิตชีวาเหมือนเดิม

“คุณไม่ต้องตามมา ฉันไม่อยากให้ชูหวินเห็นเราสองคนอยู่ด้วยกัน” เธอหายใจเข้าลึกๆ โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา และพูดต่ออย่างรีบๆ ว่า “วันนี้ขอบคุณมาก” และเดินเข้าไปในโรงพยาบาล

“หรือว่าคุณไม่อยากให้เขาสบายใจ?” เสียงเย่เนี่ยนโม่ดังขึ้นเบาๆ เขามั่นใจว่าเป็นเธอ ดังนั้นน้ำเสียงจึงผ่อนคลาย “หรือว่าคุณยังอยากจะให้เขากังวล?”

ติงยียีหยุดเดิน และโทษตัวเองมากขึ้น เธอไม่อยากให้เย่ชูหวินเป็นเกราะกำบังให้เธออีกแล้ว ถ้าเรื่องแค่นี้เธอยังทำไม่ได้ งั้นเธอก็สมควรตายจริงๆ

“พรุ่งนี้มาเจอกันที่นี่”

ในห้องพักคนไข้ เย่ชูหวินนั่งพิงหัวเตียงมองไปนอกหน้าต่างเงียบๆ เย่เนี่ยนโม่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ ลมพัดผ้าพันคอและเสื้อกันหนาวสีดำของเขา

ประตูเปิดออก เขาหันกลับมามอง และดึงผ้าม่านปิด แสงสว่างในห้องมืดลง “วันนี้ไปไหนมา?”

“ไม่ได้ไปไหน แค่ออกไปหาแรงบันดาลใจ ฉันจะออกแบบแหวนคู่ที่สวยที่สุดในโลกให้คุณ”

“ไม่ใช่ผม แต่เป็นพวกเรา”

เย่ชูหวินทำท่าเอาแต่ใจ เขาโบกมือไปทางเธอ ติงยียีเดินเข้ามาอย่างว่าง่าย รู้สึกปวดใจหลังจากเห็นรอยเข็มบนมือเขา

เพราะต้องให้น้ำเกลือจำนวนมากทุกวัน จนทำให้มือซีดขาวของเขามีรอยช้ำสีม่วงปรากฏขึ้น เย่ชูหวินปลอบใจเธอ “อีกแค่หนึ่งสัปดาห์ก็ได้แล้ว”

“คุณต้องไม่เป็นอะไร” ติงยียีสำลัก ช่วงเวลาหนึ่งสัปดาห์เหมือนกับใบแจ้งตาย เปลี่ยนหัวใจ ถึงแม้จะมีอัตราการประสบความสำเร็จสูง แต่เธอก็กังวลมากอยู่ดี

เย่ชูหวินมองเธอด้วยความโลภไม่สิ้นสุด อดยื่นมือออกไปจีบแก้มเธอไม่ได้ “ยียี เหลือเวลาอีกไม่กี่วันอยู่ข้างๆ ผมได้ไหม แค่มองผมอย่างนี้ไปตลอด”

ติงยียีกำลังจะตอบตกลง แต่ก็อยากจะออกไปหาแรงบันดาลใจกับเย่เนี่ยนโม่อีก จึงพูดได้แค่ : “ฉันจะอยู่กับคุณตลอดไป”

เย่ชูหวินหลับลึกด้วยความสบายใจ เขาเหนื่อยเกินไป เพื่อป้องกันปฏิกิริยาการปฏิเสธหลังผ่าตัดปลูกถ่ายหัวใจ เขาจำเป็นต้องรับยาเป็นจำนวนมากทุกวันเพื่อเพิ่มภูมิคุ้มกัน

รอจนเขาหลับไป ติงยียีขยับตัวหยิบกระดาษและดินสอออกมาจากกระเป๋าอย่างเงียบๆ ไอเดียที่คิดได้ในแกลลอลี่วันนี้พันกันยุ่งเหยิง บางครั้งก็มีเย่เนี่ยนโม่ผุดเข้ามาด้วย

หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น เธอวางดินสอลง และถอนหายใจด้วยความหดหู่