ตอนที่ 1758
บทที่ 1758 หญิงรับใช้ของคุณชายเย่ 1598
October 28, 2026
นิสัยแบบนี้เหมือนกันกับ“เธอ”จริงๆ
ติงยียีช่วยทำแผลให้สุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟเสร็จแล้ว ก็พึมพำเบาๆว่า “ไม่รู้ว่าแกชื่อว่าอะไร”
พอสิ้นเสียง ก็มีผ้าขนหนูมาคลุมบนศีรษะของเธอปิดบังใบหน้าจนหมด “Gotta”
ติงยียีรีบดึงผ้าขนหนูออกจากศีรษะอย่างวุ่นวาย ถามอย่างงงๆ “อะไรนะ”
เย่เนี่ยนโม่มีสีหน้ารำคาญเล็กน้อย แต่กลับตอบกลับด้วยความอดทนว่า “ชื่อของมันคือ gotta เป็นสัตว์เลี้ยงของลูกชายคนรองของราชาแห่งการพนัน”
ติงยียีมองGottaอย่างแปลกใจ สุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟเลียที่หลังมือเธอ หันหน้าไปหมอบอยู่บนพื้นด้วยท่าทางสบายใจ
ยามค่ำ ขับรถออกมาจากโรงแรม เย่เนี่ยนโม่หน้าบูดบึ้ง ก็เพราะเขาขมวดคิ้วใส่ผู้หญิงคนนั้นเล็กน้อยตอนออกมา เจ้าสุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟตัวนี้ก็แยกเขี้ยวยิงฟันให้ตนเองตลอดทาง
ติงยียีลูบหัวเจ้าGottaอย่างสนิทสนมตลอดทาง เธอลูบตรงที่สุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟชอบให้คนลูบที่สุดอย่างเชี่ยวชาญ
เย่เนี่ยนโม่เหลือบมองผ่านกระจกมองหลัง ถามลอยๆอย่างไม่ตั้งใจว่า “เมื่อก่อนเคยเลี้ยงสุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟเหรอ”
มือที่อยู่บนหัวสุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟชะงักไปเล็กน้อย ติงยียีมองหน้าต่างรถ ภาพที่สะท้อนบนหน้าต่างรถคือสาวน้อยวัยรุ่นที่มีเสน่ห์เปี่ยมล้น ถ้าอยู่บนถนนก็จะกลายจุดสนใจของคนอื่นได้อย่างง่ายดาย แต่ว่า ใบหน้านั้นแปลกตา จอมปลอมมากแค่ไหน
พักใหญ่ เธอยิ้มพลางตอบว่า “ใช่ค่ะ เคยเลี้ยง”
สิ่งปลูกสร้างสไตล์พระราชวังที่ครอบคลุมพื้นที่กว่าร้อยเอเคอร์ทำให้ผู้คนที่เห็นต้องตกตะลึงอย่างยิ่ง รถยนต์จอดที่หน้าประตู Gottaถูกจูงไป ติงยียีกับเย่เนี่ยนโม่เปลี่ยนมานั่งรถที่ใช้สำหรับภายในคฤหาสน์ รถแล่นอยู่ในบริเวณคฤหาสน์เกือบสิบนาทีจากนั้นก็จอดลงด้านหน้าอาคารหลัก
พอติงยียีและเย่เนี่ยนโม่เข้าไปในห้องรับแขกอันหรูหราโอ่อ่าก็มองเห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังรอพวกเขาอยู่
ผู้ชายคนนั้นดูแล้วอายุยังน้อยมาก แต่ผมกลับขาวยิ่งกว่าสีขาวบนผนังอีก แต่สิ่งที่ทำให้ติงยียีรู้สึกไม่สบายใจที่สุด ก็คือแววตาที่เหมือนพญาอินทรีกำลังจ้องมองเหยื่อของเขา
Gottaนอนอยู่ข้างๆเขา มองเห็นติงยียีก็เป็นฝ่ายลุกขึ้นเดินมาข้างๆเธอ ด้านข้างมีผู้ชายที่ท่าทางสุภาพนอบน้อมตามมาด้วยหนึ่งคน ดูแล้วเหมือนจะเป็นหมอ
ติงยียีลูบหัวมันอย่างอ่อนโยน แต่ในใจกลับเศร้าหมองเล็กน้อย บนโลกใบนี้ยังมีคนนับพันๆคนที่ต้องตายไปเพราะเพราะความสิ้นหวังไม่มีเงินไปรักษาโรค ส่วนคนจำนวนไม่น้อยที่ร่ำรวยด้วยทรัพย์สินเงินทองกลับมีหมอประตำตัวให้กับสัตว์เลี้ยงหนึ่งตัว
แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีของชายหนุ่มมองมายังติงยียี หยุดอยู่นานอย่างเห็นได้ชัดตอนที่มองเย่เนี่ยนโม่ ในที่สุดเขาก็พูดออกมา น้ำเสียงเหมือนเปลือกไม้แห้ง “พวกคุณต้องการอะไร”
“ผมต้องการทราบข่าวของราชาแห่งการพนัน” เย่เนี่ยนโม่พูดเบาๆ
หลังจากเจี๋ยไห่พยักหน้าอย่างจริงจังก่อนต่อมาก็คลี่ยิ้มยิ่งยิ้มก็ยิ่งกว้างขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายก็ตบที่ต้นขาซึ่งหดตัวลงอย่างเห็นได้ชัดพลางหัวเราะเสียงดัง “ช่างน่าสนใจมากจริงๆ คนแปลกหน้าสองคนเป็นห่วงความเป็นความตายของพ่อฉันมากกว่าฉันเสียอีก”
พูดจนมาถึงตอนท้ายรอยยิ้มของเขาก็เปลี่ยนเป็นบูดบึ้ง เวลานี้เองคนรับใช้ยกถ้วยชามาสองถ้วย ติงยียีเห็นเจี๋ยไห่ดื่มแต่น้ำในแก้วของตัวเอง ในใจก็กังวลว่าอาจจะมีการวางยา เห็นเย่เนี่ยนโม่ยกถ้วยจะดื่ม เธอก็จับข้อมือเขาด้วยความร้อนใจ
เย่เนี่ยนโม่แปลกใจเล็กน้อย แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าผู้หญิงคนนั้นกำลังกังวลเรื่องอะไร แต่ถ้าตนเองตายไปเธอก็จะเป็นอิสระไม่ใช่หรือ เช่นนั้นจะมาช่วยตนเองทำไม
เจี๋ยไห่ที่นั่งอยู่บนรถเข็นพูดด้วยสีหน้าน่ากลัว “ถูกต้อง ในนั้นมียาพิษ”
เย่เนี่ยนโม่ส่งสายตาให้เธอ หยิบแก้วขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมด เจี๋ยไห่ตบมือพลางหัวเราะลั่น สีหน้าดุดัน “ก็บอกแล้วว่ามียาพิษ คุณยังจะดื่มอีก คุณนี่โง่ขนาดไหนกัน”
เขาหันหน้าไปมองติงยียี “คุณผู้หญิง คุณหน้าตาสวยตรงสเป็คผมอยู่เป็นเพื่อนผมสักคืนแล้วผมก็จะให้คุณไปดีมั้ย”
เวลานี้ติงยียีหูหนวกตาก็บอด ได้แต่มองเย่เนี่ยนโม่ที่ขมวดคิ้วตนเองก็เหงื่อค่อยๆไหล
สองมือของเย่เนี่ยนโม่จับที่พักแขน ออกแรงมากจนเส้นเลือดสีเขียวปูดโปนออกมา แต่สีหน้ากลับยังคงไร้อารมณ์ความรู้สึก
การเมินเฉยของติงยียีทำให้เจี๋ยไห่ระเบิดอารมณ์ออกมาเขาตบที่วางแขนบนรถเข็นแววตาคลุ้มคลั่งเล็กน้อย “มองมาที่ผม ไม่อย่างนั้นผมจะฆ่าเขา!”
“เชิญตามสบาย” ความตื่นตกใจจนเจ็บปวดใจในตอนแรกของติงยียีสุดท้ายกลายเป็นความเงียบสงบ ถ้าเขาตายเธอก็ตายตามเขาไป ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
เธอหยิบแก้วขึ้นมาดื่มรวดเดียวไปจนหมด จากนั้นก็เอาถ้วยวางบนโต๊ะพูดอย่างเยือกเย็นว่า “ต่อให้ตายฉันก็ไม่ยอมพูดกับคุณ”
เจี๋ยไห่มองเธออย่างนิ่งเงียบ สองมือเปลี่ยนท่าทางไปเรื่อยๆ เดี๋ยวกำหมัด เดี๋ยวสอดประสานกัน
เย่เนี่ยนโม่เอ่ยปาก “เกมน่าจะจบแล้วสินะ”
“ฮ่าๆๆ สนุกจริงๆ ก็ได้ ผมจะบอกพวกคุณ” เจี๋ยไห่กลับมามีท่าทางเยาะเย้ยถากถางแบบก่อนหน้านี้
เกมเหรอ เกมอะไร ติงยียีมองเย่เนี่ยนโม่อย่างงงๆ อีกฝ่ายกลับไม่เหลียวมองเธอเลยสักนิด
เวลานี้เอง เจี๋ยไห่เอ่ยปาก เธอทำได้เพียงเบนความสนใจกลับไปที่เขา
“สองเดือนก่อน คุณพ่อทำพินัยกรรม คนที่ได้ทรัพย์สมบัติส่วนใหญ่เป็นลูกนอกสมรสที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ พี่ชายผมเขาไม่ยอม จึงร่วมมือกับพี่สะใภ้เอาพ่อผมไปกักบริเวณเอาไว้ แต่มีสายตาผู้คนบนท้องถนนเฝ้าดูอยู่มากมาย ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่อาศัยช่วงวันเกิดของคุณพ่อปล่อยเขาออกมาเดินเล่นบ้าง”