บทที่ 1681 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1521

“ขอโทษ ผมไม่เชื่อคำพูดคนที่ปรากฏตัวมาตอนที่เธอไม่อยู่”

เย่ชูหวินมองหาติงยียีไปรอบด้าน

ซือซือปิดปากและหัวเราะเสียงแหลม “หรือว่าคุณไม่กลัวว่าหลังจากคุณตายไปแล้วติงยียีจะถูกควบคุมโดยเย่เนี่ยนโม่หรือไง?”

“คุณเป็นใคร!” เย่ชูหวินเสียงเย็นชา แววตาเฉียบคมขึ้นมาทันที

ซือซือเดินเข้ามาใกล้ “คุณไม่ต้องสนใจว่าฉันเป็นใคร ฉันรู้ว่าคุณห่วงอะไร ติงยียียังคงรักเย่เนี่ยนโม่ หลังจากคุณตายไปแล้ว อ้าวเสว่จะรังแกเธอ ต่อให้เย่เนี่ยนโม่รักเธอมากแค่ไหน แต่เขาเป็นผู้นำครอบครัวของตระกูลเย่ที่สง่างาม ต้องมีผู้หญิงอีกมากที่สนใจเขา ถึงตอนนั้นต่อให้เขาไม่ออกนอกลู่นอกทาง แต่เมื่อติงยียีเห็นข่าวซุบซิบพวกนั้นจะเสียใจไหม?”

เขาเงียบ เรื่องที่เป็นกังวลอยู่ในใจถูกเปิดเผยออกมาเรื่อย เธอพูดไม่ผิด ต่อให้เย่เนี่ยนโม่รักติงยียีมากแค่ไหน แต่ก็รับรองไม่ได้ว่าผู้หญิงคนอื่นมาสนใจเขา ถึงตอนนั้นติงยียีก็จะเจ็บปวดอีก

“คุณคิดจะพูดอะไร?”

เขาซ่อนความกังวลทั้งหมดของตัวเองไว้ จดจ่อกับผู้หญิงตรงหน้าที่รู้สถานการณ์ของตระกูลเย่อย่างทะลุปรุโปร่ง

“ในเมื่อติงยียีและเย่เนี่ยนโม่ต่างรักกัน งั้นทำไมไม่สลับตำแหน่งของทั้งสองคนหน่อยละ? ทำให้ติงยียีเป็นคนที่มีอำนาจที่สุด”

ซือซือมองแววตาเขาด้วยความพึงพอใจจากแววตาที่ตื่นตกใจจนเปลี่ยนเป็นครุ่นคิด และพูดต่อว่า : “ตอนนี้หุ้นของบริษัทเย่ซื่อบางส่วนอยู่ในมือเย่เนี่ยนโม่ บางส่วนอยู่ในมือของไห่โจ๋ซวน ถ้าสามารถเอาหุ้นของไห่โจ๋ซวนมาได้ก็มีตำแหน่งเท่ากันกับเย่เนี่ยนโม่”

ถึงเวลานั้นค่อยจัดการกับกรรมการคนอื่นหุ้นที่มีก็จะมากกว่าเย่เนี่ยนโม่ ติงยียีมีหุ้นพวกนี้ก็จะเป็นผู้ถือหุ้นมากที่สุด หลังจากนี้ก็ไม่มีใครรังแกเธอได้ เธอจะกลายเป็นผู้มีอำนาจตัวจริงของบริษัทเย่ซื่อ!

“ไร้สาระ!” เย่ชูหวินพูดอย่างฉุนเฉียว แต่น้ำเสียงกลับขาดความมั่นใจ

ซือซือมีประสบการณ์มากกว่าเขา การปิดบังของเขาหลบสายตาเธอไม่ได้ แต่กลับทำให้เธอยิ่งมั่นใจว่าสิ่งที่เธอพูดมีผลกระทบกับเขา

เธอกล่าว : “ถ้าสิ่งที่คุณกังวลคือเซี่ยชีหรั่นและเย่เชินหลิน คุณสบายใจได้เลย ต่อให้ไม่มีบริษัทเย่ซื่อ ทรัพย์สินที่พวกเขาสะสมไว้มีเพียงพอให้พวกเขาใช้ได้ตลอดชีวิต ไม่ว่ายังไงพวกเราไม่ได้ต้องการทรัพย์สินของตระกูลเย่ เพียงแค่ต้องการให้ติงยียีมีสิทธิ์มีเสียงมากขึ้นไม่ใช่หรือไง?”

เย่ชูหวินตกใจ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าประโยคสุดท้ายทำลายความรู้สึกผิดของเขา เขาหวั่นไหว

“ชูหวิน!” เสียงดังมาจากไม่ไกล ซือซือหลบไปหลังต้นไม้ด้านข้างทันที

“แอ๊ะ? เมื่อกี้ฉันเห็นเหมือนมีคนคุยกับคุณอยู่ ไปแล้วแล้วละ?”

ติงยียีถือน้ำมองไปรอบ และถามด้วยความแปลกใจ

เย่ชูหวินนิ่งไปครู่หนึ่งและตอบว่า : “แค่คนมาถามทาง”

กลับถึงบ้านตระกูลเย่ ติงยียีและไห่ฉิงฉิงเข้าครัวไปทำอาหารบำรุงสุขภาพด้วยกัน สาวใช้ถือกองหนังสือพิมพ์ที่หมดอายุแล้วเดินไปด้านนอก พ่อบ้านพูดอย่างไม่พอใจว่า : “ทำไมถึงเดินหอบของพวกนี้ตอนนี้ คุณชายเย่ดมฝุ่นไม่ได้”

สาวตอบเบาๆ : “คุณหนูอ้าวเสว่ให้ฉันเก็บกวาดหนังสือพิมพ์ให้ห้อง ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

เธอรีบเดิน หนังสือพิมพ์ที่อยู่ด้านบนสุดหล่นลงตามการเคลื่อนไหวของเธอ พ่อบ้านกำลังจะก้มลง แต่เย่ชูหวินเร็วกว่า “ผมช่วย”

《แช่ถิงถิงและประธานบริษัทเย่ซื่อเที่ยวคลับด้วยกันดึกดื่น？》พาดหัวข่าวใหญ่ตรงหน้า แววตาเขาเย็นชา จับมุมหนังสือพิมพ์ไว้แน่น กระทั่งสาวใช้เรียกอย่างสงสัย “คุณชายรอง?”

อ้าวเสว่ยืนยิ้มมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่อีกด้าน ทุกอย่างราบรื่นดีไหม หากติงยียีได้ครอบครองบริษัทเย่ซื่อ เย่เนี่ยนโม่จะไม่เหลืออะไร ถึงเวลานั้นเขาจะให้อภัยผู้หญิงที่ถีบเขาลงจากที่จุดสูงสุดได้ยังไง?

แต่อ้าวเสว่เธอจะเป็นคนที่อยู่ข้างเขาตลอดทั้งตอนลำบากยากจนและเสียใจ กลายเป็นผู้ชนะที่แท้จริง

หลายวันต่อมา

เช้าตรู่ ติงยียียืนอยู่ตรงหน้าประตูอย่างหมดอาลัยตายอยาก เธอเคยชินกับการตื่นนอนหกโมงเช้าแล้ว จากนั้นไปเดินเล่นกับเย่ชูหวิน วันนี้มาถึงหน้าประตูแล้วเพิ่งจะคิดขึ้นได้ว่าวันก่อนเย่ชูหวินบอกว่าจะกลับไปติดตามอาการที่ลอสแองเจลิส ให้ตายยังไงก็ไม่ยอมให้เธอไปด้วย

ลมหนาวพัดอยู่นอกห้อง เธอถูมือและเดินกลับห้อง เดินวนไปมาในห้องสองรอบ และสายตาหันไปเห็นตัวเองในกระจกโดยไม่ตั้งใจ

“อ้วนอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” เธอเดินไปหน้ากระจกและบีบเนื้อที่หน้าท้องตัวเอง ระยะนี้เพราะต้องการให้เย่ชูหวินกินมากหน่อย เธอจึงกินเป็นเพื่อนเขา สรุปเขาไม่อ้วน แต่เธอกลับน้ำหนักขึ้นมาหลายกิโล

หลังจากกลับมาที่ประเทศผู้กำกับไต้บอกว่าถ้าตนเองยังอ้วนขึ้นอีกก็จะรับงานละครไม่ได้แล้ว เธอรู้สึกเศร้า และคิดว่าตอนนี้ยังเช้าอยู่บ้านตระกูลยังไม่มีคน จึงรีบหยิบชุดว่ายน้ำไปว่ายน้ำ

สระว่ายน้ำขนาดมาตรฐานน้ำใสปิ้ง ติงยียีลองใช้เท้าแตะน้ำเบาๆ รู้สึกว่าไม่ใช่แค่น้ำไม่เย็น แต่กลับอุ่นนิดด้วยซ้ำ

ลงไปว่ายได้สองรอบ เธอพิงที่ขอบสระอย่างสบายๆ นอกประตูมีเสียงพ่อบ้านดังมา “คุณชาย”

เธอตกใจ จะซ่อนตัวก็ไม่ทันแล้วจึงกลั้นหายใจและดำลงไปที่ก้นสระ

เสียงเปิดปิดประตูดังขึ้นเบาๆ หลังจากนั้นไม่นานผิวน้ำกระเพื่อมเล็กน้อย เธอหลับตาคุกเข่าอยู่ก้นสระ ภาวนาให้เย่เนี่ยนโม่ไม่เห็นตัวเอง

ผ่านไปไม่กี่วินาที เธอกลั้นหายใจไม่ไหวแล้ว ไม่มีการเคลื่อนไหวบนผิวน้ำ หลับตาและคิดว่า หรือว่าเย่เนี่ยนโม่จะพักสายตาเหมือนเธอ?

เธอค่อยโผล่ขึ้นมาบนผิวน้ำ เมื่อลืมตาก็สบตากับใบหน้าเคร่งขรึมของเย่เนี่ยนโม่ที่มองตัวเองอยู่