บทที่ 1756 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1596

“ช่างเป็นผู้ชายที่ไม่มีอารมณ์ร่วมเลยจริงๆ” หยิงสาวหยิบกระเป๋าขึ้นมาจากบนโต๊ะหมุนตัวเตรียมจะไป ทันทีที่หมุนตัวไป “ใช่แล้ว ได้ยินว่ามีห้องชุดภายใต้ชื่อของเจี๋ยหยางห้องหนึ่งช่วงนี้ห้ามเข้าออกเด็ดขาด เป็นไปได้มากว่าราชาแห่งการพนันอาจจะถูกเขาซ่อนไว้ที่นั่น”

เย่เนี่ยนโม่กลับเข้ามาพักที่ห้องของโรงแรม หลังจากรอจนเขาออกมาจากห้องน้ำจึงรู้สึกว่าผิดปกติ มันเงียบมากเกินไป

เขาผลักประตูห้องของผู้หญิงคนนั้น ในห้องว่างเปล่า ผ้าปูที่นอนเรียบร้อยไม่มีรอยกดทับเลย ก็หมายความว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้กลับมาเหรอ

เขาปิดประตูก้าวเข้ามาในห้องรับแขก จากนั้นก็ดึงหนังสือมาหนึ่งเล่มจากชั้นหนังสือมาเริ่มอ่าน พอวางหนังสือลงมองดูเวลา ก็เป็นเวลาเช้ามืดแล้ว

ภายนอกบ้านเรือนสว่างไสว ชีวิตยามค่ำคืนของลาสเวกัสเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ต่อให้พักอยู่สูงขนาดนั้นก็ยังได้ยินเสียงของมอเตอร์ไซค์ที่ผ่านดัดแปลงมาวิ่งอยู่บนท้องถนน

โทรศัพท์มือถือที่อยู่บนโต๊ะส่งเสียงดัง คือหยูหลันโทรมา “ผู้หญิงคนนั้นชื่อว่าติงวั่งโยวเพิ่งมาลาสเวกัสเมื่อครึ่งเดือนก่อน ก่อนหน้านี้ไม่มีข้อมูลอะไร”

เย่เนี่ยนโม่ลุกขึ้นมายืนอยู่ด้านหน้าของหน้าต่างกระจกบานใหญ่ นอกหน้าต่างคือทิวทัศน์ที่สวยงามของลาสเวกัส เขาพูดว่า “อาเชื่อว่าการปรากฏตัวของผู้หญิงคนนั้นเป็นเรื่องบังเอิญหรือครับ”

“อาสืบแล้ว ตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมามีคนคอยตามฆ่าเธอตลอด อาไม่รู้สาเหตุ อีกอย่างวันนั้นความใจเย็นและกล้าหาญที่เธอแสดงออกตอนอยู่กับอาเธอต้องไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาจริงแต่ว่า ” หยูหลันชะงัก น้ำเสียงก็แฝงด้วยความสงสัย “แต่เธอกลับบอกกับอาว่าเธอจะไม่ฆ่าคนนี่ทำให้อาแปลกใจมาก อามองผู้หญิงคนนี้ไม่ออกเลย”

ทันใดนั้นเย่เนี่ยนโม่ก็นึกถึงคืนวันนี้ขึ้นมาได้ผู้หญิงคนนั้นร้องตะโกนว่าจะกัดผู้ชายผิวสีคนนั้นให้ตาย อดที่จะเสริมขึ้นมาอีกประโยคไม่ได้ว่า “ยากที่จะเข้าใจจริงๆครับ”

หยูหลันหัวเราะเสียงดังลั่น “แต่ไม่เป็นไร เธอเป็นผู้หญิงจำนวนไม่มากที่อาเคยเห็นแล้วทำให้อารู้สึกว่าเป็นผู้หญิงที่สวยมาก”

“จริงเหรอ” ปลายสายนั้นมีเสียงอ่อนโยนของหยุนโชว์ดังเข้ามา เธอยัง พูดประโยคหนึ่งซ้ำอีกรอบ “สวยมากเหรอ ในจำนวนไม่มากเหรอ”

“ตู๊ดๆๆๆ” เย่เนี่ยนโม่กดปุ่มจบการสนทนอย่างใจเย็นสงบนิ่ง

มองออกไปไกลๆ แสงดาวแพรวพราวระยิบระยับ จู่ๆเขาก็หยิบเสื้อคลุมที่อยู่บนโซฟาขึ้นมา ในเมื่อผู้หญิงคนนั้นมีตัวตนไม่ชัดเจน เช่นนั้นเขายิ่งต้องสืบให้กระจ่างว่าเธอต้องการจะทำอะไร

มาถึงห้องโถงของโรงแรม หางตาของเย่เนี่ยนโม่พบว่ามีสาวสวยซุกตัวอยู่ที่มุมห้อง

“แกรกๆๆ” ติงยียียัดแผ่นมันฝรั่งทอดเข้าไปในปากของเธอและกินอย่างเร่งรีบ แล้วหยิบไวน์ผลไม้ที่อยู่ข้างๆขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มเพราะแอลกอฮอล์ แววตาของเธอพร่ามัวเล็กน้อย ได้แต่ใช้การเคลื่อนไหวเหมือนเครื่องจักรที่ซ้ำไปมาในการหยิบแผ่นมันฝรั่ง

เย่เนี่ยนโม่มองดูผู้หญิงคนนั้นที่ยื่นมือจะหยิบถุงมันฝรั่งทอดด้านนอกด้วยสีหน้าซับซ้อน พลางบ่นพึมพำว่า "มันฝรั่งทอดอยู่ที่ไหน ทำไมกินหมดอีกแล้ว"

คนที่อยู่รอบข้างมองมาด้วยสายตาที่แปลกใจแล้ว เขาถอนหายใจเบาๆจนแทบไม่ได้ยิน คว้าข้อมือเธอขึ้นมายื่นเข้าไปในถุง

มือของหญิงสาวยังคงรักษาท่าทางที่ยื่นมือเข้าไปในถุงมันฝรั่งทอด ศีรษะกลับยิ่งก้มยิ่งต่ำลงเรื่อยๆ เขาเข้าไปใกล้อีกหน่อยด้วยความสงสัย ได้ยินเสียงกรนเบาๆ

ผู้หญิงคนนี้! เย่เนี่ยนโม่หมุนตัวเตรียมกลับห้องด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ความรู้สึก ด้านหลังมีเสียงดังกรอบแกรบ เขาไม่ขยับ ในใจอยากจะดูว่าผู้หญิงคนนี้จะเล่นลูกไม้อะไร จนกระทั่งมีอะไรที่ใหญ่โตบางอย่างกระโดดขึ้นมาบนหลัง

เย่เนี่ยนโม่ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะเมาจนถึงขั้นนี้ เขาส่ายไปมาอยากจะสะบัดเธอให้หลุด หญิงสาวเกาะอยู่ที่ไหล่เขาเอาไว้แน่น สองมือยื่นออกมาจากหลังไหล่เขามาจับแก้มเขาโดยไม่รู้ตัว

กลิ่นหอมของมันฝรั่งทอดเข้ามาในจมูกของเขา เย่เนียนโม่รู้สึกได้ว่าแก้มของตนเองมันเยิ้ม เขาหน้าบึ้ง เขาใกล้จะระเบิดอารมณ์ออกมา

หญิงสาวที่อยู่ด้านหลังเหมือนจะคิดว่ายังไม่พอจึงแกว่งขาทั้งสองข้างไปมา พลางบ่นพึมพำว่า “ขอโทษ ขอโทษด้วย”

เสียงของเธอแผ่วเบา แฝงด้วยความสิ้นหวัง เย่เนี่ยนโม่ชะงัก จากนั้นสะบัดคนไปข้างหลังด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

หญิงสาวตกลงบนโซฟาพลิกตัวแล้วนอนหลับต่อไป ใบหน้าขาวเนียนเผยให้เห็นรอยแดงเป็นจ้ำจากแอลกอฮอร์

เย่เนี่ยนโม่เหลือบมองหญิงสาวอย่างเย็นชา เพิ่งจะหมุนตัวไปก็ถูกขี้เมาคนหนึ่งชนกระแทกที่ไหล่ คนขี้เมาเดินโซซัดโซเซไปทางประตูของโรงแรม

เขาเดินไปสองสามก้าวจู่ๆก็หยุดลง หมุนตัวกลับไปข้างๆผู้หญิงที่นอนหลับไม่ได้สติคนนั้นด้วยสีหน้าที่ดุดัน เขาโน้มตัวยื่นมือไปตบที่ใบหน้านี้อย่างไม่ทะนุถนอม น้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย “ตื่นเร็ว”

สิ่งที่ตอบโต้เขากลับคือเสียงกรนเบาๆอย่างมีความสุขของหญิงสาว

เขาถอนหายใจเบาจนแทบไม่ได้ยิน ยื่นมือมาดึงแขนเธอลุกขึ้นมา ทันใดนั้นหญิงสาวก็ตกใจตื่น ดิ้นรนขัดขืนอย่างตกใจก่อน หลังจากนั้นพอเห็นเขาก็หัวเราะหึๆ ต่อมาก็เกาะแนบอยู่กับไหล่เขาอย่างเชื่อฟัง

เย่เนี่ยนโม่พยุงคนเดินเข้าไปในลิฟท์ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ไม่ใช่เรื่องง่ายที่หญิงสาวจะซุกอยู่ในอ้อมอกเขาอย่างเชื่อฟัง จมูกจมูกเล็กๆ มีรอยย่นเล็กน้อย บริเวณโดยรอบเงียบมาก เขาสามารถมองเห็นขนตาที่งอนของหญิงสาวได้เพียงแค่หันศีรษะมาเล็กน้อย

รังเกียจเหรอ เขาถามตัวเอง เมื่อได้รับคำตอบแล้วทำให้เขาตกใจเล็กน้อย เขากลับไม่ตำหนิผู้หญิงที่เลอะเลือนไร้สติ ถึงขั้นให้เขาต้องสกปรกเลอะเทอะ

ทันใดนั้นเสียงและรอยยิ้มของติงยียีก็แวบเข้ามาในหัวของเขา ดูเหมือนว่าเธอจะยืนอยู่ตรงมองตัวเองด้วยรอยยิ้ม เขาอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปสัมผัสความว่างเปล่า

“ปึง” หลังจากที่หญิงสาวข้างๆไร้การประคองก็แนบตัวไปติดกับผนัง ประตูลิฟท์เปิดออก เย่เนี่ยนโม่ขมวดคิ้วลากคนออกไปนอกลิฟท์