บทที่ 1684 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1524

ติงยียีสะบัดออก และถามกลับ “ฉันเชื่อว่าเขาทำได้!”

ประตูกระแทกปิดตรงหน้าเขา ติงยียียืนพิงประตูที่เย็นเฉียบ ฟังเสียงฝีเท้าที่ก้าวออกไปไกล น้ำตาไหลออกมาในความมืด

ผ่านไปหลายวัน ทุกคนเตรียมตัวออกไปสนามบิน ในห้องรับแขกบ้านตระกูลเย่ ไห่ฉิงฉิงมองเย่ชูหวินด้วยความกังวล “ไหนบอกว่าไปด้วยกันไง? ทำไมไม่ไปแล้วล่ะ?”

เย่ชูหวินจับมือเธอและปลอบใจว่า “แม่ ผมเพิ่งจะดีขึ้น ก็เลยอยากจะพักผ่อนอยู่ที่บ้าน พวกคุณไปพักผ่อนกันให้สนุกเถอะ ผมไม่เป็นไร”

ติงยียียืมเหม่อลอยอยู่ข้างๆ แต่กลับไม่พูดอะไร แค่ยิ้มหวานให้เย่ชูหวินตอนที่เขามองมาเท่านั้น

เซี่ยชีหรั่นก็อยากไป แน่นอนว่าเย่เชินหลินต้องไปกับเธอด้วยอยู่แล้ว รวมถึง ฝู้เฟิ่งหยี ไห่ฉิงฉิงและโม่เสี่ยวจุน และคนใช้ที่ตามไปดูแลอีกหลายคน ทั้งครอบครัวขึ้นรถและมุ่งหน้าไปสนามบิน

เมื่อไปถึงสนามบินแลกบอร์ดดิ้งพาส ติงยียีกลับยิ้มและก้าวถอยหลัง “คุณลุงคุณป้า หนูไม่ไปนะ หนูอยากอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนชูหวิน"

ไห่ฉิงฉิงตื่นตันใจมาก จับมือถือไม่ยอมปล่อย “หนูเป็นเด็กดี ครอบครัวเราติดค้างหนูแล้ว”

เซี่ยชีหรั่นยืนถอนหายใจอยู่ด้านข้าง เธอร้องไห้เป็นการส่วนตัวเพราะเรื่องขอเย่ชูหวินมาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว และเพราะเหตุผลนี้เย่เนี่ยนโม่แอบช่วยจัดการให้การหยุดพักผ่อนนี้เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา

หลังจากติงยียีส่งพวกเขาแล้วก็เดินทางกลับมาที่บ้านตระกูลเย่ บ้านตระกูลเย่เงียบสนิท เธอตรงไปเซอร์ไพรเย่ชูหวินที่ห้องของเขา

เธอแอบย่องเข้าไปข้างเย่ชูหวินที่กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสาร เห็นว่าเขาไม่รู็ว่าเธอมา เธอก้มหน้าลงกระซิบ : “ชูหวิน?”

เย่ชูหวินตกใจในตอนแรก จากนั้นรีบลุกขึ้นยืนและหยิบหนังสือจากด้านข้างมาทับเอกสารไว้ สีหน้าไม่เป็นธรรมชาติ “ยียีกลับมาได้ยังไง?”

ติงยียีจ้องมองเขาที่มีปฏิกิริยาตอบสนองเกินจริง ในใจรู้สึกแปลกเล็กน้อย ราวกับว่าเขาไม่อยากให้ใครเห็นเอกสารบนโต๊ะชุดนั้น

แต่ก็ไม่คิดอะไรมาก เธอยิ้มและพูดว่า : “ไม่มีอะไร ก็แค่เป็นห่วงคุณ อยากจะอยู่ข้างๆ คุณ”

เย่ชูหวินโล่งใจ พยายามยิ้มออกมา “ผมคิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นเสียอีก?”

เขาแสดงออกได้ผิดปกติมาก อยู่ๆ ติงยียีรู้สับสนในใจขึ้นมา แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี

หนึ่งวันผ่านไป ช่วงค่ำ เย่ชูหวินส่งตั๋วละครเวทีให้เธอสองใบ “นักดนตรีมีชื่อเสียงมาก เชื่อว่าคุณกับชิวไป๋ต้องชอบมากแน่ๆ”

“คุณไม่ไปหรือ?” ติงยียีรับตั๋วพลางถามพลาง เย่ชูหวินสีหน้าเย็นชา แต่น้ำเสียงกลับอ่อนโยน “ไม่ละ พรุ่งนี้ผมมีธุระต้องจัดการอีกมาก”

ถึงเวลาทำงาน บริษัทเย่ซื่อผู้คนไปมาไม่ขาดสาย แสดงให้เห็นถึงพลังของกิจการชื่อดังในเมืองนี้

ในห้องประชุม เย่เนี่ยนโม่สวมเสื้อสูทและรองเท้าหนัง สีหน้าเคร่งขรึม เลขากำลังจดบันทึกประเด็นสำคัญในการประชุม

การประชุมอย่างเคร่งเครียด จนกระทั่งประตูถูกเปิดเข้ามา เย่ชูหวินสวมชุดสูทสีเทา และมีเลขาตามมาด้านหลัง “ขออภัย ตอนนี้กำลังประชุมอยู่ไม่สามารถเข้ามาได้”

เย่เนี่ยนโม่แปลกใจ เขาโบกมือให้เลขาถอยไป เย่ชูหวินเดินตรงมาตรงหน้าเย่เนี่ยนโม่ สายตาที่อ่อนโยนจางหายไป แววตาเขาเฉียบคม

“ผมมาประชุมคณะกรรมการ”

ประโยคเดียวทำให้ผู้คนแตกตื่น เย่เนี่ยนโม่ส่งสัญญาณบอกให้ทุกคนสงบ เขาระงับความประหลาดใจไว้ และถามอย่างเคร่งขรึมว่า : “เหตุผล”

เย่ชูหวินโบกมือ ผู้ชายที่ตามอยู่ด้านหลังเขาส่งเอกสารชุดหนึ่งให้เย่เนี่ยนโม่ “ผมเป็นตัวแทนทนายของคุณเย่ชูหวิน คุณเย่ได้รับหุ้น35%ของบริษัทเย่ซื่อจากคุณชายไห่โจ๋ซวน นี้เป็นเอกสารรับรอง”

คนที่อยู่ในเหตุการณ์เริ่มคุยปรึกษากัน แม้แต่เย่เนี่ยนโม่เองก็ยังมีสีหน้าประหลาดใจ เขาไม่เพียงแต่ประหลาดใจกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกะทันหันเท่านั้น แต่แปลกใจกับเย่ชูหวินมากกว่า

“การประชุมคณะกรรมการวันนี้จบลงแค่นี้ก่อน” เขาออกคำสั่ง

“เดี๋ยวก่อน!” เย่ชูหวินกวาดสายตามองไปรอบๆ “ผมขอใช้สิทธิ์ผู้ถือหุ้น35%ขอบริษัทให้คณะกรรมการทุกคนอยู่กับที่ก่อน”

คณะกรรมการที่อยู่ในเหตุการณ์อยู่ที่บริษัทเย่ซื่อมาหลายสิบปี ไม่เคยเกิดเรื่องอย่างนี้มาก่อน ทุกคนต่างงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันและไม่รู้ว่าจะจัดการยังไง ทุกคนต่างมองไปที่เย่เนี่ยนโม่

เย่เนี่ยนโม่ดึงสติกลับมาจากการตื่นตกใจได้อย่างรวดเร็ว เขาลงประจำที่อีกครั้ง “ประชุมต่อ”

หลังจากเย่ชูหวินนั่งลง เย่เนี่ยนโม่เอ่ยปาก “ตอนนี้คุณคิดจะทำอะไร?”

“ฉันอยากจะพนันกับคุณ” เมื่อเย่ชูหวินพูดจบ คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างฮือฮาขึ้นมา เย่เนี่ยนโม่ขมวดคิ้ว “ชูหวิน ไม่ว่าคุณคิดจะทำอะไร ที่นี่คือบริษัทเย่ซื่อ”

“ที่ฉันจะพนันก็คือบริษัทเย่ซื่อ” เย่ชูหวินพูดต่อย่างเย็นชา “ตอนนี้ฉันกับคุณมีหุ้น35%เท่ากัน ฉันจะพนันกับคุณใครสามารถมีหุ้นมากกว่ากันได้ภายในสามวัน คนที่แพ้ต้องเอาหุ้นของตัวเองให้อีกฝ่าย”

“ไร้สาระ!” เย่เนี่ยนโม่ตบโต๊ะด้วยความโหดเหี้ยม “นี้ไม่ใช่เกม บริษัทเย่ซื่อมีประชากรหลายร้อยคน รวมถึงศูนย์การค้าสากล ตอนนี้ที่แกทำทั้งหมดสามารถทำให้คนพวกนั้นว่างงานได้!”

เย่ชูหวินไม่โดนเขาทำให้โมโห เดินไปตรงหน้าเย่เนี่ยนโม่ จ้องมองเขาจากความสูงที่ใกล้เคียงกัน “ในใจคุณบริษัทเย่ซื่อสำคัญที่สุด แต่ในใจผมไม่มีค่าแม้แต่นิด”