ตอนที่ 1685
บทที่ 1685 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1525
October 28, 2026
เย่ชูหวินเม้มปากแน่น เขาน้อยกว่าเย่เนี่ยนโม่แค่ไม่กี่เปอร์เซ็นต์ แต่เพราะเงินทุนเขาไม่พอ เลยไม่สามารถเพิ่มราคาหุ้นให้สูงขึ้นได้
“ฉันต้องการเดิมพันเพิ่ม” เย่ชูหวินปิดหน้าจอคอมลง “ถ้าฉันแพ้ ฉันจะยกเลิกงานแต่งกับติงยียี ถ้าคุณแพ้ คุณต้องออกไปจากตระกูลเย่ ไม่สามารถใช้ทรัพยากรของตระกูลเย่ได้อีก”
เย่เนี่ยนโม่ขมวดคิ้วแน่น “เธอไม่ใช่สิ่งของ และฉันก็ไม่อยากจะพนันกับนายเหมือนกัน พอเถอะ”
“ฉันไม่มีทางเลิกรา” เย่ชูหวินตาโตน่ากลัว “เย่เนี่ยนโม่ คุณต้องทำได้แค่รับคำท้าของฉัน”
ตอนกลางคืน บรรยากาศในบ้านตระกูลเย่แปลกๆ ติงยียีดื่มไวน์ไปหนึ่งอึก สายตาเหลือบมองไปที่ผู้ชายที่สองคนที่สร้างบรรยากาศเย็นยะเยือก
อ้าวเสว่เดาออกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เธอตัดสเต๊กเนื้ออย่างสง่างาม มองดูเกมนี้ตามลำพัง
พ่อบ้านเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน ผู้ชายหลายคนที่ตามหลังหน้าตาเคร่งขรึม
“คุณชาย มีคนขอพบคุณครับ”
“สวัสดี คุณชายเย่ พวกเราเป็นพนักงานจากคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์ พวกเราสงสัยว่าบริษัทของคุณกำลังยักยอกหุ้น รบกวนคุณกลับไปตรวจสอบกับเราตอนนี้ด้วย”
มีดและส้อมในมือติงยียีหล่นลงพื้น เสียงหล่นกระทบดึงดูดความสนใจของทุกคนในเหตุการณ์ในทันที เธอรีบก้มลงไปเก็บอย่างรวดเร็ว
เย่เนี่ยนโม่ดูสงบนิ่งมาก เขาหยิบผ้าเช็ดมือออกมาเช็ดมือและลุกขึ้นยืน เดินไปข้างผู้ตรวจสอบและหยุดเดิน
“ดูแลเธอให้ดี”
“เธอ” คนนั้นหมายถึงใคร ทุกคนรู้ดี ตีงยียีตื่นตกใจมากขึ้นเรื่อยๆ แต่เย่ชูหวินกลับนิ่งจนน่ากลัว
“ชูหวิน เขาไม่เป็นไรใช่ไหม?” ติงยียีเป็นห่วงเย่เนี่ยนโม่มาก มองไปนอกด้านที่ไฟรถส่องผ่านไป ในใจเธอรู้สึกถึงความวิกฤตมากขึ้นเรื่อยๆ
เย่ชูหวินดึงเธอเดินขึ้นไปด้านบน ก้าวเดินอย่างมั่นคง “รีบพักผ่อนเถอะ”
ในห้อง เขาส่งนมอุ่นๆ ให้เธอ “ดื่มนมเสร็จแล้วก็นอนเถอะ”
สีหน้าติงยียีดูมึนงงนิดหน่อย เธอเป็นแค่ประชาชนทั่วไปตั้งแต่เด็ก ไม่เคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน ในใจละเลยความเป็นไปได้ทุกอย่าง แต่ทุกความเป็นไปได้ล้วนทำให้เธอกลัว
ทนเห็นท่าทางอกสั่นขวัญหายของเธอไม่ได้ เย่ชูหวินพูดปลอบใจ “นอนเถอะ พรุ่งนี้ก็เจอเขาแล้ว ผมขอตัวไปจัดการธุระหน่อย”
เขาลุกขึ้นและจูบหน้าผากเธอ จากนั้นเดินไปที่ห้องหนังสือข้างๆ มือที่ถือแก้วนมของติงยียีสั่นโดยไม่ตั้งใจ นมหกออกมาครึ่งแก้ว
เธอขมวดคิ้วลงจากเตียงไปหยิบผ้ามาเช็ด หลังจากจัดการเรียบร้อยแล้วเธอลืมไปว่ายังไม่ดื่มนมบนโต๊ะ
สักพักเย่ชูหวินเดินออกมาจากห้องหนังสือ ติงยียีหลับสนิทไปแล้ว
เขาถือแก้วนมที่เหลือในมือ ค่อยๆ ปิดประตู ในความมืด ติงยียีลืมตา ไม่อยากให้เย่ชุหวินเห็นท่าทางอกสั่นขวัญหายของเธอ จึงแกล้งหลับ
เธอพลิกตัว ไม่นานก็พลิกตัวอีกครั้ง ทั้งๆ ที่หลายวันมานี้หลับง่ายมาก แต่วันนี้ไม่ว่าจะบังคับตัวเองให้นอนยังไงก็นอนไม่หลับ กลับยังตื่นอยู่ดี
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ นอกหน้าต่างมีเสียงดังเบาๆ เธอลุกขึ้นนั่งและลงจากเตียงด้วยเท้าเปล่าทันที นอกหน้าต่างไฟสีเหลืองส้มของรถผ่านไปในความมืด
เธอเหลือบมองโทรศัพท์ ตอนนี้ตีสามแล้ว
ในห้องรับแขก เย่เนี่ยนโม่สีหน้าเหนื่อยล้า เขาลูบสันจมูก ปลดเนกไทออก เขาโล่งอกขึ้นมาหน่อย
มีเสียงแจกันดอกไม้หล่นดังมาจากชั้นบน เงยหน้าขึ้นไปมอง ติงยียีกอดแจกันดอกไม้ที่เกือบจะหล่นแตกอย่างไม่ทันตั้งตัว
แววตาของเขาราวกับจะกินคน ติงยียีนึกถึงเมื่อวานที่เขาโมโหใสเธอโดยไม่มีเหตุผล เห็นเขาลุกขึ้นและเดินก้าวขายาวขึ้นบันไดมา แต่เธอกลับก้าวขาไม่ออก
เย่เนี่ยนโม่มองเธอจากบนลงล่าง สายตาทั้งสองต่างมองเห็นอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน เขาพูด เสียงเขาแหบพร่าเพราะความเครียดเป็นเวลานาน “คุณเป็นห่วงผม?”
เขาประโยคบอกเล่าที่หนักแน่น ไม่ให้โอกาสเธอได้หักล้างแม้แต่นิด เธอพยายามใช้สมองหักล้างเขา บอกเขาชัดๆ ไปว่าเขาคิดอยู่แค่ฝ่ายเดียว บอกเขาว่าตัวเองไม่ได้เป็นห่วงเขา แต่ภายใต้แววตาลึกซึ้งของเขาเธอไม่สามารถโกหกได้
“ผมให้โอกาสคุณหักล้างผม” เย่เนี่ยนโม่ยิ้ม
เสื้อกันหนาวเขายังคงมีความหนาวอยู่ แต่อ้อมกอดกลับอบอุ่น จนไม่สามารถปฏิเสธได้ เธอเหมือนจอกแหน หลังจากล่องลอยมาเป็นเวลานานในที่ก็ถึงฝั่งสักที
หนึ่งนาที? หรือนานกว่านั้น เธอผลักเขาออกแรงๆ และหมุนตัวหนีไป
เช้าอีกวันหนึ่ง
ติงยียีนั่งเหม่อลอยอยู่ในห้องรับแขกที่ว่างเปล่า พ่อบ้านเดินนำชิวไป๋เข้ามา
“ชิวไป๋?”
ติงยียีต้อนรับเธอด้วยความยินดี “เธอมาได้ยังไง?”
“เย่ชูหวินโทรหาฉัน บอกให้ฉันมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ” ชิวไป๋ดึงเธอขึ้นมาดูหนึ่งครั้ง “เหมือนจะอ้วนขึ้นเลย”
ติงยียีพูดอย่างกังวลว่า : “ไม่รู้ว่าทำไม ช่วงนี้เย่ชูหวินยุ่งมากๆ”
“หรือว่าจะผู้หญิงคนอื่นอยู่ด้านนอก!”
ชิวไป๋แกล้งทำเป็นพูดเกินจริง พูดทั้งสองคนมองหน้ากันและหัวเราะ ถ้าเย่ชูหวินยังเจ้าชู้ ก็ไม่มีผู้ชายคนไหนบนโลกนี้น่าไว้ใจแล้ว
หลังจากส่งชิวไป๋กลับ ติงยียีหยิบโทรศัพท์ออกมา หลังจากเสียงโทรศัพท์ดังอยู่ไม่นานก็มีคนรับสาย “ยียี?”