บทที่ 1682 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1522

ทำไมเขาทำอย่างนี้? ต้องการบริษัทเย่ซื่อไปทำอะไร? หรือว่าทำเพื่อติงยียีอีกแล้ว?

บุหรี่ในมือใกล้หมด เขาจุดใหม่อีกม้วนโดยไม่รู้ตัว

ผ้าม่านหน้าต่างถูกเปิดออก เย่ชูฉิงเห็นก้นบุหรี่เต็มที่เขี่ยบุหรี่จึงพูดอย่างตกใจว่า : “เกิดอะไรขึ้น?”

ไห่โจ๋ซวนรีบดับบุหรี่ในมือ ขมวดคิ้วและพูดว่า : “เข้าไปในห้องก่อน ตรงนี้มีแต่กลิ่นบุหรี่ไม่ดีต่อคุณ”

รอจนกลิ่นบุหรี่จางหายไปแล้วเขาจึงเดินเข้ามาในห้อง เย่ชูฉิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงจ้องมาที่เขา “พี่โจ๋ซวน คุณเรื่องอะไรในใจใช่ไหม?”

ไห่โจ๋ซวนรีบเดินไปตรงหน้าเธอลูบผมหยิกนุ่มของเธอ “หิวไหม? ไปกินข้าวกัน?”

“อย่าทำเหมือนฉันเป็นเด็ก!” เย่ชูฉิงพองแก้ม ดวงตากลมโตทั้งสองจ้องมองเขา

เขาถอนหายใจ ดึงมือที่อ่อนโยนของขึ้นมาหอม “เด็กโง่ ก่อนหน้านี้ทำไมถึงไม่รู้ว่าเธอน่ารักขนาดนี้”

เย่ชูฉิงหน้าแดง พูดเสียงติดขัดขึ้นมาทันที “จริง...จริงเหรอ?”

เผชิญหน้ากับการโจมตีที่อ่อนโยนของไห่โจ๋ซวน เธอลืมความสงสัยเมื่อกี้ไปตั้งนานแล้ว ทั้งสองคนไปกินข้าวที่ล็อบบี้ ไห่โจ๋ซวนกินข้าวทั้งที่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

เขามองเย่ชูฉิงที่กินอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ตรงหน้า ในใจสับสน เขาลืมความเจ็บปวดหลายสิบปีไม่ได้ นอกจากเย่ชูฉิงแล้ว เขาไม่มีทางให้อภัยคนอื่นๆ ในตระกูลเย่ได้

เสียงปืนที่ดังลั่นตรงหน้าเขา คนของครอบครัวจมอยู่ในกองเลือด ใบหน้าที่แก่ลงเพียงข้ามคืนและน้ำตาที่ไหลไม่หยุดของแม่ เขากำส้อมในมือแน่นขึ้นเรื่อยๆ

แต่ถ้าเขาร่วมมือกับเย่ชูหวิน ถ้าเย่ชูฉิงรู้เรื่องเข้าจะให้อภัยเขาไหม?

ในใจเขาสับสนไม่น้อย ฮอทด็อกที่ถูกกัดไปคำหนึ่งแล้ววางอยู่ในจานเขา เย่ชูฉิงย่นจมูก “พอแล้ว”

เขายิ้มและหนีบฮอทด็อกขึ้นมาดูรอยกัดอย่างละเอียด เย่ชูฉิงพึ่งพาเขามากเกินไป เขาพูดขึ้นมากะทันหันว่า “ชูฉิงผมรักคุณ”

“อะไร?” เย่ชูฉิงตะลึงนิ่ง ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความตื่นตกใจ

ไห่โจ๋ซวนยิ้มและลุกขึ้น โน้มตัวไปข้างหน้า หยิบเมนูอาหารขึ้นมาบังการจูบของทั้งสองคน

ห้อง201 กาแฟที่เย่ชูหวินชงเสร็จยกเมาเสิร์ฟตรงหน้าไห่โจ๋ซวน “เชิญ”

ไห่โจ๋ซวนพูดออกมาตรงๆ ว่า : “แผนการของคุณคืออะไร?”

“ไม่มีแผน มีเพียงวัตถุประสงค์เดียว ครอบครองบริษัทเย่ซื่อ”

ไห่โจ๋ซวนเงียบ ไม่นานจึงพูดขึ้นมาว่า : “ผมมีข้อแม้แค่อย่างเดียว”

“ฉันครอบครองบริษัทเย่ซื่อเมื่อไหร่จะปิดข่าวให้เอง ขอแค่คุณปิดบังได้ดี เย่ชูฉิงไม่มีทางรู้” ไม่รอให้เขาพูด เย่ชูหวินก็พูดสิ่งที่เขากังวลออกมา

กาแฟดำในแก้วกระเพื่อมขึ้นมานิดหน่อยเพราะแรงกระแทก ไห่โจ๋ซวนลุกขึ้นและเดินออกไป “รอให้ทำเอกสารเรียบร้อยแล้วผมจะส่งให้คุณ”

ห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง เย่ชูหวินมองไปที่วิวนอกหน้าต่างยามค่ำคืนของเคปทาวน์ ความคิดถึงติงยียีในใจมากล้นขึ้นเรื่อยๆ เขารู้ว่าตัวเองควรจะกลับประเทศจีนได้แล้ว

น้ำกระเซ็นริมสระ ติงยียีเช็ดหยดน้ำออกจากหน้าและเหลือบมองนาฬิกาบนกำแพง อีก20นาทีเย่เนี่ยนโม่ถึงจะมา

เธอลุกขึ้น เมื่อกล้ามเนื้อสัมผัสอากาศเย็นกะทันหันเธอขนลุกเล็กน้อย เธอคลุมผ้าเช็ดตัว ความคิดล่องลอยไปไกล ตั้งแต่วันนั้นเธอกับเย่เนี่ยนโม่ไม่เคยเจอกันตามลำพังอีกเลย พ่อบ้านบอกว่าเขายุ่งมาก นอกจากการมาว่ายน้ำที่สระตรงเวลาทุกวันแล้วเขาแทบจะไม่อยู่บ้านเลย

เธอถอนหายใจ คิดว่าหลังจากแต่งงานกับเย่ชูหวินแล้วย้ายออกไปอยู่ด้านนอกจะดีกว่า

“แต่งงาน?” เธอพึมพำ ในใจตกตะลึง

เย่เนี่ยนโม่ที่เปิดประตูเข้ามาได้สองคำนี้ของเธอ เขาสีหน้าเคร่งขรึม กำหมัดแน่น เมื่อกี้ได้ยินว่าเธอยังอยู่สระว่ายน้ำ จึงมาหาด้วยความดีอกดีใจ แต่กลับได้ยินคำที่โหดร้าย

ติงยียีตกใจ เดินก้มหน้าผ่านข้างๆ เขาไป ข้อมือโดนจับไว้ น้ำเสียงของเย่เนี่ยนโม่ฟังดูเจ็บปวดมาก “เป็นไปไม่ได้แล้วจริงหรือ?”

“ขอโทษ” เธอก้มหน้ามองเท้าตัวเอง

“คุณติง?” พ่อบ้านเข้ามาพอดี เมื่อเห็นทั้งสองคน เขาก้าวช้าลง “คุณชายรองกลับมาแล้ว”

ติงยียีสีหน้าดีใจ รีบสะบัดมือเย่เนี่ยนโม่ออกและวิ่งไปทางห้องรับแขก

เขามองแผ่นหลังที่จากไปอย่างไม่เหลือความรักของเธอ เย่เนี่ยนโม่สีหน้าเย็นชาและต่อยกำแพง

ห้องรับแขก ติงยียียังมาไม่ถึงก็ร้องเรียกก่อนแล้ว “ชูหวิน”

เมื่อเดินทางถึงห้องรับแขกเพิ่งเห็นว่าทุกคนอยู่ที่นี่หมด เธอหน้าแดงระเรื่อขึ้นมา พูดติดๆ ขัดๆ ว่า ： “คุณย่า คุณลุงเย่ คุณน้าเชี่ย คุณน้าไห่”

ไห่ฉิงฉิงยิ้มพลางพูดว่า : “ทำไมยังเรียกน้าละ?”

ติงยียีหน้าแดงมองเย่ชูหวิน เย่ชูหวินยืนขึ้นและเดินไปข้างเธอ พูดเสียงเบาว่า : “ไปเถอะ ผมมีของขวัญจะให้คุณ”

สองคนกระซิบกระซาบตามลำพัง ถึงแม้ฝู้เฟิ่งหยีจะไม่ชอบติงยียี แต่ในช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่ออย่างนี้จะทำให้เย่ชูหวินไม่สบายใจไม่ได้ จึงพูดเสียงอ่อนว่า “จะแต่งงานเมื่อไหร่?”

พูดจบ บรรยากาศรอบๆ เงียบลงนิดหน่อย วัตถุประสงค์ของฝู้เฟิ่งหยีง่ายมาก แค่ต้องการให้เย่ชูหวินสมหวัง แต่คนอื่นรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่เป็นธรรมกับติงยียี เพิ่งจะได้แต่งงานกันแต่สามีกลับจากโลกนี้ไป เรื่องนี้โหดร้ายมากสำหรับผู้หญิงทุกคน

ติงยียีมองปฏิกิริยาของทุกคนอย่างแปลกใจ ฝ่ามือร้อน เย่ชูหวินจับมือเธอยิ้มและเดินออกไป

บรรยากาศในห้องเงียบขรึม โม่เสี่ยวจุนเอ่ยปาก “จะทำให้เธอเสียเวลาไม่ได้ เธอเป็นผู้หญิงที่ดีคนหนึ่ง”