บทที่ 1677 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1517

ปลายเสียงต่ำหายในเสียงเลือนหายไป ราวกับว่าหัวใจของเธอโดนดึงด้วยแรงนับไม่ถ้วน เจ็บปวดจนแทบจะไม่สามารถหายใจได้

ผ้าเช็ดหน้าสีขาวผืนหนึ่งยื่นมาจากด้านข้าง เธอเงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา ไม่รู้ว่าเย่เนี่ยนโม่มาตั้งแต่เมื่อไหร่! และไม่รู้ว่ายืนอยู่นานแค่ไหนแล้ว

เธอยกมือขึ้นปัดผ้าเช็ดหน้า ตะโกนว่า: “คุณรู้เรื่องอาการป่วยของชูหวินนานแล้วใช่ไหม ทำไมคุณถึงไม่รีบปรากฏตัวออกมา! ถ้าไม่ใช่คุณ เขาไม่มีทางเป็นลมล้มลงกะทันหันอย่างนี้”

เขายืนเงียบๆ ให้เธอระบายและระเบิดออก ถ้าหากเริ่มใหม่ได้ เขายังคงเลือกแบบเดิม

ติงยียีทรุดลงบนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ทันใดนั้นก็บ่นพึมพำว่า : “ไม่ เป็นเพราะฉัน เพราะฉันไม่มั่นคงเลยทำร้ายเขา ฉันควรเข้มแข็งกว่านี้อีกนิด”

เขารู้เธออยากจะแตกสลาย กัดฟันและดึงเธอขึ้น “คุณควรพักผ่อน”

“อย่าแตะตัวฉัน ขอร้องละ คุณปล่อยให้ฉันทำโทษตัวเองเถอะ” ติงยียีตาเบลอ เธอไม่ได้กินอะไรมาเกือบสิบชั่วโมงแล้วทำให้ร่างกายของเธออ่อนแอเป็นอย่างมาก

ปวดหลังคอขึ้นมาทันที เย่เนี่ยนโม่จับร่างอ่อนปวกเปียกของเธอไว้ ถอนหายใจแรงๆ

หลุมศพเย็นยะเยือก แผ่นหลังที่อ้างว้าง เธอมองเย่ชูหวินจากไปไกลแสนไกล เธอร้องตะโกน ได้ยินเสียงเรียกเธอจากด้านหลัง

“ชูหวิน” เธอหันกลับไปมองด้วยความประหลาดใจจากนั้นเห็นหลุมศพหลุมหนึ่ง คนที่อยู่บนป้ายหลุมศพแววตาว่างเปล่า

“ชูหวิน!”

“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม” พยาบาลชาวต่างชาติช่วยรินน้ำให้เธออย่างอบอุ่น “ตอนนี้เพื่อนของคุณยังอยู่ในห้องไอซียู”

ติงยียีรับน้ำมาดื่มมาจิบและรู้ดีขึ้นมาหน่อย “คุณรู้จักชูหวิน?”

พยาบาลพยักหน้า “แน่นอน เมื่อห้าปีก่อนเขาเคยมาแล้วครั้งหนึ่ง หลังจากการรักษาแบบบำบัดแล้วเขาก็จากไป”

“ทำไมถึงจากไปล่ะ?” ติงยียีพึมพำกับตัวเอง

พยาบาลยิ้มพลางช่วยเปิดหน้าต่างให้เธอ แสงแดดจากด้านนอกส่องเข้ามา “เพราะเขาบอกว่ามีคนที่ปล่อยไปไม่ได้อยู่ที่ประเทศจีน”

ตาแห้งมาก ติงยียีดึงผ้าห่มออก ความคิดที่อยากจะเจอเย่ชูหวินมากขึ้นเรื่อยๆ

นอกห้องไอซียู คนในตระกูลเย่ทุกคนอยู่ที่นั่นหมด ติงยียีฟังอยู่เงียบๆ ที่มุมทางเดิน

“การผ่าตัดปลูกถ่ายหัวใจไม่ใช่เรื่องยาก ถ้าดูแลดีๆ ไม่มีโรคเบาหวานและความดันสูง มีชีวิตอยู่ได้เป็นสิบปีโดยไม่มีปัญหา”

เสียงเย่เชินหลินเคร่งขรึม “ใช้เทคนิคที่ดีที่สุดรักษา”

“เชื่อมั่นในเทคนิคของอเมริกา ก่อนหน้านี้คุณชายท่านนี้ไม่ยินยอมรับการปลูกถ่ายหัวใจมาโดยตลอด ดังนั้นต้องทำให้เขาให้ความร่วมมือก่อน”

“เขารอผู้หญิงคนนั้นมาตลอด” ไห่ฉิงฉิงน้ำตาไหล ถ้ารู้อย่างนี้บังคับให้เด็กคนนี้รับการผ่าตัดตั้งนานแล้ว

เซี่ยชีหรั่นรีบปลอบใจเธอ ขณะที่ทุกคนหน้านิ่วคิ้วขมวดเสียงดังเบาๆ มาจากด้านหลัง “ฉันจะอยู่ข้างเขาตลอดไป”

เย่เนี่ยนโม่จ้องตาเธอ แต่เธอกลับเดินผ่านไปที่หน้าต่างอย่างไม่แยแส เงาของเธอสะท้อนลงบนกระจก

ทันใดนั้น พยาบาลเดินออกมาจากห้องไอซียู พูดกับคุณหมอข้างๆ ไม่กี่คำ หมอพยักหน้าและเดินเข้าไปในห้องไอซียู

ทุกคนเฝ้ามองจากอีกด้านด้วยความประหม่า มองเข้าไปในห้องบ่อยๆ ไม่นานหมอเดินออกมาทุกคนล้อมกันเข้าไปแต่ติงยียีกลับโดนเบียดไปอยู่ด้านนอกกลุ่มคน

“เขาฟื้นแล้ว แต่ว่าเข้าเยี่ยมเขาได้แค่สองคนเท่านั้น”

ติงยียีอยากเข้าไปมาก แต่ก็รู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ เขาก้มหน้า จากนั้นข้อมือก็โดนใครคนหนึ่งลากเข้ามาตรงหน้าทุกคน

ทุกคนเงียบ โม่เสี่ยวจุนกล่าว : “ให้เธอเข้าไปเถอะ”

ติงยียีสะบัดมือเย่เนี่ยนโม่ออกเงียบๆ สวมชุดป้องกันเชื้อแบคทีให้เรียเรียบร้อย เธอและไห่ฉิงฉิงเข้าไปพร้อมกัน

สภาพจิตใจของเย่ชูหวินไม่เลว เมื่อเห็นติงยียีแววตาสดใสทันที ไห่ฉิงฉิงจับมือเย่ชูหวิน หญิงสูงศักดิ์ผู้นี้ดูแก่ขึ้นมากภายในคืนเดียว “ลูกต้องไม่เป็นไร”

“แม่ ผมขอโทษ” เย่ชูหวินกล่าวอย่างอ่อนแอ แววตามองไปที่ติงยียี

ไห่ฉิงฉิงถอยออกมาให้ ติงยียีเดินเข้าไปด้วยตาแดง

“ร้องไห้อีกแล้วสิ” เย่ชูหวินอยากจะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้เธอ แต่พลังในตัวเขาเหมือนจะหายไปหมดไม่มีแม้แต่น้อย เขาพยายามยกมือทั้งสองข้างขึ้น ติงยียีรีบจับไว้ทันที

“ขอโทษ”

“ไม่ต้องขอโทษผม รอผมได้ไหม?”

ติงยียีพยักหน้าทั้งน้ำตา “ฉันรอคุณ รอให้คุณหายดีแล้วพวกเราแต่งงานกัน”

เย่ชูหวินหลับไปด้วยรอยยิ้ม ติงยียีเช็ดน้ำตาและเงยหน้าขึ้น บังเอิญสบตาเข้ากับเย่เนี่ยนโม่ที่อยู่นอกหน้าต่างพอดี ทั้งสองคนหลบสายตาพร้อมๆ กัน ในใจรู้ดีทั้งคู่ไม่มีทางเป็นไปได้อีก