บทที่ 1757 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1597

หลังจากวางสาย เขาก็หยิบเสื้อคลุมขึ้นมาเดินไปข้างนอก ติงยียีเดินตามไปด้านหลังเขาอย่างซื่อๆ

รถยนต์จอดไม่ไกลจากบ้านที่เป็นตึกสามชั้น เย่เนี่ยนโม่หยิบกล้องส่องทางไกลออกมาส่องดูสถานการณ์โดยรอบ ประตูใหญ่มีบอดี้การ์ดสองคน ชั้นสองก็มีบอดี้การ์ดสองคน แม้แต่ชั้นดาดฟ้าก็มีบอดี้การ์ดสองคน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด

“ดูทางนั้น” ติงยียีชี้ไปที่รถพิซซ่าที่ขับมาไม่ไกลคันหนึ่ง รถจอดลงที่ตรงประตู พนักงานขายพิซซ่าถือพิซซ่าอันหนึ่งลงมาจากรถ บอดี้การ์ดเอาเครื่องตรวจจับโลหะตรวจทั่วตัวเขารอบหนึ่งแล้วจึงปล่อยให้เข้าไป

ไม่นาน พนักงานส่งพิซซ่าก็ออกมา ขับรถจากไป

สิบนาทีต่อมา รถส่งพิซซ่ากลับมาจอดที่ประตูอีกครั้ง ร่างที่เล็กกะทัดรัดยกถาดพิซซ่าไปตรงหน้าบอดี้การ์ด “เมื่อครู่ส่งผิด ลูกค้าก็เลยให้พวกเรามาส่งใหม่ค่ะ”

บอดี้การ์ดสบตากัน ถือเครื่องตรวจจับโลหะมาตรวจ แล้วจึงปล่อยไป

ได้ยินเสียงปิดประตูที่ด้านหลัง ติงยียีจึงถอนหายใจออกมายาวพินิจพิจารณาสิ่งปลูกสร้างตรงหน้า พอมองสำรวจดูแล้วเธอพบว่าภายในห้องทุกที่มีแต่ของโบราณ รวมถึงภาพวาดที่มีชื่อเสียงทุกชิ้นล้วนราคาสูง เป็นไปได้มากว่าจะเป็นสถานที่ที่ใช้กักบริเวณราชาแห่งการพนัน

ขณะกำลังสำรวจอยู่นั้น ก็มีร่างหนึ่งเดินผ่านหน้าต่างไปให้พ้นจากสายตา คือเย่เนี่ยนโม่! เธอรีบวิ่งไปที่ชั้นสอง

ชั้นสองเงียบเหงาไม่มีใครสักคน เธอผลักประตูห้องหนึ่งเปิดอย่างระมัดระวัง เป็นห้องหนังสือธรรมดา เธอถอนหายใจยาว จากนั้นก็เปิดห้องที่สอง

ภายในห้องมีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังเล่นโยคะอยู่ในห้อง มองเห็นเธอก็กรีดร้องทันที “คุณเป็นใคร”

“ขอโทษนะคะ ฉันแค่จะมาตามหาคนๆหนึ่ง คุณช่วยเบาเสียงลงหน่อยได้มั้ยคะ” ติงยียีพยายามทำให้หญิงสาวใจเย็นลง แต่ผู้หญิงกลับยิ่งถอยถึงไปไกล เขยิบไปทางไปเครื่องอินเตอร์โฟนที่อยู่บนผนังไม่หยุด

มีเงาคนหนึ่งแวบผ่านไปด้านนอกหน้าต่าง

ร่างมาอยู่ที่ระเบียงอย่างไม่ไม่มีเสียง ในขณะที่หญิงสาวยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกทุบไปที่ท้ายทอยอย่างแรง

เยี่ยนเนี่ยนโม่!..เย่เนี่ยนโม่ผลักผู้หญิงคนนั้นออกอย่างไร้ความปราณี เดินออกมาจากห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทั้งสองคนค้นหาจนทั่วหนึ่งรอบผู้หญิงคนนั้นเป็นคนที่มีชีวิตอยู่เพียงคนเดียว

หญิงสาวค่อยๆฟื้นขึ้นมา มองเห็นทั้งสองคนก็หวาดกลัวเล็กน้อย “อย่าฆ่าฉันเลย ฉันก็เป็นแค่เมียเก็บของเขา ฉันจะไปเดี๋ยวนี้

“เมียเก็บของใคร” ติงยียีถามอย่างแปลกใจ

ได้ยินคำพูดเธอ หญิงสาวก็รู้ถึงวัตถุประสงค์ที่มาที่นี่ของทั้งคู่ว่าไม่ใช่อย่างที่เธอคิด ถามอย่างสงสัยว่า “พวกคุณไม่ใช่คนที่ผู้หญิงคนนั้นส่งมาเหรอ”

เย่เนี่ยนโม่พูดเบา “ตอนนี้ใช่แล้ว”

“การที่เจี๋ยหยางได้รับความเคารพยำเกรงก็เพราะเขาแต่งงานกับลูกสาวของข้าราชการคนหนึ่งในเมืองลาสเวกัส นิสัยของผู้หญิงคนนั้นเย็นชา ไม่อนุญาตให้เจี๋ยหยางออกไปหาผู้หญิงอื่น”

เธอชะงัก สีหน้ามีความดูถูกเยาะเย้ย “ดังนั้นเจี๋ยหยางจึงได้แต่เลี้ยงดูฉันไว้ในกรงนี้้่ ดูภายนอกเหมือนจะปกป้องฉัน ความจริงไม่ใช่เขากลัวว่าวันหนึ่งฉันจะวิ่งไปฟ้องผู้หญิงคนนั้นต่อหน้า”

หลังจากออกมาจากคฤหาสน์ เย่เนี่ยนโม่โทรหาหยูหลัน รายงานว่าหาตัวราชาแห่งการพนันไม่พบ ระหว่างทางที่กลับโรงแรมทั้งสองคนต่างไม่พูดอะไรกัน

รถยนต์วิ่งทะยานอยู่บนถนน ติงยียีมองเห็นเด็กผิวขาวอายุราวสิบกว่าปียื่นมือเข้าไปในกระเป๋าของหญิงชราคนหนึ่งจากหน้าต่างรถยนต์

“รีบหยุดรถ เด็กคนนั้นกำลังขโมยเงินคนอื่น” ติงยียีมองหน้าต่างรถพลางแจ้งเตือนเย่เนี่ยนโม่

รถเย่เนี่ยนโม่ไม่ลดความเร็ว ได้แต่เหล่มองไปนอกหน้าต่าง “ที่ลาสเวกัส ถ้าอยากจะมีชีวิตอยู่รอดปลอดภัยมีกฎอยู่ข้อหนึ่ง อย่าไปยุ่งเรื่องชาวบ้าน”

“พูดแบบนี้ได้ยังไงกัน คุณดูสิคุณยายแก่ขนาดนั้นแล้ว เงินพวกนั้นอาจจะเป็นเงินที่เธอนำมารักษาโรค หรืออาจจะใช้ในด้านอื่น คุณลองคิดดูถ้าคนที่คุณชอบก็ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ เช่นนั้นคุณเองก็คาดหวังว่าคนอื่นจะมาช่วยเธอได้ใช่ไหม”

รถหยุดอย่างกะทันหัน ติงยียีพุ่งไปข้างหน้าเพราะแรงเบรก แล้วถูกเข็มขัดนิรภัยดึงกลับมาอย่างแรง

“ไสหัวลงไป” เย่เนี่ยนโม่พูดอย่างเย็นเยือก

ติงยียีลงจากรถโดยไม่ลังเล ปิดประตูรถ ลมพัดผมยาวสยายของเธอยุ่งเหยิง เธอวิ่งไปทางถนนเมื่อครู่โดยไม่หันกลับมามองเลย

รถยนต์สตาร์ทเครื่องใหม่อีกครั้ง เย่เนี่ยนโม่มองหญิงสาวที่ค่อยๆวิ่งหายลับไปจากกระจกมองหลัง สายตากลับลอยล่องไปไกล ทันใดนั้นเขาก็หยุดรถอีกครั้ง สองมือทุบพวงมาลัยรถอย่างแรง

พวงมาลัยรถส่งเสียงดังบาดหูออกมาสุนัขพันธุ์พุดเดิ้ลที่อยู่ข้างทางตกใจจนดิ้นหลุดจากเชือกที่เจ้าของผูกไว้วิ่งเข้าไปในถนน ใบหน้าผู้หญิงคนนั้นตอนอยู่บนรถเห็นไม่ค่อยชัด เมื่อครู่เขากลับตาฝาดมองเห็นผู้หญิงคนนั้นเป็นติงยียี นิสัยรักความยุติธรรม ความดื้อรั้นของเธอรวมถึงแผ่นหลังตอนที่เธอจากไปทับซ้อนกับร่างของคนในความทรงจำ

เป็นไปได้ยังไง! บนโลกใบนี้ไม่มีใครแทนที่เธอได้! ความผิดพลาดแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก เขาเช็ดหน้า สวมแว่นกันแดดขับมุ่งหน้าไปในที่อันแสนไกล

ติงยียีวิ่งกลับมาที่เดิม หญิงชรารวมทั้งเด็กผู้ชายคนนั้นหายไปแล้ว เธอหาจนทั่วหนึ่งรอบ เจอแค่กระเป๋าสตางค์หนึ่งใบที่ถูกฉีกขาดในถังขยะด้านข้าง

ในกระเป๋าสตางค์มีช่องทางการติดต่อของหญิงชราเขียนเอาไว้ แล้วก็หลักฐานนิดหน่อย เธอโบกรถแท็กซี่ไปตามที่อยู่ที่เขียนไว้ในกระเป๋าสตางค์

ไปตามที่อยู่นั้นเธอก็ได้พบกับ หน้าบ้านสไตล์ตะวันตกหลังหนึ่งที่ตกแต่งอย่างสวยงาม ในสวนหย่อม เมื่อครู่หญิงชราเพิ่งจะรดน้ำต้นไม้ ได้ฟังความเป็นไปของเธอ หญิงชรายิ้มพลางรับหลักฐานของตนเอง ตบไหล่เธอเบาๆ “ที่เพื่อนคุณพูดไม่ผิด ที่ลาสเวกัส ถ้าคุณเจอเรื่องแบบนี้ แล้วตัวคุณเองก็ไม่ได้มีอำนาจอะไรทางที่ดีที่สุดปล่อยให้คนร้ายได้บรรลุเป้าหมายไปเถอะ แม้ว่าคุณจะพกปืนที่ถูกต้องตามกฎหมายไว้กับตัวก็ตาม”