บทที่ 1754 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1594

ตอนนี้เห็นชัดว่าเธอไม่ทางโดดหนีออกไปได้เลย เจี๋ยหยางจำทำอย่างไรกับเธอ จะฆ่าเธอหรือว่าจะใช้เธอเป็นตัวล่อให้หยูหลันออกมา

รถยนต์ขับต่อไปบนถนนใหญ่ พวกผู้ชายไม่ได้พูดอะไร ติงยียีก็มัวแต่จมอยู่กับความคิดของตัวเธอรู้อีกครึ่งเดือนก็จะเป็นวันเกิดของราชาแห่งการพนัน ดังนั้นถ้าเป็นเจี๋ยหยางจริงอย่างนั้นเธอก็อาจจะมีอันตรายถึงชีวิตจริงๆ!

เธอรอการตัดสินครั้งสุดท้ายด้วยความกังวลใจ รถยนต์ขับเข้ามาในบ้านสไตล์ตะวันตกสองชั้น ดูเหมือนว่าชายชุดดำจะไม่ได้ระวังเธอเลย ไม่ได้เตรียมการป้องกันอะไรก็เอาตัวเธอลงมาจากรถ

ภายในห้องรับแขกที่กว้างขวางมีคนนั่งอยู่หนึ่งคน แววตาติงยียีเต็มไปด้วยความแปลกใจ แม้จะปิดบังซ่อนเร้นไว้อย่างเต็มที่ แต่สีหน้าก็ยังถูกหยุนโชว์สังเกตเห็นทั้งหมด

“คุณเห็นฉันแล้วแปลกใจมาก ทำไมเหรอ คุณเคยเห็นฉันเหรอ” หยุนโชว์เดินมาตรงหน้าเธอสูดจมูดฟึดฟัด ที่แท้ก็คือกลิ่นหอมที่ติดตัวหยูหลันไปวันนั้นหลังจากกลับไปที่บ้าน

ติงยียีพยายามทำใจสงบเย็นอย่างเต็มที่ “ฉันคิดว่าเป็นคนของเจี๋ยหยาง”

“จริงเหรอ งั้นคุณบอกฉันได้มั้ยว่าคุณคือใคร” หยุนโชว์ยิ้มด้วยท่าทีสงบนิ่ง ตอนแรกเริ่มเธอคิดว่าผู้หญิงคนนี้มีอะไรพิเศษกับหยูหลัน ดังนั้นจึงอดที่จะจับกลับมาดูไม่ได้ ตอนนี้ดูแล้วผู้หญิงคนนี้น่าสนใจกว่าที่เธอคิดเอาไว้มาก

ติงยียียังไม่ได้พูดอะไร คนรับใช้ก็เข้ามา “คุณนายคะ คุณชายเย่มาแล้วค่ะ”

คุณชายเย่เหรอ หรือว่าจะเป็นเย่เนี่ยนโม่ แขนติงยียีกระตุกชั่วครู่อย่างไม่ตั้งใจ เธอรีบเอามือไปเสยผมของตัวเอง เดิมหยุนโชว์ก็เป็นคนที่ระมัดระวังอย่างมากอยู่แล้ว อากัปกิริยาพวกนี้ของติงยียีทำให้เธอแปลกใจขึ้นมา “ให้คุณชายเย่เข้ามาเลย”

เย่เนี่ยนโม่สาวเท้าเดินเข้ามา สายตาเหลือบมองไปยังติงยียีแวบหนึ่ง จากนั้นก็มองมาที่หยุนโชว์ “คุณน้าหยุนโชว์ คุณอาหยูเป็นยังไงบ้างครับ”

หยุนโชว์มองท่าทีของเย่เนี่ยนโม่น่าจะไม่รู้จักติงยียี เธอพูดว่า “ไม่เป็นไร ช่วงนี้ใช้เวลายุ่งอยู่กับคนของเจี๋ยหยาง จะหาตัวราชาแห่งการพนันอาจจะต้องรออีกครึ่งเดือนก็จะถึงวันเกิดเขา เจี๋ยหยางไม่กล้าควบคุมเขาไม่ให้เขาออกมาปรากฏตัวหรอก”

เย่เนี่ยนโม่หยิบแท็ปเล็ตออกมาเปิดดูข้อมูล “แต่ว่าการเฝ้าระวังในวันนั้นต้องเข้มงวดมากแน่นอนนะครับ”

“ถูกต้อง แต่วันนั้นเป็นโอกาสเดียวที่จะสามารถหาตัวของราชาแห่งการพนันได้” หยูหลันตบไหล่เย่เนี่ยนโม่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม หลังจากมองเห็นติงยียีก็ตกใจ

“ทำไม คุ้นมากเหรอ” หยุนโชว์เห็นเขาจ้องผู้หญิงที่ตนเองไปตามหามาคนนั้น สีหน้าก็เยือกเย็นเล็กน้อย

หยูหลันเบนสายตาไปทางอื่นตั้งสติกลับมาอย่างรวดเร็ว โอบเอวหยุนโชว์ยิ้มพลางเอ่ยว่า “มีที่ไหนกัน นั่นเป็นท่าทีปกติเวลาผมเห็นคนคุ้นเคย”

สายตาของเย่เนี่ยนโม่มองมาที่ติงยียีอีกครั้ง เขาจำได้ว่าเธอก็คือผู้หญิงที่กระโดดหน้าต่างออกมากับหยูหลันในวันนั้น

ติงยียีถูกเขาเพ่งมองจนรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ละสายตาไปมองทางอื่นอย่างไม่เป็นตัวของตัวเอง จนกระทั่งร่างที่คุ้นเคยมายืนอยู่ตรงหน้า

“คุณเป็นใคร” เสียงของเย่เนี่ยนโม่เยือกเย็นมาก ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกเลยแม้แต่น้อย ในแววตาที่มองเธอมีแต่ความเย็นชา

ติงยียีอ้าปาก พักใหญ่จึงพูดออกมาได้ “ฉันเป็นคนธรรมดาทั่วไป”

เธอรู้ว่าเย่เนี่ยนโม่กำลังจับผิดตนเองอยู่ เธอได้แต่พยายามสบสายตาเขาแสร้งทำเป็นไม่หวั่นไหวออกมา

ในที่สุดเย่เนี่ยนโม่ก็ละสายตาไปจากเธอ หันไปมองหยูหลันกับหยุนโชว์ อีกสองคนเข้าใจความหมาย หยูหลันขยิบตาให้คนรับใช้ คนรับใช้เดินมาตรงหน้าติงยียี “คุณผู้หญิง เชิญมากับฉันค่ะ”

ติงยียีไม่กล้าจะอยู่ต่อแม้แต่วินาทีเดียว ถึงขั้นไม่กล้ามองเย่เนี่ยนโม่ ก้มหน้ารีบเดินตามคนรับใช้ออกไปอย่างรวดเร็ว

ภายในห้องรับแขกตกอยู่ในความเงียบสงบอีกครั้ง เย่เนี่ยนโม่เอ่ยว่า “วันเกิดของราชาแห่งการพนันราชาแห่งการพนันวันนั้นพาเธอไปด้วย ผมสงสัยว่าเธออาจจะเป็นคนของราชาแห่งการพนันหรือไม่ก็เจี๋ยหยางทางนั้น”

หยูหลันขมวดคิ้วหมายความว่าวันนั้นเธอกำลังแสดงละคร เธออาจจะเป็นคนของราชาแห่งการพนัน และก็อาจจะเป็นคนของเจี๋ยหยาง”

“งั้นจะทำยังไงดี” หยุนโชว์กังวลเล็กน้อย

เวลาที่เย่เนี่ยนโม่ครุ่นคิดนานกว่าครั้งก่อนเล็กน้อย “วิธีที่ดีที่สุดก็คือเอาระเบิดไว้ข้างๆตัวเอง” เขาหันไปมองหยูหลัน “พรุ่งนี้ผมจะไปสำรวจภูมิศาสตร์สถานที่จัดงานวันเกิดของราชาแห่งการพนัน ผมจะพาเธอไปด้วย”

“แบบนี้จะไม่อันตรายเกินไปเหรอ” หยูหลันซาบซึ้งใจมาก ราชาแห่งการพนันเป็นเพื่อนกับเขา เขามีหน้าที่ต้องช่วยเหลือเพื่อน และตระกูลเย่ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้ ทำขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆแล้วจริงๆ

สีหน้าเย่เนี่ยนโม่เคร่งเครียดกว่าเมื่อครู่ “คุณอาหยู ความจริงผมมีเรื่องหนึ่งอยากจะขอให้คุณอาช่วย”

ภายในห้องรับแขก ติงยียีมองสำรวจการตกแต่งภายในห้อง หัวใจยังเต้นโครมคราม เธอไม่รู้ว่าตกลงว่าเป็นชะตาฟ้าลิขิตหรือไม่ แม้ว่าเธอจะเปลี่ยนใบหน้าไปแล้วก็ยังดิ้นไม่หลุดจากเย่เนี่ยนโม่

ประตูถูกเปิดออก เย่เนี่ยนโม่ยืนที่ประตูพูดอย่างเย็นชาว่า “ไปกับผม”

เธอเพิ่งจจะเดินออกจากประตู เย่เนี่ยนโม่ก็เดินหายลับไม่เห็นแม้แต่เงาแล้ว ติงยียีได้แต่เดินตามไป

ตลอดทางโล่งไร้สิ่งกีดขวาง รถตู้อเนกประสงค์คันหนึ่งจอดอยู่ด้านนอกประตูบ้านสไตล์ตะวันตก ติงยียีเพิ่งจะขึ้นรถยังไม่ทันได้นั่งดีๆรถยนต์ก็เคลื่อนตัวแล้ว ศีรษะเธอกระแทกกับหน้าต่างรถ

เธอเจ็บจนส่งเสียงร้องออกมาเบาๆ คนบนที่นั่งคนขับกลับไม่หันกลับมามองเลยยังขับไปข้างหน้าต่อไป ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ รถยนต์มาจอดที่หน้าประตูโรงแรมแห่งหนึ่ง

เย่เนี่ยนโม่ลงจากรถก่อน ดึงประตูด้านหลังโผล่หน้าเข้าไป น้ำเสียงไร้อารมณ์ความรู้สึก “อย่ามาใช้มารยาหญิงกับผม มิเช่นนั้นผมจะไม่ปราณี”

พูดจบเขาก็เดินตรงเข้าไปในโรงแรมเลย เพื่อจะได้จับตาติงยียี เย่เนี่ยนโม่เลือกห้องพักแบบเพรสซิเดนท์เชียลสวีท