บทที่ 1686 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1526

‘ถูกรถชนที่อาคารอ้ายถง ได้รับบาดเจ็บ รบกวนแวะมาหน่อยได้ไหม’?

ทุกคําในข้อความเป็นเหมือนมีดที่จ่อคอทําให้เขาตกใจ เปลือกตากระตุกตลอดเวลา ถูกรถชน? เกิดอะไรขึ้นกับเธอ?

รถค่อยๆเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ โรงพยาบาลอยู่บนถนนเส้นต่อไป เขากําโทรศัพท์แน่น เส้นเลือดบนมือดูน่ากลัวเพราะออกแรงมากเกินไป

เห็นโรงพยาบาลแล้ว รถพยาบาลที่จอดอยู่ข้างหน้าหยุดนิ่ง เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์เข็นผู้ป่วยที่เลือดสาดวิ่งเข้ามา เย่ป๋อกำลังเตรียมจะจอดรถ เสียงข้างหลังเย็นชาจนทำให้คนตัวสั่น “ไปอาคารอ้ายถง”

ติงยียีมองท้องฟ้าที่มืดสลัวแล้วรู้สึกกังวลใจ สิบนาทีผ่านไปแล้ว แต่เย่ชูหวินก็ยังไม่ปรากฏตัว หรือร่างกายเขามีปัญหา?

เมื่อเธอคิดว่าเย่ชูหวินอาจเป็นลมในที่ใดที่นึงและไม่มีใครรู้ หัวใจของเธอก็เต้นไม่เป็นจังหวะ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดหมายเลขของเย่ชูหวินโดยไม่ลังเล

“ หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ ...”

เธอวางสายและตัดสินใจเดินไปรอบ ๆ และก็ถอยเท้าของเธอกลับมา ถ้าเย่ชูหวินมาปล้วแต่หาเธอไม่เจอจะทําอย่างไร?

ท้องฟ้ามืดสลัวทําให้คนรู้สึกกดดัน เมฆทั้งมืดและต่ำ คนเดินบนถนนต่างก้มหน้าและรีบเร่ง หยาดฝนเม็ดใหญ่กระแทกพื้น ตามด้วยรถยนต์ไฟฟ้าที่จอดอยู่ข้างถนน คนเดินเท้าเริ่มวิ่งกัน

ติงยียีอยู่ที่ชั้นล่างของอาคาร ฝนตกลงมาบนเสื้อคลุมขนสัตว์ของเธอพร้อมกับลม เธอตัวสั่นจากความหนาวเย็นและสวมเสื้อคลุมของเธอแน่น

เสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง คนที่เดินอยู่ตรงทางเดินของโรงพยาบาลหยุดฝีเท้า เย่ชูหวินมองออกไปนอกหน้าต่างที่ลมฝนพัดโชยมา แต่สีหน้ากลับไร้อารมณ์

คนที่เดินผ่านไปมามองชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่างอย่างแปลกใจ ฝนเปียกโชกหน้าเขา แต่เขายืนเหมือนไม่รู้สึกตัว

พยาบาลคนหนึ่งก้าวไปข้างหน้าเพื่อปิดหน้าต่าง จู่ๆ เขาก็ขยับตัวและกล่าว “ขอบคุณ” กับพยาบาล แล้วเดินจากไป

อาคารอ้ายถง

“หนาวจริงๆ!” ติงยียีกระทืบเท้าพึมพํากับตัวเอง มือที่ถือเอกสารนั้นแข็งและไม่มีความรู้สึก รถคันหนึ่งแล่นผ่านไปอย่างรวดเร็วได้ไม่ไกล รถได้หยุดลง เธอมองคนที่ลงจากรถ “เย่เนี่ยนโม่?”

เย่เนี่ยนโม่มีสีหน้าร้อนรน เขาก้าวยาวๆ มาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาคมกริบมองสํารวจอย่างละเอียด

“เกิดอะไรขึ้นกับคุณ? คุณมานี่ได้ยังไง?”

ติงยียีถามอย่างแปลกใจ ทันทีที่พูดจบก็ถูกคว้าแขนขึ้นมา

เย่เนี่ยนโม่มองบาดแผลบนแขนของเธอด้วยสีหน้าเย็นชา หยิบร่มที่เย่ป๋อถือแล้วกางบนศีรษะติงยียี “ไป ไปโรงพยาบาลเถอะ”

“คุณทําอะไร！” ติงยียียกมือขึ้นแล้วถอยไปกระแทกเข้ากับด้ามร่มโดยบังเอิญ ร่มหล่นลงพื้น

ฝนที่ตกหนักทำให้เย่เนี่ยนโม่ตัวเปียกทันที เขายืนอยู่ท่ามกลางสายลมและสายฝน ม่านฝนชะล้างใบหน้าของเขา เขามองดูเธออย่างไม่ขยับเขยื้อนด้วยท่าทางที่เย็นชา

ติงยียี รู้สึกกลัว รู้สึกผิดเล็กน้อย แต่ก็กังวล เธอหันกลับมาเพื่อที่จะจากไป “กลับไปซะ ฉันกำลังรอคนอยู่”

เธอรู้สึกโลกหมุน เย่เนี่ยนโม่ได้อุ้มเธอขึ้นมา ผู้ที่หลบฝนก็พากันหันไปมอง ติงยียีเขินอายอย่างมาก ดิ้นรนอย่างแรง จนริมฝีปากได้รับความเย็นเฉียบ

เขาโยนเธอเข้าไปในรถอย่างเย็นชา แต่ในที่สุดก็คลายกำลังของออก และดวงตาที่เย็นชาของเขาก็อุ่นขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นบาดแผลบนมือของเธอ

ติงยียีโมโหมาก รอจนเขานั่งลงแล้วด่าทอทันที “ทำไมคุณเคยชินที่จะบังคับคนอื่นแบบนี้ ฉันกำลังรอชูหวิน ฉันกลัวถ้าเขาหาฉันไม่เจอ”

“หุบปากซะ”

น้ำเสียงของเย่เนี่ยนโม่เย็นชา เสื้อนอกของเขายังมีน้ำหยดอยู่ แต่เขากลับไม่สังเกตเห็นแม้แต่น้อย เพียงแต่สีหน้าเคร่งขรึม “ไปโรงพยาบาลแถวนี้ ”

ในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล คุณหมอทายาที่ข้อมือของติงยียี “แค่รอยฟกช้ำเล็กๆ น้อยๆ ระวังอย่าให้โดนน้ำก็พอแล้ว ”

ติงยียีกล่าวขอบคุณ เธอชําเลืองมองเย่เนี่ยนโม่ครู่หนึ่ง เห็นสายตาร้อนรนของเขามองนาฬิกาแล้วก็เริ่มสงบลง ราวกับคนเย็นชาคนนั้นไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน

“สามทุ่มแล้ว” ติงยียีมองนาฬิกาแล้วพึมพํา

“ไม่เป็นไรแล้ว แค่รอยเล็กๆ น้อยๆ” ดูเหมือนหมอจะรู้ว่าเย่เนี่ยนโม่เป็นผู้รับผิดชอบ จึงไปหาเขาแล้วพูดอีกครั้ง

เย่เนี่ยนโม่พยักหน้าลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไป เพิ่งจะเปิดประตู โทรศัพท์ดังขึ้นตามที่คาดไว้ เสียงของเย่ชูหวินเงียบสงัด ไม่ได้โอ้อวดหรือประกาศสงคราม แต่อธิบายความจริงว่า“นายแพ้แล้ว”

หลังจากวางสาย เย่เนี่ยนโม่ก็เอนกายพิงกําแพงและหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด

ติงยียีกลับมาถึงตระกูลเย่ตามลําพัง ในใจยังโกรธเย่เนี่ยนโม่ คิดว่านี่คนบ้าอะไรกัน! พาตัวเองไปครึ่งทางและทิ้งเธอไว้ข้างหลัง

ทันทีที่เธอนั่งลงบนโซฟา เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากนอกห้อง เย่ชูหวินก้าวยาวๆเข้ามา

“ยียี ขอโทษ！”

“ชูหวิน！”